Forum

We gebruiken de situatie uit het originele boek, maar met een eigen verhaallijn eromheen.
Het verhaal gaat over een klein fictief plaatsje in de Verenigde Staten, genaamd Chester’s Mill, waar een mysterieuze koepel (dome) de stad omringt. Niemand kan Chester's Mill nog in of uit gaan. Terwijl de inwoners gevangen zitten, breekt paniek en chaos uit. Niemand weet nog hoe de koepel er gekomen is en hoe ze er vanaf kunnen komen. 

Mensen die meedoen:
Hoothoot  ♀
Mew ♀
Tweedledee ♂
NinaH ♂
Dauntless  ♀
BoKaya ♀
Angel
HowlingMagic

Als iedereen zijn karakter heeft gepost, kunnen we beginnen.

Naam: Tess Carter
Leeftijd: 21
Uiterlijk: Tess heeft redelijk lang, blond haar. Door de zon zijn de bovenliggende plukken lichter gekleurd en de onderste zijn bijna bruin. Ze is zo'n 1.70 meter lang en heeft een mooi lichaam. Ze heeft borstelige wenkbrauwen, die ze gedurende haar lagere schooltijd altijd heeft gehaat, maar tegenwoordig trekt ze zich er niets meer van aan en ze beschouwt ze zelfs als een van haar mooiere eigenschappen; het maakt haar anders dan anderen. Haar ogen zijn een mengeling van grijs en blauw en ze heeft volle lippen. Ondanks haar tekort aan geld, vind ze het belangrijk om goede make-up te kopen - dit is echter niet omdat zij zelf dit zo graag wilt; het is belangrijk voor haar werk.

 

Innerlijk: Bijna niemand kent Tess echt goed, ze vertrouwt namelijk bijna niemand. Als ze al iemand vertrouwt, duur het lang voordat ze zichzelf echt vrijgeeft. Ze is niet per se bang om gekwetst te worden; ze heeft gewoon geen zin in al de drama die bij vrienden komt kijken, en dan heb ik het nog niet eens over vriendjes. Wegens haar werk als stripper in de meest populaire club van een nabijgelegen stad, heeft ze een hekel aan mannen. Ze ziet ze als oppervlakkige, irritante klootzakken die aan niets anders dan seks denken en wie alleen het uiterlijk iets uitmaakt. Elke keer als ze dan toch een aardige jongeman tegenkomt, houdt ze zich voor dat ze diep van binnen allemaal hetzelfde zijn, waardoor het bijzonder lastig wordt om als jongen haar vertrouwen te winnen. Verder is ze absoluut niet bang om haar mening uit te spreken. Het boeit haar geen flikker wat mensen van haar vinden, dus waarom zou ze proberen aardig gevonden te worden? Het is alleen maar zinloos en verspilde tijd, tijd die ze veel beter kan gebruiken. Zo zou ze bijvoorbeeld haar geldproblemen kunnen proberen op te lossen of haar bescheiden huis eindelijk eens kunnen opruimen - ze is nogal een sloddervos. Haar afschuw tegenover opruimen is ergens wel opmerkelijk; normaal gesproken geeft ze niet snel op en wil ze alles zo perfect mogelijk hebben, iets wat soms nog wel eens tot frustratie kan leiden, aangezien haar leven en situatie verre van perfect zijn. Wat haar ook nog soms wil irriteren, is haar ongeduldigheid. Ze kan gewoon nergens op wachten zonder dat ze doordraait. Als je haar dan wel laat wachten, kan je verwachten dat ze niet bijzonder beleefd blijft. Ze is meestal wel brutaal, maar als ze geïrriteerd raakt - bijvoorbeeld als ze ergens op moet wachten - is ze gewoon gemeen. Daarnaast raakt ze nogal snel kwaad, en het woord 'vergeving' staat niet in haar woordenboek. Ze koestert veel wrok; als je een ding verkeerd doet, zal je er altijd nog over horen. 
Extra: Tess' moeder was zestien toen ze werd bezwangerd. Toen haar vader erachter kwam dat ze zwanger was, verliet hij haar – hij had geen zin in de verantwoordelijkheid en de drama. Omdat ze haar dochtertje niet alleen kon opvoeden, heeft ze haar ouders haar over laten halen om de inmiddels bijna geboren baby af te staan. Tess zou bijna terecht komen in een weeshuis, maar voordat alles geregeld kon worden, besloten haar grootouders de zorg van haar van haar moeder over te nemen. Sindsdien woonde ze in Chester's Mill, in het landhuis van haar oma en opa, van wie ze veel hield en met wie ze een fijne jeugd heeft beleeft. Totdat haar opa overleed, waarna haar oma snel volgde. Toen bleek pas dat ze schulden hadden, die Tess van hen erfde. Om deze schulden en de rekeningen voor het eigenlijk veel te grote huis te kunnen betalen, had ze geld nodig, en snel ook. Omdat ze niet doorgeleerd had, ook wegens gebrek uit geld, kon ze geen baan vinden die genoeg betaalde. De wanhoop nabij, besloot ze iets wat ooit ondenkbaar was: ze solliciteerde bij een stripclub. Vanaf haar eerste dag daar verafschuwde ze de baan al met passie en haar mening over iedere man die daar binnenliep was meteen gevormd; een smerige, irritante, oppervlakkige klootzak. Eigenlijk dacht ze zo over alle mannen, ze waren toch allemaal hetzelfde. Wat had het voor zin om een van hen te leren kennen, als ze uiteindelijk toch allemaal bleken te liegen over van alles en nog wat?

Jane Mulberry
Leeftijd: 19
Uiterlijk: Luca Hollestelle. Jane heeft stijl, rood haar, is ongeveer 170 cm lang en is bezaaid met sproeten. Ze vindt het leuk om het in een vlecht te dragen. Meestal doet haar moeder dit voor haar.

http://data1.whicdn.com/images/22948222/large.jpg

http://farm4.static.flickr.com/3719/13423103524_722560fcd5.jpg

Innerlijk: Jane is over het algemeen verlegen en onzeker. Op school vond ze geen aansluiting en viel ze buiten de groep, al weet ze niet waarom. Misschien was het omdat ze niet heel bijzonder veel gaf om haar uiterlijk, of misschien omdat ze zo 
stil was. Wat het ook was, het heeft zijn sporen achtergelaten. Omdat ze er toch altijd wel bij wilde horen, komt ze vaak e
en tikje meegaand over. Ook raakt ze snel afhankelijk en gehecht aan mensen, wat er voor zorgt dat ze wat sneller gekwetst raakt dan je misschien zou verwachten. Ook is Jane nieuwsgierig. Ze laat je haar niet zo snel vertellen wat ze moet doen, liever organiseert ze dingen zelf. Ze vindt het niet fijn als er dingen niet naar haar zin gebeuren.
Ze komt volwassen en netjes over bij de meeste mensen. Ze is geduldig, meelevend, eerlijk en bescheiden, en is daarom ook een goede luisteraar. In zelf een gesprek aan de gang houden, is ze niet goed. Ze komt nooit goed uit haar woorden en nijgt altijd de verkeerde onderwerpen aan te snijden.  
Jane begrijpt niet waarom sommige mensen eeuwig wrok koesteren. Wat gebeurd is, is gebeurd, en niemand kan het verleden veranderen. Fouten zijn menselijk en blijven elke dag gemaakt worden.
Ze heeft haar hele leven in Chester's Mill gewoond en is van plan om te verhuizen nadat ze haar opleiding heeft afgerond. Later wilt ze geen vaste woonplaats, maar in plaats daarvan de wereld rondreizen en geld verdienen met schilderen. Door vrienden wordt ze hierdoor vaak beschreven als een dromerig type.
Ik ben nog steeds niet goed in karakters, maar goed.

Naam: Allison Jill Carter
Leeftijd (15-30):  17 Jaar.
Innerlijk:  Allison is een zorgzame, behulpzame en verantwoordelijke meid. Ze vind het fijn om anderen te helpen met hun problemen, dat doet ze door een luisterend oor voor hun te bieden. Allison is een dame die erg slecht tegen onrecht kan, daarvoor zal ze dan ook niet een discussie uit de weg gaan. Ze vind het lastig om mensen aan te spreken en dus nieuwe vriendschappen te maken.  Heel veel vrienden heeft ze hierdoor dan ook niet, maar gelukkig voelt ze zich niet eenzaam. Thuis heeft ze een Cane Corso genaamd Buddy, hij is haar steun en toeverlaat in goede, maar ook in slechte tijden. Het liefst leest ze één van haar spannende, fantasierijke boeken die ze graag verzameld.  Ze is ook iemand die graag alles wilt weten en daarom ook erg nieuwsgierig kan overkomen.
Extra: Op haar 15e is ze ternauwernood ontsnapt aan een brand, helaas hadden haar ouders de brand niet overleeft.  Na de brand is ze geplaatst bij een pleeggezin waar nog 4 andere wees kinderen wonen. Ze heeft het daar erg naar haar zin, ze beschouwd de andere weeskinderen van haar leeftijd als familie. Op dit moment zijn de weeskinderen inclusief Allison alleen in het huis, hun pleegouders zijn op vakantie gegaan voor een weekendje, aangezien alle kinderen ouder zijn dan 15 jaar vonden ze dat kunnen.

Uiterlijk:

Maandag 21 oktober 2014 – 11:32

Voor Jane was het een normale dag zoals alle voorgaanden. Ze had geen school, net zoals de paar maanden ervoor  – ze had de hogeschool net afgerond en haar opleiding was nog niet begonnen.  Ze probeerde nog van haar vrije tijd te genieten. Volgende week zou haar vakantie namelijk voorbij zijn.
“Jane? Zou je even naar beneden willen komen?”
Ze had geen zin om op haar moeder te reageren. Waarschijnlijk had ze weer een taak of klusje voor haar, dat zij weer op zou moeten knappen, maar het zal wel weer moeten. Met tegenzin liep ze naar beneden. Phoebe, haar moeder, stond haar beneden op te wachten.
“Schat, je moet je boeken nog ophalen. Als je er nog langer mee wacht, kom je straks in de problemen.”
“Dat valt best mee, hoor. Ik kan ze ook morgen ophalen.”
“Nee, je doet het nu. Er is geen reden om het nog langer uit te stellen,” hield haar moeder vol.
Jane besloot dat het geen zin had om verder tegen te sputteren. “Oke, ik ga wel.”
“Fijn. Als je daar dan toch bent, wil je dan even eieren halen?”
Ze staarde haar moeder even met een lege blik aan en zuchtte. “Hoeveel?”
“Twee dozijn. Dankjewel.” Haar lippen krulden licht omhoog.

De stad was ongeveer twintig minuten fietsen. Het was ook waar haar school zich bevond, waardoor het Phoebe altijd goed uitkwam haar dochter even om boodschappen te vragen. Jane, alhoewel ze er zelden zin in had, wist uit ervaring dat er tegen in gaan geen zin had. Haar moeder had altijd smoesjes klaar.

Chester's Mill was klein. In een kwartier zou je het dorp rond kunnen fietsen. Jane had er haar hele leven gewoond, maar was er niet bepaald gelukkig mee. Er was weinig werk te vinden, en voor een klein warenhuis was het noodzakelijk om naar de stad te gaan. In een enkele minuut was Jane bijna bij de rand van het dorp. Een gerommel verstoorde plotseling haar gedachten. Het was alsof de grond had bewogen, slechts een seconde, maar er was zeker iets gebeurd. Ze stapte af en keek om haar heen. Niets aan de omgeving was veranderd, alles zag er nog hetzelfde uit. Het zou een kleine aardbeving kunnen zijn geweest, maar die waren zeer zeldzaam in dit gebied. Toen er de volgende minuut niets gebeurde, stapte ze weer op. Ze twijfelde of ze weer naar huis zou gaan, maar besloot daarna dat het niet belangrijk was.
Plots smakte haar voorwiel op een muur. Het blokkeerde en Jane voelde een schok door haar lichaam trekken, waarna ze met haar schouder haar stuur raakte en samen met haar fiets tegen de grond getrokken werd. Een gil verliet haar mond terwijl ze in paniek probeerde te achterhalen waardoor ze was gevallen, maar er was geen obstakel waar ze mogelijk tegenaan was gefietst.