The Game//Heart and Lynx - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

The Game//Heart and Lynx

Gray
Wereldberoemd

Gray schreef:
Flertin

Er zal wel een foutje in de enkelband zitten. Die van mij knipperde nog steeds groen. 'Ik zou echt graag willen weten hoe ik heet,' verbrak ik de stilte. 'Wanneer kreeg jij je opdracht, na hoeveel nachten?' Dit was mijn laatste vraag over de opdrachten en namen. Ik wilde niet dat Susan zich ongemakkelijk voelde. Ik was verbaasd over hoe snel ze antwoordde.
'Ik kreeg hem al heel snel, maar ik weet niet hoe dat met de andere zit.' Ik knikte en ze glimlachte.
Het begon te waaien en haar blonde haar vloog wild om haar hoofd heen. Ik zag aan haar gezicht en heel haar houding dat ze het koud had. Mijn jack deed ik uit en ik sloeg hem om haar armen.
'Waar kunnen we slapen? Of waar slaap jij meestal?' vroeg ik. Ze wees naar een stuk bos even verderop.
'Meestal slaap ik daar ergens, maar we kunnen nu wel naar de stad lopen.' Ik begreep totaal niet wat ze bedoelde en ze gaf verdere uitleg door mijn vragende blik.
'Op een dag ging ik het bos uit en ik zag een hele rij gebouwen bij elkaar staan, met twee uittorende wolkenkrabbers. Ik slaap liever in het bos dus daarom ben ik daar nooit heengegaan.' Ik zag aan haar gezicht dat zie loog, maar waarover kon ik even niet raden.

Anoniem
Karaoke-ster

Heart schreef:
Raven

Gandor kwam even later binnen in de bungalow. 'Willen jullie naar de stad gaan?' Ik keek hem verbaasd aan. 'Is er een stad dan?', Vroeg ik. Hij knikte. Even later liepen Genour, Gandor en ik naar de stad. De wolkenkrabbers waren enorm. 'Wow', Zei ik. 'Geweldig hé', Zei Genour. 'Ja.' We liepen een gebouw binnen waar heel veel tieners waren. Ze zaten te dansen terwijl een meisje zong en een paar vrienden om haar heen muziek maakten door bijvoorbeeld op de muren te bonken 'Gaaf', Zei ik. 'Ja, hé', Zei Gandor. Ik knikte. Het was erg luidruchtig hier maar ik vond het wel oké.

Gray
Wereldberoemd

Gray schreef:
Flertin

Stilletjes liepen we naar het westelijke deel van de stad, waar het er nogal spookachtig uit zag. 'Ik heb het niet zo op die rumoerige wijken, dit vind ik veel fijner,' zei Susan. Daar stemde ik totaal mee in.
Toen we even later een paar dekens hadden gevonden in het koele gebouw, lagen we op de grond. Ik vond het fijn haar gezelschap te houden, maar toch dacht ik dat ze wel eens contact met iemand had gehad. Het kon niet anders.
'Ik moet je iets vertellen.' Susan stopte even met praten. Ik werd zenuwachtig, het klonk niet goed aan.
'Ik loop hier al heel lang mee rond en jij bent de eerste waarmee ik dit deel. Ik had wel degelijk een vriend. Hij leek een beetje op jou. We waren erg close samen, totdat we op een dag erge ruzie kregen. Toen kreeg ik mijn opdracht op een briefje.'
Ik hield mijn adem in, zo spannend vond ik dit. Ze ging verder.
'Het luidde zo: Vermoord hem voor je naam, hij zal anders toch verdwijnen, voor altijd. Ben je hier langer dan 700 nachten, besta je niet meer.'
Ik snapte er niets van. Wat was ons doel hier? Wie had ons hier gestopt, zodat we zelfs onze vrienden zouden vermoorden, alleen maar voor onze naam? Ik hoefde van Susan geen verdere uitleg meer, ik snapte wel dat haar vriend nu dood was, of verdwenen, voor altijd.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld