Forum

Naam (en evt. bijnaam): Lilith Rafaëlla Pentragon: Lilith was de eerste vrouw van Adam, maar zij rende van hem weg en wordt nu ook wel de moeder van de demonen genoemd. Haar vader was op het moment zo gechoqueerd dat hij geen betere naam voor haar kon verzinnen. Vaak maken mensen de vergelijking tussen haar en haar voorgangster, maar daar heeft Lilith mee leren leven en ze ziet er de ironie wel van in.
Leeftijd (tussen 18 en 24): 20
Uiterlijk (met duidelijke beschrijving van balkleding): Alles aan Liliths uiterlijk wordt gerelateerd met demonische krachten, zo is het al buitengewoon dat ze als meisje 1m80 is. Ook de combinatie van haar zo zwart als de nacht en ogen zo blauw als de oceaan is alleen iets dat verwezenlijkt kan worden wanneer er duistere krachten mee gemoeid gaan. Ze heeft ook een kleine moedervlek op haar linkerwang die natuurlijk weggemake-upt wordt tijdens het bal, want haar ouders doen er alles aan opdat ze niet herkent zou worden. Hoewel ze ballet en schermlessen krijgt en enorm sierlijk beweegt is ze zeker niet het slankste meisje, maar er zijn geen rondingen die een korset niet kan verbergen. Haar masker verbergt een groot deel van haar gezicht en is niet het meest extravagante ding dat je op het bal zou zien, al zou Lilith zelf het natuurlijk gewoon willen verbranden. Ze krijgt trouwens elk jaar een nieuwe masker en een nieuwe jurk opnieuw om de reden dat niemand haar zou herkennen. Ze zal ook nooit hakken dragen aangezien ze dan boven de andere meisje uit steekt en opnieuw herkend kan worden.
De jurk die ze dit jaar draagt is donkerder blauw dan haar masker en de uitsnijding aan de hals is versierd met edelstenen. De jurk zelf is lang en heeft lange mouwen. Dankzij de lengte kan ze hieronder haar platte schoenen verbergen. Ook draagt ze een halsketting die ooit nog van haar echte moeder is geweest. Ze heeft hem ooit op de kamer van haar ouders gevonden en weigerde hem terug aan haar vader te geven. Het is een keltisch amulet dat ze aan een zilveren ketting heeft gehangen.
Innerlijk: 'Wanneer je een dier als een beest behandelt wordt het ook een beest.', dit is een quote die eigenlijk een perfecte omschrijving geeft van Liliths karakter. Ze kon perfect een gehoorzame en brave bruid worden, maar aangezien iedereen haar ziet als een monster, als iets wat geen man verdient, als het tegenover gestelde van de kwaliteiten die een goede vrouw bezit bekijkt is ze zich ook naar dat beeld gaan gedragen.
Ten eerste is er haar koppigheid, haar iets laten doen waar ze niet achter staat is een taak die bijna onmogelijk te volbrengen is. Ze zal altijd haar mening laten horen en deze tot het bittere einde verdedigen. Ook heeft ze gemerkt dat de meeste mensen gewoon bang zijn voor haar of toch voor wat ze denken dat ze is en dat ze deze angst vaak in haar voordeel kan gebruiken. Ook gedraagt ze zich vaak hooghartig en lijkt het alsof ze niets om anderen geeft.
Toch kan schijn bedriegen, het feit dat iedereen denkt dat je de duivel in vrouwelijke vorm bent laat je niet onberoerd. Natuurlijk zou ze niets liever willen dat anderen overtuigen dat ze gewoon normaal is, maar dit heeft ze al lang geleden opgegeven, want wie gelooft de duivel en daarom heeft ze zich in de rol van probleemdochter geschikt, al vreet in haar toch nog het gevoel om ergens echt geaccepteerd te worden.
Verleden: Lilith is geboren in een koude januarimaand op vrijdag de dertiende. Door een totale maansverduistering had de maan een bloedrode kleur, maar de wetenschap stond nog niet op punt om dit te verklaren dus werd dit door het grootste deel van de bevolking de bloedmaan genoemd en wordt deze met de duivel geassocieerd.  Het waren dus niet echt de beste omstandigheden om te bevallen, maar ja ook daar waren in die tijd nog niet de juiste middelen voor. Daar kwam nog eens bij dat Liliths moeder overleed tijden de bevalling aangezien er dat jaar een strenge winter en misoogsten hadden plaatsgevonden. Dit alles tezamen leidde tot één conclusie, Lilith was een vervloekt kind en het kwaad school in haar.
Als baby zorgde ze eigenlijk niet echt voor veel problemen toch had het gerucht zich als een lopend vuurtje verspreid. Mensen hadden altijd met enige afkeer voor haar gezorgd en werden rijkelijk betaald door haar vader die zelf niets met haar te maken wou hebben. Ze mocht niet vaak het huis uit en wanneer ze dan toch naar het dorp mocht wou niemand met haar spelen omdat dat niet mocht van hun ouders en waren er zelfs mensen die haar uitjouwden. 
Haar vader zorgde er voor dat ze in verschillende dingen werd onderricht, zoals schermen, literatuur, ballet, piano, plantkunde,... maar dit maakte de zaak alleen maar erger want het zorgde ervoor dat Lilith slimmer werd en zich zelfzekerder voelde zeker tijdens een discussie met iemand. Ze begon ook steeds meer te rebelleren en glipte vaak stiekem het huis uit om naar het bos te gaan. Het is al de derde keer dat ze meedoet aan het bal en ze is er zeker van dat er nog meerdere keren gaan komen.
Extra (met opinie over het bal): Aan de ene kant is haar haat tegenover het bal nogal onlogisch. Dit is namelijk de enige kans dat mensen haar echt op haar innerlijk beoordelen en ze het soms zelfs nog naar haar zin heeft. Toch is ze er zich van bewust dat dit maar een dag duurt, het moment dat ze het masker afdoet zal ze weer terug die gehate vervloekte dochter zijn. Moest ze dan toch iemand vinden waarmee het echt klikt zou de blik die hij haar zou geven wanneer ze haar masker afdoet haar alleen maar extra pijn doen. Uiteindelijk heeft zij de hoop om ooit echt geliefd te worden opgegeven en wordt ze liever gehaat en gevreesd dat is ook de reden dat ze gewoon verklapt wie ze is zodat jongens sowieso bij haar uit de buurt blijven. Ze weet dat dat hele innerlijke gedoe alleen op het bal geldt, wanneer de maskers afgaan zal er sowieso op het uiterlijk beoordeeld worden en je hele leven een masker dragen is onmogelijk.

Naam: Diabel Lucifer DuChannes
Leeftijd: 24
Uiterlijk: Diabel heeft blond haar, waar aardig wat donkerdere plukjes tussenuit steken. Hij heeft al lang geleden opgegeven het te fatsoeneren, het zal altijd rommelig blijven zitten, hoe veel tijd hij er ook aan besteed. Zijn blanke huid lijkt, op wat kleine rimpeltjes onder zijn ogen na, bijna honderd procent vlekkeloos. Hij laat zijn stoppels altijd staan, zonder die voelt hij zich bijna naakt en oncomfortabel. De exacte kleur van zijn ogen licht aan het licht. Als ze verlicht worden, lijken ze soms wel wit, als het ergens donker is, lijken ze bijna zwart, toch wijkt de kleur altijd naar bruin toe. Diabel is lang, zo’n 1.85 meter, en breed gebouwd. Hij houdt ervan om te trainen, waardoor zijn lichaam ook in perfecte conditie blijft.
Zijn moeder staat erop dat hij elk jaar een ander masker gebruikt, maar zijn pak is maar één keer veranderd. Dit jaar draagt hij een simpel, zwart pak met een zwarte stropdas en een bordeauxrode blouse. Zilveren manchetten sieren de mouwen en ook de knopen zijn simpel en zilver. Zijn schoenen zijn ook al bijna te simpel om te noemen: net als zijn pak, zijn ze zwart, net en simpel. De corsage die hij draagt verschilt, in tegenstelling tot zijn pak, wel elk jaar, maar dit wilt hij zelf. Dit jaar is het een bordeauxrode roos, omringt door dezelfde kleur rode veertjes, die kunstig bewerkt zijn met zwarte glimmertjes.

Innerlijk: Diabel is een bijzondere jongeman. Sommigen adoreren hem, anderen haten hem vanuit de grond van hun hart. Vele trekjes veroorzaken dit, zoals zijn obsessie met punctualiteit. Zelfs als je vijf pietepeuterige minuutjes te laat bent, is hij helemaal in de stress en je zal het voor de rest van je leven horen. Daarbij moet alles op zijn manier. Als hij een plan heeft en een beeld in zijn hoofd heeft gecreëerd, moet het per se zo worden, anders kan hij geen rust meer vinden. Zijn koppigheid is zo ongeveer te vergelijken met die van tien ezels bij elkaar. Nooit zal hij ergens aan toegeven waar hij het niet mee eens is – wat dus ook resulteerde in zes onsuccesvolle gemaskerde ballen. Daarbij is hij ook nog aardig intelligent, dus een discussie met hem aangaan is een onderneming gedoemd te falen. Nog een volgens sommigen irritant trekje is dat hij snel zijn oordeel over iemand klaar heeft. Doe je één ding wat hem niet aanstaat, helaas, kans verkeken – hij zal je niet mogen. Maar als je het voor elkaar krijgt zijn positieve mening over je te bemachtigen, heb je er een loyale vriend voor het leven bij, die altijd voor je klaar zal staan en zijn best zal doen je te helpen, en bereid is iedereen die je ooit pijn heeft gedaan, te vermoorden. Verder kan hij, als je eenmaal een echte vriend bent, alles vergeven en vergeten, simpelweg omdat hij je dan niet kwijt wilt, zelfs zijn koppigheid verzacht voor echte vrienden. Zijn lichte smetvrees is iets wat hij niet snel, noch graag zal toegeven. Het is niet dat hij geen bussen zal gebruiken door de vele bacteriën, maar door kleine dingetjes als het delen van een drankje of douple-dippen zal hem wel degelijk zijn wenkbrauw laten optrekken en hij zal niet twijfelen er commentaar op te geven. Hierdoor komt hij soms wat neerbuigend over, alsof hij zichzelf slimmer vindt dan anderen, maar zo bedoelt hij het – meestal – niet. Het grootste deel van de genoemde trekjes vervagen deels als hij dronken is – iets wat eigenlijk alleen op het bal voorkomt, wat moet hij er immers anders doen? ‘De ware’ vinden is voor hem geen optie. Als hij eenmaal dronken is, wordt hij losser, minder vooroordelend, hij krijgt meer humor en hij wordt meegaander. Toch is de opvallendste verandering zijn zelfvertrouwen. Als hij sober is, is hij een beetje terughoudend, dan bekijkt hij de scene liever van een afstandje, maakt hij een plan en gaat er daarna op af, maar als hij dronken is, doet hij wat in hem opkomt, zonder er bij na te denken, wat later nog wel eens tot spijt leid. 
Extra: Aangezien Diabel 24 is en het bal verplicht is voor jongeren, kun je wel bedenken dat dit zijn zevende bal is. Daarnaast kun je vast ook wel concluderen dat zijn ouders – beide opgevoed en gewend aan het fenomeen van het bal – hier niet bepaald blij mee zijn. Ze kunnen het niet uitstaan dat hun reputatie verpest wordt door hun enige, opvallend koppige zoon. Vooral zijn moeder is een kleine hekel aan haar zoon aan het ontwikkelen en ze is niet bang dit te laten merken. Verder is het nogal simpel hoe hij over het bal denkt: hij haat het. In zijn ogen is het absolute onzin. Als hij behoefte aan liefde heeft, zal hij dat zelf wel zoeken en hij heeft er geen idioot bal voor nodig! Hij weet dat anderen er ook zo over denken, maar vaak zijn zij ineens van gedachten veranderd, als ze denken dat ene meisje of die ene jongen gevonden te hebben, waarop Diabel alleen met zijn ogen rolt. Ware liefde vindt je niet in één avond. Om eindelijk van dit gezeik af te komen, heeft hij twee plannen bedacht, maar het eerste heeft hij meteen weer verworpen – hij zou niemand zo ver krijgen om te doen alsof ze hopeloos verliefd waren en als ze eenmaal ‘getrouwd’ waren, gewoon hun eigen leven verder leiden. Nee, dat was onmogelijk. Niet dat het tweede zoveel beter was, maar het was beter bereikbaar. Hij heeft alleen een even aantal jongens en meiden nodig… 

Net zoals de meeste gasten van het bal, reed Diabel naar het schitterende kasteel in een koets. Het rijtuig was naar zijn mening veel te groot, opzichtig en vooral veel te duur, maar zijn moeder vond het noodzaak om haar rijkdom aan iedereen te laten zien. Om een of andere reden wilde ze altijd boven de andere staan. Ze wilde altijd net iets meer hebben, net iets mooier zijn en net iets succesvoller zijn. Diabel vond deze karakteristiek uiterst irritant en liet dat ook vaak genoeg merken. Ook zijn afschuw voor het gemaskerde bal liet hij altijd even goed merken; al de hele rit zat hij zwijgend en met een norse uitdrukking voor zich uit te staren, hopend dat de koetsier een hartaanval kreeg. Het was niets persoonlijks, maar naast de koerier kon alleen hij de paarden mennen, alleen zijn moeder vergezelde hem immers. Als hij eenmaal de teugels in handen had, kon hij de koets gewoon terug naar het landhuis sturen, in plaats van het zinloze evenement dat die avond zou plaatsvinden. Als het precieze tegenbeeld van hem, leek zijn moeder het helemaal naar haar zin te hebben. Zelfs na alle mislukte ballen, had ze nog steeds vertrouwen in haar zoon. Ze was er zeker van dat hij dit jaar wel de ware zou vinden, het moest wel. Zelf had ze nog nooit echt meegemaakt hoe moeilijk de jongeman was om mee om te gaan, ze had het immers altijd te druk met andere dingen. Zijn vader had dit echter wel gemerkt, en wist dat zelfs al zou Diabel wel de ware willen vinden, het nog moeizaam zou gaan, gewoon omdat hij hoge eisen stelde aan zijn gezelschap en niet snel tevreden was. Omdat zijn vader dus al wist dat ook dit bal onsuccesvol zou zijn, is hij niet een meer meegegaan. ‘Tijdverspilling’, noemde hij het. Normaal gesproken zou Diabel het met hem eens zijn, maar dit jaar was dat anders. Al de jaren hiervoor had hij naar dit bal toegewerkt en een perfect plan ontwikkeld. Hij had nog aan niemand verteld dat hij überhaupt zoiets van plan was, laat staan dat hij het hele plan had gedeeld. Als iemand het wist, zou hij of zij het aan zijn moeder kunnen vertellen. Omdat zij een van de belangrijkste organisatoren was, kon zijn extra beveiliging laten komen die zich speciaal op een of meerdere persoon focusten. Dat was al eerder gebeurd, de jongen op wie gelet was, werd opgepakt en is nooit meer gezien. Toen Diabel eindelijk opkeek, zag hij dat de koets er al bijna was. Omdat er hij hier al zo vaak was geweest, was er voor zijn moeder niet veel meer te zeggen. Ze wenste hem succes, waardoor hij zijn wenkbrauw optrok. Hij vond het vreemd dat ze nog steeds dacht dat het zou lukken, maar goed, hij had geen tijd om daarover na te denken; hij wilde immers niet te laat komen, zelfs al had hij een grafhekel aan het bal. Vlak voordat hij de koets verliet, zette hij zijn masker op, waarna hij met zijn handen in zijn zakken zijn weg naar de ingang begon. Hij nam niet eens de moeite om om zich heen te kijken naar de schitterende maskers en kleding van de andere jongeren, tijdens het afroepen van de namen had hij daar meer tijd voor. Alle jongeren verzamelden zich dan op de tweede verdieping, waarna ze een voor een naar beneden werden geroepen. Alleen de voornaam werd genoemd, en het werd op volgorde van leeftijd afgeroepen; de jongste eerst, de oudste als laatst. Hij vond het altijd hilarisch als een jong meisje door een te grote jurk of puur door zenuwen bijna van de trap af viel, maar anderen waren het vaak niet zo met hem eens. Hij was wel vaker de enige die ergens door keihard in lachen uitbarstte, maar dat boeide hem geen barst; hij vond het juist leuk om zo een beetje een reputatie op te bouwen, wat hem aardig gelukt was; de meeste ‘eerstejaars’ hadden wel van hem gehoord en sommigen ‘ouderejaars’ kenden hem zelfs. 

Na wat een eeuwigheid leek te duren, werd dan eindelijk ook zijn naam omgeroepen. Met een hand op de trapleuning liep hij langzaam de trap af. De gezichten van de bewakers en andere medewerkers van het bal stonden afkeurend, toen hij langs ze kwam. Zij kenden zijn naam maar al te goed – hij was immers de jongen die het doel van het bal compleet leek te negeren. Ondanks hun hatelijke blikken, lachte hij ze vriendelijk toe, dit was toch het laatste jaar dat hij aan het bal zou deelnemen. Als het allemaal goed ging, in ieder geval. Toen hij zijn blik van de bewakers afwendde, zag hij bijna alle ogen van de anderen op hem gericht. Geroezemoes steeg op uit de menigte, waarschijnlijk geroddel over of dit serieus zijn zevende bal was. Ook tijdens het bal kreeg hij daar vaak vragen over, en altijd gaf hij een eerlijk antwoord. Meestal vroegen ze nog door, over hoe hij het voor elkaar kreeg en waarom hij het deed, maar dan liep hij gewoon weg – hij had geen zin dat soort gesprekken, ze waren nutteloos en irritant. Nu irriteerde hem natuurlijk bijna alles, maar dat terzijde. In de zee van rijkdom onderaan de trap was het gefluister minder geworden, nu hij verder afdaalde. Eenmaal beneden, mengde hij niet met de rest van de jongeren, hij hield zich afzijdig. De speech was hetzelfde als alle voorgaande jaren; de jongeren werden verwelkomd, er werd ze een fijn bal en veel succes met het vinden van de ware liefde toegewenst, en nog wat ander onbelangrijk gezeur. Het eerste jaar was het al saai, maar nu zou hij de man die voor hen stond wel kunnen vermoorden. Het enige gedeelte wat wel interessant was, was toen hij ze vertelde waar de hapjes en – nog belangrijker – drankjes te vinden waren. Drank was zo'n beetje het beste van heel het bal, vooral omdat het gratis was, en alles op het bal was van de beste kwaliteit, dus de drank natuurlijk ook. Toen de toespraak eindelijk voorbij was, leken de meeste jongeren een beetje onzeker wat te doen, maar toen de muziek eenmaal aanging, leken ze vanzelf hun weg door de zaal te vinden en al snel vormden er groepjes. Het duurde niet lang voordat gelach en gepraat de ruimte vulden. Het was blijkbaar makkelijk om gesprekken te beginnen, als je weet dat iedereen hetzelfde doel heeft. Ondertussen was Diabel al op een van de barkrukken gaan zitten, waarna hij een glas rode wijn had besteld. Hij had besloten met wat lichters te beginnen dit jaar. Vorig jaar was hij meteen aan de whiskey gegaan, en toen had hij het eind van de avond niet eens gehaald; hij was uiteindelijk buiten westen geraakt. Voordat hij het drankje kreeg, nam hij heel snel zijn grote, opzichte masker af en verving hij het met iets kleins en simpels. Alleen de barman had het gezien, waarna hij een wenkbrauw optrok. Toch zei hij er niets van. Met het drankje in zijn hand, scande hij de menigte die danste, praatte, lachte en zichzelf vermaakte. Tot nu toe had hij niemand gezien die aan zijn eisen leek te voldoen, maar hij gaf nog niet op, misschien kwam hij later vanavond nog iemand tegen.