Forum

Abby liet haar potlood soepel over het papier glijden. Tekenen was als een tweede natuur voor haar, net zoals lezen, schrijven en schilderen. De beste plaats voor dat alles, vond ze, was het bos. Genesteld op een omgevallen boomstam en gewapend met een etui en schetsblok, bracht ze haar dagen door met tekenen. School vond ze niet belangrijk – al dacht haar moeder daar anders over.
Abby keek wantrouwig op haar horloge, waarvan bleek dat het iets over elven was. Waarschijnlijk had haar moeder naar haar school gebeld dat ze er – alweer – niet was. Abby maakte zich daar niet bepaald zorgen om. Als ze geschorst zou worden, zou dat alleen maar goed zijn, aangezien er geen enkele andere school in de buurt was.
‘Bijna klaar.’ Abby staarde naar haar tekening. Het voelde alsof er iets ontbrak, maar ze had geen idee wat. Zuchtend stond ze op en veegde haar broek af, en stopte haar spullen in het kleine rugzakje dat ze had meegenomen.
Doelloos begon ze recht vooruit te lopen. Ze had behoefte aan inspiratie, om verder te tekenen, om haar te helpen haar creativiteit en gevoelens te uiten. Het bos hielp haar ermee. De kalmte, de geluiden en de prachtige omgeving zorgden ervoor dat haar geest tot rust kwam, en plaats kon maken voor nieuwe ideeën.
Plotseling drong een scherpe geur Abby’s neus binnen. Ze stopte abrupt met lopen en keek schichtig om haar heen. De geur leek niet uit een specifieke richting te komen, maar op oriëntatiegevoel volgde Abby haar weg verder, met een kleine afbuiging naar links.
De geur werd sterker, de mist dikker. Er was geen geluid te horen behalve de voetstappen van Abigail, die, door nieuwsgierigheid gedreven, nog steeds vastberaden verder liep in de richting van de geur.
‘Holy crap.’ Het tafereel dat voor Abby’s ogen opdoemde was adembenemend. Vlammen rezen op van de bodem en likten aan de stammen van torenhoge bomen, en spreidden een lichtrode gloed uit. Bevend staarde ze naar de vlammen. Een beginnende bosbrand, maar al zo breed als het oog kon zien, zo hoog als een flatgebouw kon zijn. De bomen in dit bos stonden erom bekend dat ze hoog waren, maar dat besefte Abby pas goed toen ze haar blik omhoog liet glijden. Tot de topjes van de bomen waren de vlammen verspreid, het zicht op de lucht blokkerend.
Maar toch voelde Abigail geen echte angst. Het vuur leek te blijven waar het was, en zich niet verder uit te spreiden. In plaats daarvan was Abby verbijsterd door de schoonheid van het vuur. De kleuren die om de seconde wisselden, de vormen die de vlammen aannamen en de kleine vonkjes die magisch op de grond dwarrelden. Diep in haar hart borrelde een verlangen op. Dit beeld voor eeuwig vast te leggen op papier. Een ander stemmetje probeerde het verlangen te overstemmen, haar te overtuigen van dit alles weg te rennen en zichzelf in veiligheid te brengen.

Ze zeggen toch altijd dat je naar je hart moet luisteren?

Abigail nestelde zich op de koude bosgrond, een stuk van het vuur af. Ze ritste haar rugzak open en haalde de spullen er opnieuw uit. Glimlachend begon ze te schetsen. Hoewel het vuur continu van vorm veranderde, gaf dat juist een bijzonder effect. Door de vlammen in hun verschillende vormen te schetsen, op dezelfde plek, gaf het een gevoel van beweging, spanning, actie.
Ze werd opgeschrikt door een luide knal, uit de richting van het vuur. Ze had wel eens gehoord van de zuurstofopslag van de bomen, die onder de wortels zat. Als het heet was, kon dat exploderen. Pas toen kwam het eventuele risico tot Abby over. Twijfelend klapte ze haar schetsboek dicht en stopte de potloden terug in haar etui. Ze stond op en staarde nog een tijdje naar het vuur. Opeens weerklonk er een luid gekraak, dat het geruis van het vuur overstemde. Tegelijkertijd stak er een harde wind op. Honderden kleine vonkjes werden Abby’s richting in geblazen, en gillend dook ze in elkaar. Alsof er honderden kleine naaldjes in haar huid geprikt werden landden de vonkjes op haar huid en kleren, en ze bedekte haar hoofd en nek met haar armen.
‘Fuck!’ Ze schuifelde achteruit, maar een nieuwe windvlaag bracht weer een regen van vonkjes, en Abby beet hard op haar lip. Weer kraakte er iets onheilspellend. Ze trok haar armen weg in een poging te zien wat er gebeurde, maar plots kwam er een enorme schaduw vanaf boven op haar af. Toen wist ze zeker dat het voorbij was.
Abby gilde de longen uit haar lijf terwijl ze hulpeloos achteruit kroop. Met een harde klap kwam de boom op de grond, en ze had nog nooit harder geschreeuwd dan toen. De takken zwiepten als hete zwepen op haar lichaam en verspreidden het vuur op haar jasje en blouse. Het voelde alsof haar hele borst verschroeid was, verzwolgen door het vuur, zwartgeblakerd van de as. Toen voelde ze niets meer.
Abigail opende haar ogen. Haar hele lichaam stond in vuur en vlam, maar ze voelde niets. Geen hitte, geen pijn, maar ook geen angst. Ze had nooit geweten dat sterven vredig kon zijn.

Rosalie

Audrey en ik waren hulpverleners. Beide van ons verleende hulp in een andere situatie. Audrey verleende hulp in plaatsen waar een natuurramp is gebeurd. Bij mij was het anders. Ik verleende hulp in oorlog landen. Ik hielp gewonde mensen in oorlog rampen. Het maakte me niks uit wie als ik maar hulp kon verlenen. Ik verleende hulp aan mensen die slachtoffers waren van het oorlog en gewonde soldaten.

Eindelijk hadden we beide vrij en waren we terug in Monaco. Ik had Audrey overgehaald om samen naar het strand te gaan. Fijn met z’n tweeën. Ook al waren wij beide uitgeput gingen we toch samen.

We liepen over het grind van onze voortuin en liepen naar het strand toe via het grindpad. Het geluid was heerlijk om het weer te horen dat we weer thuis waren. Langzaam veranderde het grind in zand en rook je al het zoute zeegeur. Het water twinkelde door het licht weerkaatsing van de zon. Het was mooi zonnig en helder weer. Audrey ging eerst lekker zonnen en liggen op haar handdoek, terwijl ik in de zee sprong en begon te zwemmen.

Af en toe dook ik even diep en keek ik de mooie koraalriffen in het water met mooie tropische vissen. Ik zwom diep verder en bekeek alles. Ik draaide me onderwater om en keek naar de waterspiegeling. Nog nooit voelde ik me zo fijn om weer eens te kunnen zwemmen. Mijn zuurstof was al bijna op en ik ging terug naar boven om adem te happen. Ik zwom terug richting Audrey. ‘’Audrey! Het water is echt fijn kom je ook?!’’, riep ik naar haar. Ik zwom naar haar toe toen plotseling mijn voet klem kwam zitten. Met alle macht probeerde ik verder te komen maar ik kwam geen centimeter verder.

 ‘’Audrey! Help ik zit vast!’’, riep ik zo hard als ik kon naar Audrey. Al snel raakte ik in paniek en er kwamen al een paar hevige golven. ‘’Audrey help!’’,riep ik hard. De golven trokken me naar beneden. Snel had ik nog een hap naar lucht gedaan voordat ik onder water kwam. Ik zwom naar beneden om te kijken waaraan ik bleef haken. Mijn voetarmband bleef bij een giftige koraalrif haken. Ik probeerde het los te maken maar het lukte me niet. Mijn lucht raakte bijna op. Ik deed nog een poging om naar boven te gaan en adem te halen.

Ik kwam boven water uit en hapte naar zuurstof. Er kwamen nog hogere golven dan daarvoor. Elke golf kwam heftig neer.  Audrey sprong in het water en hielp me gelijk eruit. Ze zei: ‘’Ik schrok me te pletter laat me alsjeblieft nooit meer zo schrikken.’’. Ik knikte naar haar. We hoorde gelijk geschreeuw van het strand. Mensen gilde en wees naar de golven. We draaide ons om en zagen een grote tsunami op ons afkomen. Ook al waren Audrey en ik goed in zwemmen maar toch was dit anders. Er zat allemaal stukken van kapotte huizen, auto’s en puin.

Audrey hield me stevig vast en ik begreep wat ze bedoelde. Ik knikte en kneep in haar hand. Ik sloot mijn ogen en de golf raakte ons heftig. Ik verloor de hand van Audrey en wou schreeuwen. Ik kon het niet omdat de druk zo sterk was. Ik voelde overal pijn en puin die me raakte. Ik opende snel mijn ogen en zag een grote stuk hout met een enorme kracht aankomen. Het heeft een scherpe punt. Voordat ik kon ontwijken raakte het me al bij mijn hart. Ik liet al mijn zuurstof los en mijn laatste blik was het waterspiegeling van de zee. 

Audrey
Rosalia had me overgehaald om vandaag naar het strand toe te gaan. Ik had de laatste tijd zo druk gehad dat ik geen tijd meer over had om leuke dingen te kunnen doen. Ik vond het onwijs gezellig dat we eindelijk iets leuks met z'n tweeën gingen doen. We zagen elkaar weinig omdat ik hulp verleende aan gewonden door de natuurrampen. En Rosalia verleende hulp aan slachtoffers van oorlogen We waren nu eindelijk na een lange tijd thuis. Eindelijk terug in Ibiza, wat was het fijn om weer op vertrouwde grond terug te zijn. En dan vooral naar de meteoorinslag in Cuba. Alle gewonden en doden die we daar hadden gezien echt afschuwelijk ook al was het ons werk. Een tijdje later waren we aangekomen op het strand. Ik kleedde me snel om in de kleedhokjes op het strand. Ik legde mijn handdoek neer op het poedersuiker witte strand. Ik pakte mijn boek en begon terwijl ik aan het zonnen was te lezen. Eindelijk rust dacht ik bij mezelf. Ik vond hulpverlenen helemaal niet erg maar het vreet energie. Rosalia vroeg na een tijdje of ik misschien zin had om te zwemmen. "Nee ik heb niet zo'n zin." Zei ik met een lach. "Oké ik ga zwemmen tot zo" Zei ze met een knipoog. Ik zette mijn zonnebril op en begon weer met lezen. Zo'n tien minuutjes later zette ik mijn bril af met een raar gevoel in mijn maag. Het was alsof er iemand in gevaar was. Ik keek de zee in en zag golfen die steeds groter werden. Ik zag Rosalia keer op keer kopje onder gaan en ik rende naar de zee toe en sprong erin. Ik zwom snel naar haar toe en dook onder. Ik zag dat haar voet vast zat aan een stuk koraalrif. Ik trok snel het stuk van haar voeten af en ze was eindelijk vrij. Ik gaf haar een grote knuffel en zei "Ik schrok me te pletter laat me alsjeblieft nooit meer zo schrikken." Toen hoorde ik mensen gillen van het strand af. Ik keek naar het strand en zag mensen wegrennen en naar de zee toe wijzen. Ik keek met een verbaast gezicht naar de zee toe en zag een enorme tsunami op ons afkomen. Het water zou op zich geen probleem zijn want we waren allebij zo'n beetje geboren in het water maar er dreven allemaal stukken van kapotte huizen,auto's en puin. Ik keek Rosalia aan en we wisten het allebei. Dit was het einde maar we hadden elkaar nog. Ik pakte haar vast en we wachtte samen op het einde. De golf kwam steeds dichter bij en werd steeds groter. Ik was doodsbang maar liet dat niet merken. Ik kneep zachtjes in Rosalia's hand en toen kwam de tsunami. Ik verloor Rosalia en wou gillen maar dan zou ik adem verliezen. De brokstukken sneeden in mijn huid en ik had het gevoel alsof ik vanaf alle kanten uit elkaar werd gehaald, wat eigenlijk ook gebeurde. Ik was alleen en ik had bijna geen adem meer. Terwijl het water doorging zag ik dat het water om me heen rood kleurde. Mijn bloed, ik keek om me heen en zag een grote auto op me af komen. Maak het maar af dacht ik. Ik ben toch helemaal alleen, er is niemand die me kan beschermen. Ik checkte mezelf na, ik had me jarenlang op dit moment voorbereid. Hoewel je nooit wist of het wel zou gebeuren. De begrafenisondernemer was betaald en ons testament was geschreven. We zouden naast elkaar worden begraven veilig en rustig. De auto kwam op me af en plette me tussen een gebouw in. Ik voelde de levenskracht uit me weg vloeien en ik wist dat dit het einde was. Ik sloot mijn ogen voor de allerlaatste keer.

