Forum

Hij klemde zijn armen om haar lichaam. Hij voelde de botten in zijn armen steken en er liep een rilling over zijn rug. Een rilling waar hij niet veel aan kon doen, het voelde niet goed om haar zo in zijn armen te hebben. Het voelde verschrikkelijk en hij kon het niet aan haar laten merken. Ze wist niet dat hij het wist, ze dacht dat het haar geheimpje was. Hij streelde met zijn handen door haar haar en drukte daarna een zachte kus in haar nek. ‘Ik hou van je’ fluisterde hij in haar oor, omdat hij wist dat ze zich alleen voelde, omdat hij wist dat ze liefde nodig had. Hij voelde zijn schouder nat worden, wat betekende dat ze tranen aan het laten was. Ze was tranen aan het laten, omdat ze zich zo alleen voelde en dat terwijl hij haar hier in zijn armen had. Maar dat besefte ze niet, ze was in haar eigen wereld. Haar wereld van calorieën tellen en van zichzelf walgen. Haar wereld waar elke kilo die eraf ging er een te weinig was, er moest er altijd nog eentje meer af, keer op keer. Voor hem was het verschrikkelijk om te zien hoe ze zo leed, net zoals voor haar ouders.  Maar het was alsof niemand haar durfde te helpen, alsof niemand haar hulp wilde bieden. Zelf wist hij niet wat hij kon doen, hij wist dat in alle hulp die hij zou bieden, ze tegen zou stribbelen. Ze wilde geen hulp. Het enige wat hij wilde was haar helpen, hij wilde dat ze beter zou worden. Dat ze zou genezen van deze vreselijke ziekte. Toen voelde hij iets wat hij nooit had willen voelen, haar lichaam lag slap in zijn armen. Een scheut van angst schoot door zijn lichaam. Dit kon misschien wel zijn laatste omarming met haar zijn. Vol paniek keek hij om zich heen, niet wetend wat hij moest doen.