Forum

Ruan wilde zuchten en met zijn ogen rollen, maar met een stel heerlijke lippen op je mond is het moeilijk nog normaal na te denken. Het duurde veel korter dan hij wilde en verwachtte. Wetend dat niets Chris' gedachten zou veranderen, hij was er ook te lui voor, liet hij het onderwerp rusten, evenals zijn hoofd op Chris' borst. Net toen de jongen zijn ogen sloot, hoorde hij een andere telefoon. Dit keer hoorde hij aan de ringtone dat het wel de zijne was, en hij gromde geïrriteerd. Hij reikte met zijn arm uit naar zijn achterbroekzak, niet de moeite nemend van Chris af te komen. Met een beetje getrek kreeg hij zijn telefoon uit zijn strakke broek. Hij drukte op het groene telefoontje en drukte de telefoon tegen zijn oor. ‘Hallo?’ zei hij rustig. Meteen hield hij de telefoon een stuk van zijn oor af. Het hysterische gegil van zijn moeder verdoofde hem half. ‘Mam!’ riep hij hard terug. ‘Rustig!’ Hij probeerde over haar geschreeuw heen te komen, maar makkelijk was het niet. Blijkbaar was ze heel erg ongerust geweest. Of in ieder geval, dat das wat Ruan uit haar gegil opmaakte. Hij verstond maar een paar dingen duidelijk: ‘Hoe kon je ons dit aandoen?!’, ‘Jij idioot!’ en meerdere malen: ‘Ik wil dat je nú naar huis komt, jongeman!’ Toen hij dat laatste hoorde, hing hij op. 

Even haalde Ruan trillerig adem en ook hij moest glimlachen tijdens de kus. Gewillig liet hij Chris hen omdraaien. Hij vond het zelf ook prettiger zo. Ruan liet zijn vingers langs Chris’ bovenlichaam glijden, naar zijn schouders en tot zijn kaak, waar hij zijn handen liet rusten. Toen de jongeman de bekende ringtone van zijn moeder opnieuw hoorde, vloekte hij zachtjes, heel erg zachtjes. Hij wilde al afstand nemen, zijn hand uitstrekken en naar de zoveelste preek van zijn moeder luisterde, maar zijn telefoon werd al afgekapt door Chris. ‘Wat ga je doen?’ Die woorden lagen op het puntje van zijn tong, maar Chris’ acties wezen zichzelf. Toen hij weer de volle aandacht van de donkerbruine jongen kreeg, sloeg hij zijn benen om Chris’ middel. Het voelde gewoon goed. Niet zoals bij welk ander meisje hij ooit was geweest. Chris was anders; liever, knapper, schattiger, grappiger… en zo kon Ruan nog wel even doorgaan.

Het tintelende gevoel, wat ontsproot in zijn borst, verspreidde zich nu verder, langs zijn buik en naar zijn bovenbeen. Ruan voelde Chris glimlachen tijdens de kus, waardoor hij hetzelfde deed. Een gedachte begon echter aan hem te knagen. Hij kende zijn moeder, ze zou het nooit zo gauw opgeven. Misschien kon hij toch maar beter naar huis gaan. Als hij zou blijven, zou hij het immers nog erger maken, hij kon zich haar reactie nu al amper voorstellen. Vaak wenste hij, stiekem, dat zijn moeder iets meer zou zijn als zijn vader; normaal, lief, begrijpend en een stuk makkelijker qua laat – of niet – thuiskomen. Net toen Ruan hier aan dacht, meende hij een hard gebonk te horen. Hij nam waarschijnlijk nog geen centimeter afstand van Chris, die ook verbaast opkeek, en luisterde nog eens ingespannen. Opnieuw klonk het gebonk en het leek wel degelijk vanaf Chris’ voordeur te komen. ‘Ruan!’ werd er hard geschreeuwd, door niemand minder dan zijn vader. Ruan liet zijn armen en benen slap langs zijn lichaam vallen en zijn hoofd achterover, terwijl hij geërgerd kreunde. Opnieuw bonsde zijn vader op deur. ‘Ik… moest maar eens gaan,’ fluisterde Ruan schuldig en Chris’ blik ontwijkend. 

De kussen maakten dat hij zich een tikje beter voelde, maar toch, zijn ouders onderbraken de jongens nu al twee keer, en dat was zo’n twee keer te veel! Een prettig, licht gevoel ontstond in zijn borst, toen Chris ‘babe’ zei. Een glimlach vormde zich om zijn lippen, een glimlach die hij met geen mogelijkheid kon tegenhouden. Met een diepe, doch tevreden zucht kwam Ruan half overeind, om zich daarna nog even goed uit te rekken. De vertrouwde, kleine knakjes van zijn botten klonk door de ruimte, maar werd al snel verstoord door Chris’ vrolijke stem. Ruan glimlachte nog steeds, toen hij opstond en naar zijn eigen kleren keek, die verspreid op de grond lagen. Hij haalde zijn schouders onwillekeurig op, waarna hij naar Chris’ kledingkast stapte. Hij pakte lukraak één van Chris’ hoodies, die natuurlijk veel te groot was, maar dat boeide hem even niet. Wel pakte hij zijn eigen skinny jeans en schoot er snel in. Een klein beetje zenuwachtig opende hij de deur naar de huiskamer. ‘Goedemorgen, pap,’ zei hij, waarna hij een keer nep gaapte en in zijn ogen wreef, alsof hij net wakker was. 

Zelfs terwijl hij Ruans toneel leek te geloven, kwam de jongeman zijn vader nogal chagrijnig over. Waarschijnlijk kwam dat meer doordat hij op op zijn vrije dag zijn bed uit was gesleept om eerst het geschreeuw van zijn vrouw aan te horen en daarna zijn zoon op te halen van een keurige jongeman die nooit een vlieg kwaad deed - hij snapte overigens niet waar haar opwinding over ging. Ze kenden Chris immers beide en wisten dat Ruan veilig bij hem was - dan doordat Ruan niet had gezegd dat hij niet thuis zou komen. Even beet Ruan ongemakkelijk op zijn lip, toen Chris de ruimte verlaten had. Hij ontweek de blik van zijn vader zorgvuldig, omdat hij wist dat die blik hem zich schuldig zou laten voelen, iets waar hij een absolute hekel aan had. Ruan liet zich toen op de bank in de woonkamer zakken, waarna hij een tijdje zwijgend naar zijn handen staarde, die gevouwen op zijn schoot lagen. De ongemakkelijke stilte werd toen verbroken door de zachte, doch gemeende excuses die Ruan uitsprak. Zijn vader had alleen tijd om even te knikken, voordat Chris met een vol dienblad terug de kamer in kwam. Ruan keek even verbaasd op bij Chris' voorstel. Hij was het er natuurlijk volkomen mee eens, hij zou maar al te graag bij Chris intrekken, maar hij had niet verwacht dat Chris het nu al zou vragen. Het moment daarna voelde hij zich even een klein kind. De twee 'volwassenen' praatten over hem alsof zijn mening er niet toe deed en alsof hij er niets over te zeggen had. Lang dacht hij er echter niet over na, hij was immers alweer aan het glimlachen als een of andere idioot, omdat zijn vader in ieder geval geen problemen mee leek te hebben, en hij kon zijn moeder vast wel ompraten. ‘Ruan,’ zei zijn vader, de jongeman zijn aandacht trekkend. ‘Wij moesten maar eens gaan.’ Ruan trok een pruillipje. ‘Moet dat echt?’ vroeg hij op een smekende toon. Niet alleen wilde hij graag bij Chris blijven, hij had ook geen zin in zijn waarschijnlijk furieuze moeder. ‘Eigenlijk wel, ja. Als je nu niet meekomt, wordt ze nog bozer.’ Zijn vader klonk streng, maar meelevend. Ruan liet zijn schouders hangen. Hij wist dat zijn vader gelijk had, hij kon maar beter naar huis gaan. ‘Ik haal mijn shirt even. Chris, wil je even komen helpen zoeken?’ Het was eigenlijk gewoon een smoes om nog even fatsoenlijk afscheid van Chris te nemen, en hij hoopte maar dat hij Ruan begreep.