"Heeft ie dat echt gezegd? Echt geen grapje? Zweer het," zei het meisje die de telefoon in haar handen had met de brede glimlach die haar gezicht nog niet verlaten had. Waar ze ook over aan het bellen was met haar vriendin, ze was er blij mee en op dat moment had ze nog gedacht dat niets of niemand haar dag kon verpesten.

"Lieverd, zou je even mijn telefoon van boven willen halen. Ik moet namelijk even iemand bellen," moeders stem was duidelijk gericht tot het oudere meisje die vragend opkeek. Even begreep ze niet waarom zij het moest halen, want haar moeder kon het zelf tenslotte ook, maar al gauw zag ze de reden: haar moeder was met het avondeten bezig. Zuchtend stond het meisje op, de telefoon nog altijd in haar handen, want ze was zeker niet van plan haar gesprek te stoppen. "Zo terug," meldde ze voor ze de kamer uitliep om te doen wat haar moeder haar had gevraagd.

"Ik moest even wat ophalen voor mijn moeder. Nee hoor, ik kan meerdere dingen tegelijk," ging het gesprek vrolijk verder. Ze had gedacht dat ze dit 'wel even' kon doen, maar jammer genoeg was de telefoon niet makkelijk te vinden. "Ik luister wel," sputterde ze tegen als reactie op iets wat haar vriendin had gezegd. "Wat moet ik voelen?" de vraag ging gepaard met een verbaasde blik aangezien ze niet begreep wat tegen haar werd gezegd, maar voor ze een antwoord kon krijgen, voelde ze de kleine trilling waar haar vriendin het over had gehad. "Het is vast niets. Stel je niet zo aan, het is echt geen ramp dat de grond een beetje trilt. Alsof we daar dood aangaan," de laatste zin kwam er mompelend en nauwelijks verstaanbaar uit terwijl ze met haar ogen rolde door het aanstellerige gedrag van haar vriendin. Wat was nou het ergste dat er kon gebeuren?

Plots zorgde een hevigere trilling ervoor dat ze haar evenwicht verloor waardoor ze tegen de muur aanviel. Door de telefoon kon ze de angstige stem van haar vriendin die helemaal in paniek was geraakt makkelijk horen ookal lag het apparaat inmiddels een meter of twee bij haar vandaan. Moeizaam kwam ze overeind wat haar een pijnlijke steek in de schouder waarmee ze zojuist tegen de muur aan was geknald opleverde. "Verdomme," mompelde ze en wilde al naar haar telefoon lopen om die op te rapen toen de volgende trilling kwam die het hele huis liet schudden en enkele dingen op de grond deed vallen. Van beneden kon ze haar vader horen schreeuwen tegen haar moeder die net als haar vriendin in paniek was geraakt, ervanuit gaand dat zij het was die gilde. Misschien was dit toch iets erger dan ze had verwacht.

"Cassandra?!" hoorde ze haar vader schreeuwen en het verbaasde haar dat ze paniek in zijn stem kon horen. Ja, hun knusse huisje was opeens niet zo knus en veilig meer door alle troep die op de grond was gevallen en op meerdere plekken lag inmiddels glas waar je voor moest uitkijken en de muren leken moeite te hebben om het huis te dragen, maar haar vader en paniek? Op dat moment drong pas echt door hoe ernstig de situatie was en voor enkele seconden bleef ze geschrokken staan terwijl allemaal gedachten door haar hoofd schoten, de een nog erger dan de andere.

Haar vader probeerde haar nog te bereiken, maar het was al te laat, de vloer onder haar voeten begaf het en ze viel naar beneden terwijl ook de rest van het huis het begaf. Slechts enkele seconden waren nodig voor het huis compleet was ingestort en Cassandra en haar vader niet meer leefden. Ze waren verlost van de pijn die ervoor had gezorgd dat ze de laatste seconden van hun leven ondragelijk had gemaakt.

Gulzig zette hij zijn tanden in de verrukkelijke sandwich, en nam een hap. De smaakexplosies vulden zijn mond. Het was al een tijdje geleden dat de familie Daelerio samen buiten gegeten had, maar vandaag was daar verandering in gebracht. Het was nu even stil, iedereen genoot van de lekkernijen die Ares’ moeder de vorige avond al had klaargemaakt. Blijkbaar was het minder dan het toen leek, want het was veel te snel op. ‘Dat was heerlijk,’ verzuchtte Ares, in een vrolijke bui. ‘Gelukkig,’ zei zijn moeder. Ze glimlachte even naar hem, waarna ze de restjes terug in de grote mand stopte. Ares legde zich neer op het frisgroene gras, en hij staarde naar de wolken, die vredig voorbij zweefden. Ooit wilde hij weg uit dit saaie dorp, net zo ver als die wolken. Hij zuchtte even, verdiept in zijn gedachten. Zijn kleine zusje, zijn vader en zijn moeder praatten voluit, maar Ares deed geen moeite ze te verstaan. Als het belangrijk was, hadden ze hem immers wel even gewaarschuwd. Even liet hij zijn ogen dichtvallen. Hij genoot van de warme zonnestralen die zijn getinte gezicht en blote armen streelden. Sommigen vonden de hitte en droogte van de afgelopen weken verschrikkelijk. Ares, echter, vond het heerlijk. Toen de jongen zijn ogen weer opendeed, merkte hij wat donkerdere wolken op. ‘Hé pap?’ zei hij verwonderlijk. ‘Wat is er?’ vroeg zijn vader. ‘Wat is die… die zwarte rook?’ Hij wees omhoog. ‘Ik weet het niet,’ zei zijn vader twijfelend. ‘Mag ik gaan kijken?’ Ares schoot al overeind, en keek zijn vader vragend aan. ‘Hmm.’ Zijn vader volgde de rook met zijn oplettende ogen. ‘Nee,’ besliste hij, ‘Ik laat je niet alleen door dat bos gaan.’ Ares trok een wenkbrauw op. ‘Hoe oud denk je dat ik ben?’ vroeg hij beledigd. ‘Niet zo brutaal tegen je vader, Ares,’ waarschuwde zijn moeder. ‘Ja, maar ik ben toch geen kind meer, en het is maar een bos! Ga anders mee, pap!’ zei Ares, en hij stond op. Zijn vader zuchtte, als zijn zoon eenmaal iets in zijn hoofd had, kreeg je het er niet meer uit, en dat wist ook hij. Zijn vader stond nu ook op. ‘Doe voorzichtig,’ riep Ares’ moeder hen nog na. ‘Ja hoor!’ riep Ares. In stilte liepen de twee naar de bosrand. Bijna meteen liep Ares een stuk sneller dan zijn vader. Logisch, Ares was een stuk jonger en altijd energiek. De jongen had dit echter niet door, en de afstand tussen de twee werd steeds groter. Ares’ nieuwsgierigheid en ongeduld dreven hem steeds dieper en verder het bos in. Toen merkte hij ineens een geur op. Een geur die niet in een droog bos thuishoorde, een geur die gekoppeld werd aan gevaar: de geur van vuur. In plaats van dat dit hem afschrok, wekte het juist nog meer nieuwsgierigheid op. Ook zijn behoefte aan avontuur speelde op. Hij grijnsde breed en liep nog sneller. Het geroep van zijn vader bereikte hem nu niet eens meer. De geur van het vuur werd steeds sterker, en het feit dat Ares nog steeds niets zag, maakte hem nog gewilliger om verder te gaan. Hij wist nu wel zeker dat er ergens brand was, het enige bewijs wat hij nog miste, was het zicht. Het zicht van de metershoge, bloedhete vlammen die likten aan de bomen en aan het gras, en alles verzwolgen wat ze tegenkwamen. Nog nooit had hij zulk een verlangen gevoeld om zich naar zo iets gevaarlijks te begeven. Adrenaline ruiste door zijn aderen, toen de verraderlijke geur steeds sterker werd. Hij kende dit bos niet zo goed als die aan de andere kant van het dorp, maar hij voelde zich toch zelfverzekerd. Juist op het moment dat de illusie van zelfvertrouwen door zijn hoofd spookte, stapte hij een open plek op, en de warmte, die de bomen tegen hadden gehouden, sloeg hem in het gezicht. Ook het aanzicht van de verkolende bomen vaagde het fantastische gevoel weer weg. Ontzag was in zijn ogen te lezen, terwijl hij het afschrikwekkende schouwspel voor hem in zich opnam. De vlammen laaiden hoog op, zo’n honderd meter van hem verwijderd, en verwoestten alles in hun weg. Ze naderden langzamer dan Ares verwacht had, vooral na zo’n droge periode. ‘Pap?’ zei hij, zijn stem schor. ‘Pap!’ riep hij nu. Hij draaide zich abrupt om, en begon gehaast te rennen. Al de gevoelens die hij had gehad, gingen alleen maar over hemzelf, realiseerde hij zich, hij had zich geen enkele zorgen gemaakt over zijn vader, of zijn zusje, zijn moeder. ‘Pap!’ riep hij opnieuw, ‘Waar ben je?’ Het zelfvertrouwen van net verplaatste zich voor frustratie. Waarom kon hij nou nooit iets vinden, juist als hij het nodig had? Geagiteerd rende hij van hot naar her door het bos. Wat hij echter niet wist, was dat de vlammen, na de open plek overgestoken te hebben, zich veel sneller bewogen. De dode, gele blaadjes knetterden in het vuur. Ook Ares’ vader maakte zich grote zorgen. Het zoeken van zijn zoon voelde als zoeken naar een speld in een hooiberg. ‘Ares!’ riep hij herhaaldelijk, maar geen reactie. Toen merkte hij de vlammen ook op. Hoog boven de bomen reikten ze, en de zwarte wolken en de geur kwamen steeds dichterbij. ‘Ares!’ riep hij nog een keer wanhopig. Toen kreeg hij ineens wel antwoord. ‘Pap!’ riep Ares. ‘Pap, waar ben je?!’ ‘Blijf roepen, ik kom naar je toe!’ riep zijn vader terug. En zo het geschiedde. Vader en zoon sloten elkaar weer in de armen, en even leek het weer net zo vredig als tijdens de picknick. Tot zijn vader afstand nam, en de schouders van Ares stevig beetpakte. ‘We moeten terug naar je moeder, en je zusje,’ zei hij vastbesloten. Natuurlijk wist geen van beide mannen precies waar ze heen moesten, maar een ding was zeker: weg van het vuur. Alsof ze elkaars gedachten lazen, begonnen ze allebei dezelfde kant op te rennen. Toen sloeg het noodlot weer toe; Ares, die het nog steeds niet doorhad, rende weer harder dan zijn vader. Lopend had de jongen al snel een voorsprong gehad, laat staan rennend. Dit keer riep Ares’ vader hem echter niet. De veiligheid van zijn zoon vond hij momenteel belangrijker dan zijn eigen veiligheid. De vlammen naderden de man al snel. Steeds dichterbij kwamen zij, steeds angstiger werd Ares’ - eveneens Rory’s - vader. Toen de man na nog een paar stappen bijna struikelde over zijn eigen voeten, nam de frustratie het over. Hij zette zijn zoons leven op het spel door de harde, paniekerige gil die zijn keel verliet. Ares, wiens zintuigen scherper dan normaal leken, hoorde de angst in zijn stem meteen, en draaide zich abrupt om. ‘Vader, focus!’ riep hij. ‘Anders komen we hier nooit uit!’ Hoe bang en gebroken de jongen was, klonk niet door in zijn stem. Het lukte hem zijn vader moed in te spreken. Het was maar een klein beetje, maar het was er wel.
Had de man maar geen tranen in zijn ogen gekregen, van trots om zijn zoon, die nog zo dapper overeind stond. Had het noodlot maar niet toegeslagen, letterlijk en figuurlijk. Alleen al als de wind anders had gestaan, en de boom die de trotse vader als een vlieg vermorzelde een stuk of tien centimeter verder was gevallen, dan was het goed gekomen. Dan had Ares zijn vader, zijn voorbeeld, zijn wereld niet hoeven zien sterven. Dan had hij de weerzinwekkende kreet niet hoeven horen, waarna een zelfde zijn eigen keel verliet. De jongen, wiens wereld om zich heen in was gestort op dat ene, kleine moment, was naar zijn vader toe gerend, blind voor de vlammen, doof voor het geknetter, en had hem geprobeerd te redden. Niets in hem vertelde dat het onmogelijk was, al zijn zintuigen waren overtuigd van het tegenovergestelde. Tot zijn zintuigen de discussie met het logisch verstand op moesten geven. Ares zelf had het op moeten geven. De strijd met vuur win je niet.