Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

16 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG ~ pokemonwar

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Yendas lag samen met zijn vrienden in het gras, te genieten van het zonnetje en het warme lentewindje. Opeens was Linden er, waardoor Yendas overeind kwam en hem aankeek. Voor een tijdje was hij stil, aangezien hij Linden aan het onderzoeken was naar potentiële kracht die een Aura Guardian nodig had, maar ook om te kijken of hij de verantwoordelijkheid kon dragen. ''Weet wel dat het je heel veel energie gaat kosten en je het misschien niet aankan. Ik merk veel kracht bij je, maar het kan heel lang leren voordat je zelfs alleen maar een aura kan ontdekken bij een ander. Bij mij ging het natuurlijker vanwege mijn connectie met Gyro, maar ik heb verhalen van verschillende Aura Guardians gehoord, waarbij ze jaren trainde en toen pas iets konden doen met hun kracht. Je bent wel anders, een goed soort anders. Goed, kom voor me zitten, dan probeer ik een connectie aan te leggen met jouw kracht. Het is een makkelijkere manier om voor het eerst naar je kracht te reiken, maar het vereist wel meer focus.'' zei Yendas, waarna hij, met zijn eigen kracht, zich focuste op de nu nog geblokkeerde krachten van Linden. Met lichte moeite legde hij zijn eigen, makkelijker bereikbare kracht, eromheen, als een deken, die energie nam van zowel Yendas als Linden. Omdat Yendas zich ermee bemoeide en de ''deken'' legde, zou het Linden meer tijd geven om erbij te proberen te komen, zonder dat het gelijk al zijn energie benam. ''Probeer je te focussen op de deken, de laag, die ik neer heb gelegd om jouw krachten heen. Probeer dat punt te bereiken, dan ben je al heel ver gekomen.'' mompelde Yendas, terwijl hij Linden strak aankeek.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Hoewel Linden niet precies wist wat te verwachten, was het overduidelijk dat het niet makkelijk zou zijn. Anders zouden er wel meer aura guardians hebben rondgelopen. Toen Yendas hem vertelde dat er een goed soort anders in hem zat moest Linden blozen. Het gebeurde als vanzelf. Het was misschien niet eens bedoeld als een compliment, maar Linden kon er niks tegen doen hoe hard hij het ook probeerde te verbergen. Hij nam plaats tegenover Yendas die hem opdroeg zich te concentreren. Hij sloot zijn ogen, en voelde hoe Yendas zijn handen om de zijne sloot. Een warme, krachtige stroom vloeide rond hem. Kracht wikkelde zich rond zijn lichaam. Hij kon Yendas stem nog maar gedempt horen, alsof hij verwijderd was van de echte wereld. In het begin snapte hij niet eens hoe hij er aan moest beginnen. Het enige wat hij zag was zwart voor zijn ogen. Plots dook er links van hem een klein lichtpuntje op. Hij focuste er al zijn aandacht op en probeerde zich er naar toe te duwen. Het werd groter en groter en eenmaal hij het bereikt had voelde hij plots een klap tegen zijn hoofd, alsof iemand er met een hamer tegen sloeg.
Hij werd wakker door een prikkelende stank in zijn neusgaten. Toen hij zijn ogen opende begonnen deze meteen te tranen en toen hij adem wou halen hoestte hij door de rook die hij zijn longen inzoog. Om hem heen was een vlammenzee. Hij bevond zich in een huis dat hij niet herkende. Hoe hij hier geraakt was, daar had hij geen idee van. "Linden help me" Hij kromp ineen toen hij zijn vaders stem hoorde. Hij keek naar rechts en zag hem omringd door vlammen. Hij verkeerde duidelijk in levensgevaar. Linden wou naar hem toegaan. Hij had zijn vader verlaten, maar nog altijd kon hij het niet over zijn hart krijgen dat hem iets ergs zou overkomen toen hij werd tegengehouden door iets in zijn rechterhand. Het was Yendas hand, die nog altijd in de zijne verstrengeld zat. Yendas zelf lag op de grond, bewusteloos.
"Linden alsjeblieft." Hij keek weer naar zijn vader. De vlammen kwamen dichter en dichter en likten aan zijn hand waardoor hij Yendas moest loslaten. Hij wist wat hij moest doen. Hij moest een keuze maken, Yendas of zijn vader. Of hij dat kon en wilde was een ander verhaal. "Ik kan niet kiezen. Ik kan niet kiezen." riep hij en drukte zijn handen op zijn oren om het geschreeuw van zijn vader niet meer te hoeven horen. Hij sloot zijn ogen en toen hij ze weer opende was hij terug in het veld. "Ik kan niet kiezen." mompelde hij nog stilletjes met een trillende stem. Hij keek naar zijn handen die nog altijd in die van Yendas zaten. Yendas zat hier. Hij was helemaal gezond. Huilend omhelsde Linden hem uit blijdschap dat dit alles maar een droom was toen hij plots een pijn in zijn hand voelde. Hij keek en zag dat er een rode brandwond op stond.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Alles dat Linden meemaakte, maakte Yendas ook mee, maar dan wel vanaf een afstandje. Hij zag wat Linden zag; een man in de verte, die Linden zijn naam riep, en zichzelf, bewusteloos op de grond. 'Het is beter voor hem,' dacht Yendas 'beter dan dat hij dit jaren lang door moet maken. Hij redt het wel, hij kan het.' De plek vervaagde en Yendas keerde terug naar zichzelf, liet Linden zijn kracht los en opende zijn ogen. Kalmpjes legde hij zijn armen rond Linden en drukte hem zachtjes tegen zich aan. ''Het trekt wel weg.'' fluisterde Yendas, duidend op de brandwond op zijn hand. Het was een tijdelijk iets, niet voor langer dan een uur. Verder hield Yendas zijn mond, hij troostte Linden alleen en zorgde ervoor dat hij zich weer goed ging voelen. Over wat hij had gezien, de vlammenzee, de man waar Linden toch wel aardig op leek, zichzelf, bewusteloos naast Linden, daar sprak hij niet over. Het was aan Linden zelf om daarover te beginnen, wanneer hij dat nodig vond. Het was, in zekere maten, erg zwaar om dit allemaal te volbrengen. Je moest grote angsten overwinnen om je kracht te bereiken, alleen dan zou je mentaal sterk genoeg zijn om de krachten van een Aura Guardian te kunnen dragen.
Terwijl Yendas terugdacht aan zijn eigen angsten en hoe de meesten daarvan overwonnen waren, hield hij Linden nog steeds dicht tegen zich aan. Misschien liet hij het niet echt merken, maar ook Yendas had ook vaak behoefte aan een knuffel van iemand buiten zijn eigen team. Van Linden had hij weinig tot geen knuffels gehad, omdat Yendas er niet om vroeg en er niet echt bepaald uitzag als iemand die graag knuffelde.
''Gaat het een beetje?'' vroeg Yendas na een tijdje zachtjes en voorzichtig. Hij had erg veel medelijden met Linden, ook al wist hij nauwelijks iets van zijn verleden af, Yendas wist dat er wel iets was gebeurd met hem en dat ook hij het niet allemaal zo makkelijk heeft gehad. Yendas vond dat mensen zoals Linden het niet verdiende om zo'n verleden te hebben, hij was daar veel te goed voor, wat voor verleden hij ook gehad heeft mogen hebben.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Toen Yendas vroeg of het beter ging knikte Linden zachtjes. Hij was nog te bang dat wanneer hij zou spreken de woorden in zijn keel zouden bleven steken en hij gewoon opnieuw in tranen zou uitbarsten. In zijn hoofd ratelden de gedachten aan een stuk voor. Hij was gevlucht voor zijn problemen, zijn angsten, maar realiseerde zich dat hij als hij er ooit vanaf wou raken en een aura guardian zou willen worden hij ze onder ogen moest komen. Hij moest er vanaf raken.
Linden maakte zich los uit de omhelzing en stond op. Zijn blik staarde in de verte. "Ik moet hem gaan vermoorden" mompelde hij bijna onhoorbaar. Het leek hem de enige logische oplossing, al kon hij op dit moment gewoon niet logisch denken. Hij had geen tijd om zijn spullen te pakken. Hij moest vertrekken en dit nu afhandelen. Hij zette een stap naar voren maar werd tegengehouden. Verbaasd keek hij naar mismagius die psychisch gebruikte zodat hij zich niet kon bewegen. Hij keek haar aan alsof hij wou zeggen: "Waar is dit voor nodig laat me meteen los." Maar de pokemon weigerde. Zij had door dat haar trainer niet zichzelf was en deed er alles aan om tot hem door te dringen.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Yendas was blij dat Linden knikte op zijn vraag, al had hij een bang vermoedde dat dit niet klopte. Zijn vermoedde werd bevestigd toen Linden opeens zei dat hij 'hem' ging vermoorden. Wie die 'hem' was, boeide hem niet zo op dat moment, zijn zorg was nu meer dat zijn maatje opeens compleet omsloeg. Gelukkig hield Linden zijn Mismagius hem tegen. Rustig stond hij op en keek naar Gardevoir, die haar krachten ook erbij voegde. Yendas maakte kort contact met hun geest en na wat stroef contact kreeg Yendas ze zo ver om hun trainer in een tijdelijke slaap te brengen. ''Het spijt me maatje..'' mompelde Yendas nog, voordat Linden zijn Pokémon hem in de tijdelijke slaap brachten. Yendas ving Linden op, aangezien zowel Mismagius als Gardevoir nu druk bezig waren met het in slaap houden van hun trainer. Met lichte moeite droeg hij Linden naar hun slaapkamer, om hem daar in Linden zijn eigen bed te leggen. Yendas pakte er een stoel bij, ging naast het bed zitten en wachtte een tijdje. Daarna knikte hij naar Mismagius en Gardevoir, om Linden uit zijn slaap te halen. Toen hij uit zijn slaap was, begon Yendas rustig met praten. ''Ik denk dat we moeten praten, want iemand zomaar willen vermoorden is niet normaal. Ik weet dat er iets is dat je me moet vertellen, dat weet ik al een tijdje.'' zei Yendas en leunde achterover, klaar om zijn krachten te gebruiken voor wanneer Linden weg wilde lopen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Plots werd alles zwart voor zijn ogen. 'Bewusteloos gemaakt door mijn eigen pokemon' dacht hij terwijl hij in Yendas armen viel. Hoe had het zo ver kunnen komen. Hoewel hij in slaap gehouden werd kon hij nog wel nadenken. Zijn pokemon zouden zich nooit zomaar tegen hem keren. Ze hadden het gedaan om hem tegen zichzelf te beschermen, dat kon niet anders. Hij realiseerde zich dat het vermoorden van zijn vader niet de juiste oplossing was. Daarbij zou hij het niet kunnen. Hij moest geconfronteerd worden met zijn angst om deze te laten verdwijnen. Uiteindelijk had hij al deels gewonnen doordat het hem gelukt was bij zijn vader weg te lopen. Hij was nu ouder, slimmer, sterker. Hij kende nog lang niet alles van deze wereld, maar genoeg om te weten dat wat zijn vader deed onmenselijk was. Maar was het dan de juiste oplossing om net zo onmenselijk als hem te zijn?
Wanneer hij wakker werd staarde hij naar het plafond. Hij wist dat Yendas naast hem zat, maar durfde hem uit schaamte niet aan te kijken. Wat moest hij wel over hem denken na wat er zojuist gebeurd was.
De eerste gedachte die in hem opkwam was vluchten. Snel zijn rugzak grijpen en het op een lopen zetten. Waarom had Yendas hem zelfs in bed gelegd. Al die moeite en zorg die Yendas in hem had gestoken en wat had hij er voor teruggekregen, bitter weinig. Weggaan zou sowieso het beste voor hen beiden zijn, maar Linden was zich er ook van bewust dat wanneer hij impulsieve dingen deden die meestal altijd negatief uitpakten. Daarom zuchtte hij diep en besloot dat de beste oplossing in dit geval de waarheid zou zijn.
"In tijden van oorlog heeft iedereen al genoeg problemen. Het leek me gewoon egoïstisch om jou met de mijne op te zadelen. Al is het nu gewoon niet langer mogelijk het voor mezelf te houden. Mijn moeder stierf toen ik geboren werd. Ik heb haar nooit gekend, maar mijn vader hield zielsveel van haar. Hij is nooit over dit verlies heen gekomen en nam zich voor alles wat hij liefhad met zijn leven te beschermen. In zijn ogen was beschermen opsluiten. Met de jaren werd het erger en erger. Uiteindelijk werd ik gedwongen de rest van mijn leven op mijn kamer te slijten. Ik kwam niks te kort. Ik kreeg eten, had genoeg boeken om te lezen. Ik mocht alleen nooit naar buiten. Het enige contact dat ik had was met hem en af en toe het personeel. Tot ik misdreavus ontmoette. Ik woonde in een oud landhuis dus het was best normaal dat er ergens spookpokemon ronddwaalden. Uiteindelijk zijn we door samen te werken uit het landhuis ontsnapt al is mijn vader nu nog altijd op zoek naar me en hij zal niet stoppen voor hij me heeft gevonden. Daarom moet ik naar hem toe, om hier voor eens en altijd een eind aan te maken. Ik kan er gewoon niet mee leven wetend dat hij me elk moment kan vinden en alle vrijheid van me afpakt die ik nu heb gekregen."

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Aandachtig keek Yendas naar Linden, hoe hij zijn ogen opende en zijn verhaal begon. Met een zucht schudde hij zijn hoofd en legde zijn hand op Linden zijn schouder. "Je bent niet alleen. Als je pokemon je niet kunnen beschermen, doe ik dat wel. Ik heb het vroeger ook niet makkelijk gehad. Mijn vader was weggegaan bij mijn moeder toen ik nog nauwelijks een paar weken oud was. Mijn moeder is op mijn 8e vermoord door soldaten. Ik heb geen verdriet aan dat verlies, mijn moeder heeft me altijd mishandeld, ze deed alsof ik niet bestond en vaak moest ik dagen zonder voedsel doen. De enige die van mijn bestaan afweten, zijn mijn vader, een oude plaatselijke professor, die allang is overleden, en mensen bij het PCU. Daarnaast ben jij de enige, pokemon niet meegerekend." mompelde hij, waarna hij opstond van de stoel en naast Linden op het bed ging zitten. Hij trok hem zachtjes omhoog en knuffelde hem daarna stevig, met een lichte blos op zijn wangen. "Je hoeft het allemaal niet alleen te doen. Je hebt je pokemon, mijn team helpt je ook en daarbij, ik ga niet zomaar bij je weg. Daarvoor moet je wel heel ver gaan. Ook je angsten hoef je niet alleen te overwinnen, ik kan je erbij helpen als je dat wilt. Vergeet alleen niet dat je nooit alleen bent, alsjeblieft." fluisterde Yendas en hij liet Linden niet los tijdens zijn woorden, maar ook erna niet. Een licht kriebelend gevoel ontstond in zijn onderbuik, maar hij negeerde het, zoals vaker. Het was vast omdat hij nooit echt iemand als vriend heeft kunnen rekenen, althans, dat was zijn standaard reden om zichzelf gerust te stellen. Lamgzaam liet hij Linden los en keek hem aan met een glimlach. "Eens vrienden, altijd vrienden." zei hij tot slot.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Dat is exact de reden waarom ik mijn verleden verborgen hield. Iedereen heeft het moeilijk tijdens de oorlog. Dus je klaagt niet en probeert gewoon te overleven. Al vind ik het natuurlijk erg wat je is overkomen." Linden voelde het fijn om met Yendas te knuffelen. Het bezorgde hem altijd een warm gevoel dat zich over zijn hele lichaam verspreidde. "En wat mijn verleden en mijn vader betreft. Dat is iets dat ik alleen moet afhandelen en wel zo snel mogelijk." Linden maakte zich los uit de omhelzing om Yendas recht aan te kijken. "Zoals je al weet ben ik je duizendmaal dankbaar voor het onderdak dat je hebt gegeven en dat je zo'n geweldige vriend bent. Maar mijn beslissing staat vast." Hij deed het amulet uit dat hij van zijn vader had gekregen en hing dat rond Yendas hals. "Nadat ik met mijn innerlijke demonen heb gestreden zal ik er alles aan doen je terug te vinden. Ik zal je missen en denk dat dat wel wederzijds is. Vandaar geef ik je het amulet als aandenken." Op zijn gezicht verscheen een ongemakkelijke maar wel oprechte glimlach. "Wel dan denk ik dat ik best kan vertrekken. Hopelijk tot snel."

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld