Forum

Een schim was het enige waaraan je kon zien dat er iemand over straat liep. Schaduwen verdwenen als hij langs kwam, of verschenen juist. De duistere nacht wachtte met ingehouden adem op zijn belager, een jonge man met een duidelijk doel. Iraia. Zijn hart was verloren aan een van de speelmeisjes in een club. Een club waar je niet binnen kwam zonder jezelf als man te hebben bewezen, er waren vele dingen om je in te bewijzen. Je kon kiezen voor de Kooi, dan vocht je tegen een random tegenstander en de winnaar mocht naar binnen. Er was de optie om gewoon in koelen en bloede iemand uit de rij neer te schieten of je kreeg zomaar een meisje om buiten op straat te verkrachten. Aan de ene kant hoopten mannen altijd op het laatste, jammer genoeg was het nu winter en dan nam je zelfs niet een hoer op de sneeuw. Sneeuw. De aarde behield zijn sporen voor deze nacht, lang zou het echter niet duren. Wit spul kwam alweer uit de donkere nacht zetten, langzaam het oppervlak bedekkend en alle sporen te wissen.

Sierlijker zou een lichaam niet kunnen bewegen, haren wapperden om haar ranke gezichtje heen en haar lichaamsdelen waren niet te volgen, zo soepel. Velen kenden het meisje dat hier stond te dansen goed, ze was een van de meest bekende danseressen in de club en mannen deden een moord om eens met haar door te brengen. Niemand kreeg haar. Om welke reden dan ook, ze was het lievelingetje van de baas geworden -waarschijnlijk gewoon omdat ze erg veel geld in het laatje bracht en dat maakt een eigenaar altijd vrolijk- dus liet hij niets met haar gebeuren. Geen man kreeg het voorrecht om haar te nemen. Ze was ook nog maar een jong meisje. Jong, niet onwetend. Slimmer dan de meesten was ze hier komen werken, het verdiende goed en ergens moest het geld vandaan komen om een studie goed af te ronden. In eerste instantie had ze achter de bar gestaan, een plaats waar mannen ook niet bij je konden komen, alleen was dit gewoon niet aan haar besteedt geweest. Haar lichaam zou altijd op de muziek mee blijven deinzen, opgemerkt door de baas had hij haar een eerste optreden gegeven en niemand had het succes hiervan kunnen voorspellen. Niet alleen haar elfengezichtje maakte dat mannen graag naar haar keken, ook lichaamsdelen die goed zichtbaar waren, werden niet verkeerd gevonden.

Een jongeman kwam langzaam de club binnen gelopen, vaak genoeg had hij zich al bewezen voor de eigenaren en dus kon hij gewoon naar binnen wanneer hij wilde. Dit maal kwamen niet de onuitstaanbare hoeren zijn kant op om hem dronken te voeren of mee te krijgen naar bed, te vaak waren ze al afgewezen door hem. Ze moesten maar een ander slachtoffer zoeken. De enige reden dat hij hier kwam was voor één meisje, het mooiste meisje van allemaal, niemand die daarover de discussie met hem aan zou gaan. ‘Ik kreeg het bericht dat je met haar wilt praten, alleen praten?’  Vanuit zijn kantoor was de baas verschenen, als een arend hield hij de jongeman in de gaten, maar af en toe schoot zijn blik heel eventjes naar het dansende meisje op het podium. ‘Ik weet dat praten voor de meeste mannen iets anders betekend, je hebt mijn belofte dat het bij praten zal blijven. Ze zal geen pijn lijden.’ Twee beveiligers die om de baas heen stonden, protesteerden zachtjes. De woorden ‘onbetrouwbaar’, ‘behoeftes’ en ‘moordenaar’ kwamen allemaal voorbij. Allemaal waren ze waar, hij zou geen discussie met ze aangaan. ‘Haal Iraia van het podium en breng haar naar de vergaderzaal, breng hem daar ook en blijf buiten op wacht staan. Zodra je het idee hebt dat hij haar wel pijn doet, schiet je. Vergeet niet hem te fouilleren.’ Binnen een seconde was de baas weer verdwenen en de twee bewakers bleven over, samen met de nog steeds onbekende jongeman.

Nieuwsgierig werd het meisje naar de vergaderzaal gebracht, twee van de bewakers liepen met haar mee en lachend keek ze naar de strakke gezichten die beiden trokken. Blijkbaar vonden ze iets niet leuk, iets wat zij misschien wel heel erg leuk ging vinden, ook al had ze nog geen idee waar ze naar op weg waren of waarom. ‘De vergaderzaal binnen, pas goed op jezelf.’ Het laatste stukje van de zin alarmeerde Iraia op een manier die haar de kriebels gaf, toch liep ze naar binnen en bekeek de kamer eens goed. In de hoek stond een jongeman, natte sneeuw zat nog in zijn haren, maar verder kon ze alleen zijn rug zien en wist ze niet wie hij was. ‘Hallo?’ Een zucht verliet de lippen van de jongeman, hij draaide om en keek recht in haar ogen. Gillend deinsde het meisje achteruit. ‘Nee, dat kan niet! Oh, Danny, wat hebben ze je aangedaan?’ Struikelend over haar eigen voeten rende het meisje op hem af, botste tegen zijn lichaam aan en sloeg haar armen om hem heen. Danny sloeg ook zijn armen om het kleine meisje en rilde terwijl hij toch haar lichaamswarmte voelde. Haar haren waren klam, maar het had nog nooit zo goed gevoel om gewoon door iemands haren te woelen. ‘Iraia, ik heb je zo gemist…’ De woorden die hij nog wilde spreken, hadden geen nut meer. Een rode vlek verspreidde zich over zijn voorhoofd, langzaam zakte de jongeman door zijn knieën. ‘Danny?’ Zachtjes trok het meisje hem omhoog, zag wat er op zijn voorhoofd gebeurd was en draaide zich om. Een van de bewakers had hem recht in zijn voorhoofd geschoten. De jongeman stierf. Zijn dood stond vast vanaf het moment dat Iraia hem aangeraakt had. Het meisje snapte niets van wat er allemaal gebeurde, schreeuwde tegen de bewaking en smeekte Danny om bij haar te blijven. Niets hielp. Zijn einde was gekomen en hoewel Iraia er nooit meer overheen zou komen, had hij haar toch nog eventjes vast kunnen houden. Hij stierf met een glimlach.