Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

12 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

O// with Dauntless ♥

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Iraia - behoort tot de niet verstoten groep right??

...............ik heb geen idee waar we beginnen dus ik doe maar dat ze er op d'r eentje op uitgetrokken is?? Idk, maar ze jaagt ofzo en het is een tiener mja ik weet niet wat dat is in leeuwenjaren xd

Normaal gesproken zou ze al geen toestemming krijgen om er alleen vandoor te gaan, haar vader was verschrikkelijk beschermend en dacht dat er letterlijk onder iedere steen gevaar loerde. Gelukkig had ze een moeder die nog een beetje begreep hoe ze zich voelde en dit keer had ze toestemming gekregen, omdat haar moeder een goed woordje deed. Er was al jaren niets aan de hand in het land dat tot haar vaders roedel behoorde, zolang ze in de buurt bleef en niet naar het ''verboden land'' - wie de naam had bedacht, had duidelijk erg veel inspiratie op dat moment - ging, kon het makkelijk. Dat verboden land behoorde tot een andere roedel, in eerste instantie snapte ze niet waarom die niet bij hen kwamen, tot haar vader vertelde dat het bannelingen waren en ze wist heel goed dat ze niet waren verbannen vanwege aardige woordjes. Een takje kraakte onder haar kussentje, meteen wisten alle herten dat ze in de buurt was en hun koppen kwamen snel omhoog, waarna ze er dan ook vandoor gingen. Grauwend sprong ze overeind en ging erachteraan, haar plan had alleen niet gewerkt, die herten ging ze niet meer terug zien. Eventjes oriënteerde ze zich op waar ze was en tot haar schrik was dat vlakbij de grens, vader ging haar vermoorden als hij dit wist! Vlug draaide ze zich om en trippelde weer weg, hopend dat niemand anders hier in de buurt was die het ook door kon vertellen.

ik wist verder niet wat ik moest schrijven dusja xd

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:

Dit is Iraia dus als mens, de veranderingen van mens naar leeuwin en de leeuwin (ik heb een nog niet volgroeide leeuwin gevonden k was trots op mezelf).

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:

Tafari ~ 19 ~ (Mijn eerste post komt zo.)

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Tafari sloop over de dorre zandvlakte. Hier en daar stond een bosje gras waarachter hij zich kon verschuilen, maar echt dichtbij sluipen was niet vaak een optie. De geur van hert had hij al een tijdje in zijn neus. Kuddes kwamen nauwelijks zo dichtbij de grens en hij moest dus nu zijn kans grijpen. Hoewel zijn moeder hem altijd probeerde in de gaten te houden en er op stond dat hij altijd bij hem in de buurt bleef, was het niet zo moeilijk om te ontsnappen. Door het schaarse eten, waren er vaak spanning binnenin de roedel en die moesten door haar zo snel mogelijk in de kiem gesmoord worden. Die momenten waren voor hem perfect om er tussenuit te muizen.
De grens was vlakbij, maar hij kon de herten van hieruit zien en wat was de kans dat iemand hem zou betrappen. Hij zette zich schrap om de achtervolging in te zetten toen ze vanuit het niets op de vlucht sloegen en recht op hem afkwamen. 'Hadden ze hem opgemerkt, nee dat kon niet dan zouden ze niet recht op hem aflopen.' Nu pas besefte hij dat een kudde op hol geslagen herten niet bepaald veilig was om je midden in te begeven. Hij begon naar links te rennen om ze te ontwijken en kon nog maar net vermijden vertrappeld te worden. Zijn borst ging op en neer van de adrenaline die door zijn lichaam pompte. Toen de herten uit zicht verdwenen was keek hij wat hen nu zo had opgeschrikt en zag de staart van een andere leeuw boven het gras over de grens steken.
Een grom vormde zich vanachter in zijn keel. "Ben je gek geworden." Waarschijnlijk had ze het zelfs zo gepland. Het volk van over de grens wou niets liever dan hen vermoorden. Wie weet vonden ze dat uitdroging en verhongering door hen te verbannen niet meer snel genoeg ging en wouden ze verder gaan. "Ik heb het tegen jou." Tafari wandelde tot vlak aan de grens. "Kom naar hier als je durft."

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Pas heel laat merkte Iraia op dat er nog een andere leeuw in het spel was, ze zag hem opzij springen voor de kudde herten die voorbij kwam en hem zeker platgetrapt had als hij niet aan de kant was gesprongen. Eventjes wilde ze dichterbij komen, ze had zelfs een paar stappen al gezet, tot ze besefte dat hij niet uit haar roedel was en ook nog eens over de grens stond. 'Ben je gek geworden?' Hij klonk heel kwaad, natuurlijk was hij kwaad, ze had er net bijna voor gezorgd dat hij geplet werd, maar ze hoefde niet bang van hem te zijn, aangezien hij recht voor de grens stopte met lopen en deze duidelijk niet zou passeren. 'Kom naar hier als je durft.' Er stond geen straf op het passeren van de verboden landen, niet officieel in ieder geval - haar vader dacht er vast anders over - en nieuwsgierig kwam Iraia toch een stukje dichterbij, er wel op lettend dat ze de grens niet overstak. Te gevaarlijk.
'Ten eerste had ik niet kunnen weten dat jij daar was, ten tweede maakt het me niet zo heel veel uit. Het was alleen maar mooi meegenomen geweest als jij toevallig omgekomen was door een paar herten, niemand die daarom zou rouwen, in ieder geval mijn roedel niet.' Zolang ze allebei aan hun eigen kant stonden, kon haar niets gebeuren en was het ook mogelijk om een grote bek op te zetten. Plus dat hij waarschijnlijk even oud of net iets ouder was, misschien kon ze hem zelfs wel aan als het tot een gevecht zou komen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Deze welp vroeg er gewoon om, om op haar plaats gezet te worden. Ze was dan misschien niet eens zoveel jonger en wie weet zelfs ouder dan hij, maar in zijn ogen was een gevecht tegen haar net hetzelfde als tegen een welpje van nog geen jaar oud. Ze was duidelijk beter doorvoed, maar Tafari was er bijna zeker van dat die maaltijden altijd door haar mama en papa op een zilveren schoteltje werden gebracht. Hij daarentegen was al vroeg mee op jacht gegaan, want delen was iets wat in zijn roedel niet gedaan werd.
Hij keek naar de grens die vlak voor hem lag. Wat zou ze doen als hij die overstak, hem aanvallen, hij zou niks liever hebben. Zo te ruiken was ze alleen en als ze wegrende om haar vader te waarschuwen zou hij al verdwenen zijn voor ze terug was. Zijn moeder had hem altijd verboden over de grens te gaan. Ooit zouden ze wraak nemen, als hij oud genoeg was. Momenteel voelde hij zich meer dan oud genoeg en vastberaden zette hij een poot over de grenslijn en daarna nog een andere.
Hij keek de leeuwin uitdagend aan, haar reactie peilend, klaar om aan te vallen als het moest.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Iraia moest toegeven dat zijn uiterlijk er gevaarlijker uitzag dan dat zij waarschijnlijk was in zijn ogen, de donkere kleuren, vlekken en de donkere ogen lieten eens soort schaduw over hem vallen. Zouden alle leeuwen van het verboden land er zo uitzien? Kreeg je donkere kleuren als je verbannen werd? Ze wist het niet, ergens frustreerde haar dat, maar tijd om erover na te denken had ze niet, aangezien zijn eerste poot de grens al overschreed en de volgende al snel volgde. Grommend trok ze haar lippen omhoog en liet haar tanden zien. 'Jij hoort niet op dit land, scheer je weg.' Haar poot ging omhoog, om met een zwaai naar zijn kop te komen, die ze op een haar na met haar nagels miste. Het was ook niet bedoeld om hem echt te krabben, meer als een waarschuwing dat hij echt niet dichterbij moest komen. Toch bleef ze grommen, ze stond zelfs in een houding waarin ze ieder moment kon aanvallen, hij mocht en zou niet verder de grens oversteken dan die twee poten en eigenlijk vond ze dat al te veel. 'Ga terug naar je eigen vlaktes verbanneling, je weet dat de dood staat op het oversteken van de grens.'

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"En wie gaat me doden jij? Of ga je snel naar je mama en papa lopen om hulp te halen." kaatste hij de bal terug. Hij stond nu helemaal over de grens. "Komaan, ik hoop toch dat je wat meer in huis hebt dan wat klauwen en grommen."
Tafari begon hier echt van te genieten. In zijn hoofd dacht hij na of hij haar zou vermoorden of gewoon verwonden. Wat hij ook deed haar vader zou er later wel achter komen, maar zolang ze zijn naam niet wist kon hij zelfs een leeuw van hun roedel zijn. "Je mag zelfs als eerste aanvallen, dames gaan voor niet? Ja ja de verbannen leeuwen kennen manieren, daar sta je versteld van he." Zijn klauwen schraapten in het zand. Onverzorgde maar vlijmscherpe klauwen, geslepen op de harde zandgrond van hun gebied.
De andere leeuwenroedel dachten dat ze in alles beter waren, dat zij barbaars en beestachtig waren. Is het niet logisch dat wanneer je in een gebied gezet wordt waar nauwelijks water en voedsel is het leven en dus ook de overlevenden harder worden, dat beschaafdheid en medeleven teruggaan op het recht van de sterkste.
Tafari was geboren in dit gebied. Dit was de eerste keer dat hij over de grens kwam en hij had alleen maar over dit deel van de savanne kunnen dromen.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Het was gewoon zo overduidelijk dat hij haar uitdaagde, ergens wilde ze er heel graag op ingaan, wilde hem laten weten dat ze echt niet bang was voor een gevecht met hem, aan de andere kant knaagde het wel aan haar, wat áls ze niet goed genoeg was om hem aan te kunnen? Ze kon niet voorspellen of hij haar dan zou doden, als speeltje gebruiken, meenemen naar zijn land of zelfs bevruchten, haar vader had namelijk verteld dat jonge mannetjes dat nogal eens uit wilden proberen als ze de kans ervoor kregen. Niet dat ze daar het bangste voor was, haar vader zou daadwerkelijk het hele verbannen land uitkammen totdat hij hem gevonden had, om daarna de jongeman van de rotsen af te gooien, in een stromende rivier. Toch kon ze hem ook niet laten merken dat ze er het liefste vandoor zou gaan, daar had ze teveel eergevoel voor.
Zwiepend met haar staart draaide ze zich half om, alsof ze af ging druipen, streek met haar staart over de grond en sprong opzij, om van zijn eigen zijkant gebruik te kunnen maken en grauwend sprong ze bovenop hem. Haar klauwen zonken in zijn huid, tanden klemden zich in zijn nekvel en ze was niet bepaald bereid om los te laten. Nu ze eenmaal goed grip op hem had, zou ze wel gestoord zijn om hem dat voordeel weg te laten nemen, nu eens zien hoe goed hij er zelf in was, het vechtgedeelte dan.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Eindelijk zette ze de aanval in. Ze was zelfs sterker dan verwacht, maar ze had hem wel de nodige tijd gegeven om na te denken over hoe hij terug zou slaan. Haar grip pinde hem aan de grond en haar tanden in zijn nekvel maakten duidelijk dat ze niet zomaar zou loslaten. Toch merkte hij dat ze waarschijnlijk nog nooit met iets groten had gevochten dat een andere welp uit haar roedel. Bijna al haar kracht zat in haar poten en de spieren in haar benen waren nauwelijks aangespannen, een beginnersfout.
Hij begon met zijn poten over de grond te schrapen, alsof hij spartelde om los te komen. Hierdoor ontstond een stofwolk. Het land van de bannelingen werd vaak geteisterd door windhozen en Tafari was het zand in zijn ogen wel gewoon, maar of een verwende welp van over de grens deze weersomstandigheden kende?
Daarna verzamelde hij alle kracht in zijn benen en sprong. Wanneer je alleen je poten gespannen hield en niet je benen had dat als nadeel dat ze makkelijk bogen. Zo kon hij onder haar vandaan raken al kostte het hem wel wat energie. Hij moest dit dus snel afmaken. Dit keer was hij het die bovenop haar lag en zijn tanden om haar oor klemde klaar om er een stuk af te scheuren. "Doe je vader maar de groetjes van over de grens."

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Ergens had Iraia kunnen verwachten dat hij sterker zou zijn dan zij, misschien zelfs slimmer, aangezien zij het niet zo had op dit vechtgedoe. Ze kon niet eens jagen waarbij ze ook nog eens een prooi te pakken kreeg, alleen de jonge of zwakke dieren, maar ze wilde ook gewoon een volwassen, mannelijk bij voorkeur, hert te grazen kunnen nemen, zonder al te veel moeite als dat ook nog mogelijk was. Op het moment dat hij stofwolken ging creëren wist ze al dat ze net zo goed op haar rug kon gaan liggen, zo'n vijf seconden later gebeurde dat ook, ze kon hem niet onder controle houden en hij duwde haar omver, zodat hij boven haar kon staan. Grauwend krabde ze met haar poten over zijn lichaam, proberend zijn kop te raken, maar dat werd lastiger op het moment dat hij haar oor eraf probeerde te bijten. Een gesmoorde piep kwam uit haar bek en in plaats van proberen hem terug aan te vallen, bleef ze stil liggen, hopend dat hij niet zo'n lafbek was dat hij het haar alsnog betaald zou zetten. In feite gaf ze zich over, liet zien aan hem wie de baas was, als dat nog niet duidelijk was aangezien hij wel boven haar stond en ze op haar rug lag. Geweldig dit, soms kon ze zichzelf echt wel voor d'r hoofd slaan.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Gebrek aan ervaring, net zoals hij wel verwacht had. Dreigend kwam hij voor haar staan. Het was haast zielig om haar op haar rug te zien liggen. Zijn vacht was op verschillende plaatsen samengeklit door de wondjes die ze door bijten en krabben had aangebracht, maar de adrenaline van de overwinning deed hem de pijn negeren.
Natuurlijk zou hij haar niet zomaar laten gaan. Ze zou het zich herinneren dat ze hem niet had kunnen verslaan, ze zou een schande voor haar roedel worden en daar zou hij persoonlijk voor zorgen. Het idee zou nooit bij hem zijn opgekomen in zijn menselijke vorm, maar als leeuw handelde hij puur instinctief. Het was nu eenmaal normaal om te kiezen wat je deed met diegene die zich gewonnen gaf. Een gevecht tussen leeuw en leeuwin durfde wel eens eindigen met een verkrachting.
Het klinkt luguber, maar zo is de natuur soms. Hier geldt de wet van de sterkste en die sterkste doet met de zwakkeren wat hij of zij wil.
"Als je je ogen sluit is het snel voorbij." fluisterde hij en besprong haar.
Het was snel voorbij, een paar minuten later draaide hij zich om en rende weg. Haar achterlatend als een hoopje zielig afval.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Aan zijn ogen kon ze zien dat dit niet het einde was, ze had hem uitgedaagd, hoewel dat in eerste instantie eigenlijk per ongeluk ging want ze wist niet dat ze de antilopes naar hem toe jaagde, en nu zou ze daar spijt van krijgen. Enige punt was dat ze niet kon zien aan hem hoe hij haar spijt ging laten hebben, waarschijnlijk ratelden zijn gedachtes alle kanten op om iets te bedenken, een goed moment om ertussen uit te knijpen. Terwijl Iraia net probeerde om te verschuiven, boog hij ietwat naar voren en fluisterde iets in haar oor. Het meisje snapte niet eens wat hij bedoelde. Pas een paar secondes later snapte ze waar hij het over had, voornamelijk doordat er een stekende pijn door haar lichaam schoot. Een luide brul kwam uit haar bek en ze hapte naar zijn poten, alles om weg te komen, maar zijn grip was te stevig en ze kwam niet van hem weg, tenminste niet totdat hij haar achter liet en het verboden land weer in huppelde. Iraia was in feite nog maar een welp, nog niet eens volgroeid en waarschijnlijk nog niet in staat om andere welpen te baren, maar als dat wel zo was dan had ze nu een groot probleem. Zijn welpen ging ze namelijk niet baren. Voor nu moest ze zorgen dat haar vader niets door zou hebben, kreunend stond ze op en liet haar poten het werk doen. Niet veel later kwam ze bij een bron aan, liet zichzelf in het water vallen en kwam er schuddend weer uit. Leeuwen hadden een hekel aan water, maar dit zou wel het stof van het gevecht weghalen en dat was haar voornaamste reden. Bovendien, als ze dachten dat ze in het water gevallen was, dan zou het een verdraaid goede reden zijn dat ze chagrijnig was. Na nog een keer badderen verliet ze de bron weer, terug naar haar vaders roedel.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Met geheven staart trippelde Tafari terug naar hun roedel. Zijn humeur was veel te goed, voor iemand die van een slechte jacht terugkwam en zijn moeder had het al snel in de gaten. Ze nam haar zoon apart en beiden namen hun menselijk gedaante aan.
"Tafari, ik hoop dat je je bewust bent dat je stinkt naar een andere leeuw, niet een van onze roedel." zei ze berispend.
Er was geen water in de beurt geweest waar hij de geur van zich had kunnen wassen. Hij had ook niet zo zelfverzekerd moeten teruglopen, nu was hij er gloeiend bij. Hij was ook niet van plan om tegen zijn eigen moeder te gaan liegen.
"Wel ik ben naar de grens gegaan om te gaan jagen en er was daar een leeuwin, van de anderen roedel." Begon hij aarzelend zijn uitleg. Zijn hand ging door zijn grote bos krullen, iets wat hij altijd deed als hij zenuwachtig was.
"Ze daagde me uit, ze had een hele troep op hol geslagen gazellen naar me gestuurd. Ze vroeg gewoon om problemen. En dan bleef ze aan haar kant staan. Neerkijkend op mij, me uit te lachen. Ik kon gewoon niet anders." Natuurlijk maakte hij het verhaal iets erger dan het werkelijk was.
Zijn moeder keek hem streng aan. Haar vlakke hand raakte zijn gezicht voor hij het besefte.
"Ken je dan geen enkele vorm van zelfbeheersing." riep ze kwaad. "Jouw ongeduld zal ooit nog eens je ondergang worden. Haar kon je misschien wel aan, maar wat als ze terugkomt met haar vader en haar roedel. Heb je ooit aan ons gedacht voor je je poten op hun land zette. Je weet dat ik deze verbanning ook zat ben, maar we moeten wachten tot ons moment komt en niet zomaar hun land gaan oversteken. Ik zou je moeten verbannen, maar je bent mijn eigen bloed en ik zou het niet over mijn hart krijgen. Maak dat je wegkomt, ga je verstoppen. Als haar vader naar hier komt kan ik hem misschien nog tot rede brengen voor hij je aan stukken scheurt." Het was een preek die hij niet zomaar zou vergeten. Snel nam hij zijn leeuwenvorm weer aan en maakte zich uit de voeten. Hij ging diep de grot in. Zijn donkere vacht was in deze omgeving een goede camouflage. Zijn wang deed nog altijd pijn van haar slag, maar hij wist dat hij dit wel verdiend had.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Een van de wat kleinere leeuwinnen kwam haar kant op gehuppeld, meteen begon ze vragen te stellen over waarom Iraia nat was, wat ze had gedaan, hoe de jacht ging en dan nogmaals waarom ze nat was. 'Ben je in de rivier gevallen? Heb je met krokodillen gevochten? Ira, zeg eens iets!' Normaal gesproken kon Iraia wel lachen om de activiteit van het meisje, op het moment echter zat er geen vrolijkheid in haar stemming en mompelde ze tegen Hidde dat ze eventjes aan de kant moest gaan. Teleurgesteld ging de kleine leeuwin weg, om Iraia weer snel te vergeten toen ze haar vriendjes tegen kwam.
'Iraia wat is er aan de hand? Je kan nooit zo chagrijnig zijn omdat je in het water gevallen bent,' blijkbaar had een vriend van haar, Aiden, van een afstandje bekeken hoe ze op Hidde gereageerd had en hij was duidelijk heel oplettend als het ging om haar stemming.
'Ik geloof niet dat het jou wat aangaat waarom ik chagrijnig ben, afgezien van dat ik doorweekt ben en de jacht mislukte.' Eventjes keek ze ietwat geïrriteerd naar hem, begon daarna toch te lachen door zijn opgetrokken wenkbrauwen en duwde met haar zijkant tegen hem aan. 'Kijk niet zo boos, meisjes hebben het recht om af en toe chagrijnig te zijn, dat jullie daar nou niet mee om kunnen gaan is niet mijn schuld.' Dit keer lichtten Aidens ogen wel op, hij mompelde een paar woorden die leken op ''ik zal je krijgen'' en stoeiend rolden ze de heuvel af, hevig lachend ondertussen.

Doe jij anders een TS volgende ochtend ofzo?

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Dag ging over in nacht, die opnieuw dag werd. In de grot was het altijd donker waardoor Tafari het besef van tijd verloor. Hier en daar druppelde een beetje water naar beneden. Door het van de stenen te lekken droogde hij toch niet uit. Wat voedsel betrof slaagde hij er in af en toe een kakkerlak en heel soms een rat te vangen. Hij kon niet anders doen dan wachten tot zijn moeder of iemand anders hem kwam halen. Uiteindelijk was het zijn moeder die kwam. Ze leek al een beetje rustiger te zijn geworden, maar toch was haar woede nog altijd in haar ogen te lezen. Ze wenkte dat ze hem moest volgen. Samen liepen ze beiden in leeuwenvorm door het stelsen van gangen en grotten tot ze op de top van de berg aankwamen die zij als hun huis beschouwden.
"Tafari, je weet dat jij ooit leider zult worden van deze roedel. Een echte leider kijkt niet naar zijn eigen belangen, maar naar de belangen van zijn roedel. Je weet dat als die vader van die leeuwin hierheen komt en vergelding op jou wilt ik niet anders kan dan toestemmen. Je bent dan wel mijn zoon, maar de roedel gaat altijd voor, altijd. Begrijp je dat."
Het was een trieste gedachten. Je eigen zoon aan de vijand uitleveren voor het welzijn van de rest, maar aan de andere kant was het ook logisch. Als leider had je niet alleen rechten, maar ook plichten, vooral plichten eigenlijk. Moest de dag komen dan zou hij niet tegenspartelen en gewoon meegaan. Hij zou vechten en dan waarschijnlijk sterven, maar hij zou de roedel niet in gevaar brengen. Dit was zijn schuld dus hij zou ervoor gaan boeten, alleen hij.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld