RPG - The Hungergames - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

RPG - The Hungergames

Mew
Straatmuzikant

Mew schreef:
Dylan friemelde aan zijn spijkerbroek en concentreerde zich volledig op het geluid van de trein, dat zich in een patroon herhaalde. Plotselig schoof de deur open en verscheen een jonge vrouw, die Dylan ook al bij de loting had gezien. Alleen had hij toen nog niet beseft dat zij zijn mentor zal zijn.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Sienna nam zich altijd voor geen band op te bouwen met haar tributen, omdat het verlies dan twee keer zoveel pijn zou doen. Ze hoorde dat het meisje in haar kamer zat te huilen en had haar daarom even alleen gelaten. De jongen daarentegen was niet aan het huilen en vandaar ging ze dus ook zijn kamer binnen. "Sienna" zei ze kort en stak haar hand uit om hem te begroeten maar ook om haar innige deelneming te betuigen. "Ok het leek met het beste om jullie eerst apart te spreken, aangezien jullie hoe goed jullie elkaar ook kennen concurrenten zijn. Ik zou graag willen weten of je liefst samen met het meisje traint en wat je sterke en zwakke kanten zijn."

Mew
Straatmuzikant

Mew schreef:
'Sienna.' De vrouw stak haar hand uit, en Dylan schudde hem terwijl hij haar aanstaarde. 'Dylan, aangenaam.'
'Ok, het leek me het beste om jullie eerst apart te spreken, aangezien jullie hoe goed jullie elkaar ook kennen concurrenten zijn. Ik zou graag willen weten of je liefst samen met het meisje traint en wat je sterke en zwakke kanten zijn,' zei ze kalm.
'Ik zou graag met Kiana samen willen trainen, misschien zouden we dan kunnen samenwerken in de arena.' Hij dacht even na en ging verder. 'Ik ben redelijk snel en goed in mezelf camoufleren, en met een mes omgaan. En, nou ja... Ik zou best iemand kunnen vermoorden.' Hij aarzelde even. 'Denk ik.' Hij keek Sienna aan, eigenlijk hopend dat dat genoeg zou zijn.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Sienna knikte. "Ok, maar je weet dat er misschien een moment gaat komen dat je haar gaat moeten doden en eenmaal in de arena heb je een keuze doden of zelf gedood worden, maar die laat ik natuurlijk aan jou. Als je het nu meteen al opgeeft weet ik dat ik dit jaar geen moeite hoef te doen, al zou dat natuurlijk jammer zijn" zei ze ernstig en stond op. "Het eten wordt geserveerd binnen vijf minuten, ik zie je dan" zei ze en verliet de wagon om nog even naar het meisje te gaan en dan naar de eetzaal.

Blake en Elisabeth kenden elkaar, ze waren vroeger goede vrienden geweest, maar het contact was sinds ze een baan hadden een beetje verloren gegaan. Het was dus best normaal dat ze hun tactieken samen aan tafel bespraken en niet ieders apart. Cassandra was hun mentor, ze was 25 en werkte ook in een van de slachthuizen. Blake had haar wel eens gezien maar nog nooit gesproken en ze keek hen beiden vol medeleven aan, alsof ze nu al dood waren.

Mew
Straatmuzikant

Mew schreef:
Dylan plofte neer op een bankje in de eetzaal, tegenover Sienna en naast Kiana.
'Hee,' begroette hij hen. 'Sie, eh, mevrouw...' Hij twijfelde over hoe hij zijn mentor moest aanspreken. 'Ik had nog een vraagje over de Cornucopia. Wat vindt u de beste tactiek?'

Lissa's mentor bleek een wat oudere man te zijn, die ondanks zijn leeftijd er indrukwekkend en gespierd uitzag. Hij leek overduidelijk Oliver aardiger te vinden. Waarschijnlijk omdat hij denkt dat ik toch geen kans hem om te winnen, dacht Lissa geërgerd.
'Meisje, had jij al nagedacht over je tactiek?' De man keerde zich na een redelijk lang gesprek met Oliver naar haar.
'Ik heb een naam,' bromde Lissa. 'En ja. Ik wou me terugtrekken tot...'
'Niet belangrijk,' onderbrak haar mentor haar. 'Ik heb voor je nagedacht. Probeer dat meisje van district zeven zo snel mogelijk te vermoorden, dan denken mensen misschien dat je niet zo kwetsbaar bent. Vermoord dan dat meisje uit district 2. Oliver regelt de rest.'
Lissa viel stil. 'U bent zo'n... Bruut.' Oorspronkelijk had ze iets anders willen zeggen, maar voor Lissa maakte het niks uit. Ze rende de treincabine uit naar haar tijdelijke kamer, en plofte op bed.

Anoniem
Landelijke ster

KimmieCupp schreef:
Jessica zat in haar kamer, op haar bed. Ze wou hier helemaal niet zijn en al helemaal niet met haar broer. Ik stond op en liep naar de eetzaal. Ik ging zitten en zag dat David al zat. Onze mentor kwam binnen en ik keek hem aan. Hij vroeg wat we konden en David zei wat ik allemaal kon en ik vertelde wat hij kon. Aangezien ik goed was met pijl en boog, moest ik of naar de hoorn gaan om er een te pakken, dat was wel gevaarlijk, dus vroeg hij of ik zelf een een boog kon maken. Dat zou ik dus doen, want dat kon ik wel. Dat kon ik zelfs goed.

Daivd. Hij zat in de eetzaal toen zijn zusje binnenkwam. Even later werden de aanvalstechnieken besproken. Ik zou best een paar mensen kunnen doden. Maar of ik dat ook echt zou doen, was nog maar de vraag.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Even wou Sienna zeggen dat hij haar wel gewoon bij haar voornaam kon noemen, maar aan de andere kant was de hoorn veel belangrijker en was dat andere maar bijzaak. "Wel je kunt aanpappen bij de beroeps, al opteer ik daar zelf niet voor, maar als je ze laat zien hoe sterk je bent mag je wel in hun groepje tot ze je niet meer nodig hebben, je blijft een dag bij hen en rent dan weg met wat wapens en eten wanneer zij slapen al is het riskant. Een andere mogelijkheid is om gewoon te rennen zo ver je kan, neem 1 rugzak mee en maak dan dat je wegkomt. Het is ook belangrijk dat je de survival technieken niet over het oog ziet, deze zouden nog wel eens beter van pas kunnen komen dan het vechten zelf. Als laatste zou ik jullie nog een aparte training kunnen geven, normaal gezien duurt het langer om het echt onder de knie te krijgen, maar met een paar basis giffen kan je al makkelijk je vijanden uitschakelen."

Het was een hele tijd stil tot Elisabeth haar mond opendeed. "U bent toch niet onze mentor he" vroeg ze aan de vrouw die snel haar hoofd schudde. "Eigenlijk niet, jullie echte mentor is mijn broer Hektor, maar..." ze dempte haar stem. "Na de spelen is hij zeg maar lichtjes gek geworden" net toen ze dat gezegd had kwam er een man binnen die bijna zo oud leek als Cassandra en er helemaal gezond uitzag buiten zijn gezichtsuitdrukking. Zijn ogen boorden zich recht door Elisabeth die haar blik moest afwenden. Daarna keek hij op dezelfde manier naar Blake die op de een of andere manier gewoon niet kon wegkijken en daarna begon hij te lachen, uit het niets en ging bij hen aan tafel zitten. Cassandra keek haar broer vol medelijden aan, maar Blake had iets in zijn ogen gezien een zekere kracht en was er zeker van dat hij nog iets van deze man kon leren.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld