TMIO met Dauntless - Forum - Virtual Popstar

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

TMIO met Dauntless

Anoniem
YouTube-ster

BreakingPoint schreef:
Ava hoorde het bekende rinkelende toontje van haar telefoon. Ze trok de rits van een zak in haar jas open, Aurelia belde, meteen drukte ze op accepteren. Ze hield de telefoon aan haar oor, "Ja, Aurelia?" vroeg ze door de telefoon. Was er iets mis? Ze zou het niet weten, maar als Aurelia belde, nam ze altijd op.

Scott keek naar Ava, ze had haar telefoon tegen haar oor gedrukt, met een emotieloos gezicht. Al vlug hoorde Scott wie belde, Aurelia, Ava's vriendin. Hij rechtte zijn rug en keek naar haar gezicht, zoekend naar enige emotie. Maar tot zijn teleurstelling was er niets te vinden.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Ja sorry het is gewoon." Ze wierp een snelle blik op het horloge om haar pols. "Al drie kwartier verder en ik wou gewoon weten of je nog in leven was. Weet je al iets meer over die jongens? Ben je nog bij hen?" ze wou het nonchalant vragen maar kon niet voorkomen dat er toch wel een beetje bezorgdheid doorklonk. Ava was een van Aurelia's enige menselijke vrienden en ze wist hoe kwetsbaar een menselijk leven was en wou haar vriendin niet kwijt raken, nu toch nog niet. Want ze wist dat het ooit op een dag onoverkomelijk zou zijn.

"Is dat die normalo vriendin van je?" vroeg Gideon met een opgetrokken wenkbrauw. Het was nogal verdacht dat ze belde en hij wou maar al te graag weten wat ze te zeggen had. Al was hij wel zo beleefd eerst Ava uit te laten praten. Ze hadden nog een hoop te bespreken. Een paar vragen over dit belgesprek konden daar nog wel bij.

Anoniem
YouTube-ster

BreakingPoint schreef:
Ava keek opzij, ze wierp een boze blik op een van de jongens, Gideon. Ze zuchtte, "Ja, alles gaat goed, en ja ik weet iets meer" mompelde ze nonchalant in de telefoon,het was niet bepaald een van de nieuwste snufjes maar ze was er tevreden mee, zodat de andere twee het niet konden horen. "Ik ben inderdaad nog bij hen, als er ook maar iets gebeurd bel ik je meteen, dat weet je" ze onderdrukte een glimlach en ze zeiden hun afscheid. Ze drukte de beëindig knop en stak de telefoon weg in haar jaszak. "Ja, en ze heet Aurelia" beet ze terug. Ze kruiste haar armen voor haar borst. "Goed, wat wil je nog bespreken" zei ze, ietwat rustiger.

Scott keek naar Ava, echt blij zag ze er echt niet uit, haar haren zaten door elkaar. "Goed, dat weten we nu ook weer" zei hij en keek kort naar Gideon. Hij dacht even na over eventuele vragen, hij beet door en keek naar de helderblauwe lucht. De zon reek net niet in het straatje, maar toch voelde hij de warmte op zijn lichte huid. Aarzelend nam hij een stap naar voren.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Gideon vond het vreemd dat Ava duidelijk verontwaardigd was door zijn opmerking over haar vriendin. Hij kon er toch niets aan doen dat ze een normalo was. Hij bedoelde het ook niet echt beledigend. Een normalo was gewoon een ingeburgerde term bij schaduwjagers, zelfs de downworlders gebruikten hetzelfde woord wanneer ze over mensen spraken.
"Wel ik denk dat er nog erg veel te bespreken is en stel daarom voor naar het instituut te gaan. Dat is ook de beste plaats om uit te zoeken of je echt een schaduwjager bent. Gideon had wel zijn twijfels of het zo slim was haar nu al mee te nemen naar hun 'schuilplaats' maar aan de andere kant was ze minstens een kop kleiner dan hij en kon hij haar makkelijk uitschakelen als het echt mogelijk was. Hij had altijd Scott nog om hem te helpen indien ze opeens sterker zou zijn dan ze eruit zag.

Aurelia was meteen opgelucht toen ze Ava's stem hoorde. Het werd alleen maar beter toen ze vertelde dat alles goed ging en ze beloofde te bellen wanneer er iets zou mislopen. Tevreden hing ze op en stak haar gsm weg. In de tussentijd had ze wat tijd voor zichzelf. Ze nam de metro tot aan central park en wandelde naar het meer. Ze wist dat dit de toegang tot het elfenrijk was, al was ze er nog nooit door gegaan. Dat zou haar vader sowieso razend maken. Toch was ze er wel nieuwsgierig naar. Elfen waren van nature mooi en professionals in het bedriegen van mensen. Wie weet was zij ooit de moeder geweest van de eerste elf toen ze nog een engel was. Aurelia was vroeger ook mooi geweest, voor de val. Daar was ze zeker van, maar nu. Nu moest ze zichzelf verstoppen in een menselijk gedaante.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld