Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

21 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

O // The monster inside me // ft. Dauntless

Anoniem
Internationale ster

MirandaHart schreef:

Naam: Morton
Leeftijd: Onbekend
Geslacht: Man
Karakter: Morton communiceert niet altijd op de manier waarop mensen dat doen. Hij doet dieren na, vooral roofdieren, en gromt eerder dan dat hij zegt dat iets hem irriteert. Ook jankt hij als hij gewond is en maakt hij een goedkeurend geluid als iets hem aanstaat. Aan het spinnen heeft nog niemand hem gekregen.
Mortons beweegredenen zijn niet altijd duidelijk. In zijn geheugen zitten soms grote gaten. Hierdoor kan hij opeens erg hard uit de hoek komen. Hij raakt snel geïrriteerd als hij niet krijgt wat hij wilt en is nogal een koppig type. Je geeft hem wat hem toekomst, anders zal het niet je beste dag zijn.
Uiterlijk: Morton lijkt op een zeventien-achttienjarige jongen. Hij is van gemiddelde lengte en lijkt tenger, maar onderschat hem niet; hij bezit wel degelijk kracht. Morton heeft ravenzwart aan en donkere ogen, zo zwart als de hemel bij nieuwe maan. Zijn tanden zijn van nature scherper gepunt dan die van mensen.
Verleden: Morton weet bijna niets over zijn eerste levensjaren. Zijn geheugen is slecht en vaak zitten er grote gaten in. Hoe zijn ouders waren, weet hij niet, en zijn eerste herinnering bestaat enkel uit een dier - hij vermoedt een verdwaalde poema - die hem opvoedde. Wel weet Morton dat hij de mensentaal al wel beheerste, maar dat is dan ook alles wat hij weet.
Hoe hij veranderd is in het beest dat hij nu is, weet hij ook niet. Hij heeft zich lang laten leiden door zijn instincten, wat hem tot het uitmoorden van dorpen bracht. Dit gebeurde altijd 's avonds. Totdat de mensen hem schapen begonnen te offeren. Hij nam dit offer aan en besloot als wederdienst niet meer te moorden. Toen de schapen opraakten, viel hij weer aan, waarna zijn volgende offer bestond uit een mensenmeisje. Sindsdien accepteert hij dit eerder lugubere offer, al dan niet als voedsel als wel als speeltje.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Naam: Lilith Lionheart
Leeftijd: 18
Innerlijk: Ten eerste is er haar koppigheid, haar iets laten doen waar ze niet achter staat is een taak die bijna onmogelijk te volbrengen is. Ze zal altijd haar mening laten horen en deze tot het bittere einde verdedigen. Ook heeft ze gemerkt dat de meeste mensen gewoon bang zijn voor haar of toch voor wat ze denken dat ze is en dat ze deze angst vaak in haar voordeel kan gebruiken. Ook gedraagt ze zich vaak hooghartig en lijkt het alsof ze niets om anderen geeft.
Toch kan schijn bedriegen, het feit dat iedereen denkt dat je de duivel in vrouwelijke vorm bent laat je niet onberoerd. Natuurlijk zou ze niets liever willen dat anderen overtuigen dat ze gewoon normaal is, maar dit heeft ze al lang geleden opgegeven, want wie gelooft de duivel en daarom heeft ze zich in de rol van probleemdochter geschikt, al vreet in haar toch nog het gevoel om ergens echt geaccepteerd te worden.
Verleden: Lilith is geboren in een koude januarimaand op vrijdag de dertiende. Door een totale maansverduistering had de maan een bloedrode kleur, maar de wetenschap stond nog niet op punt om dit te verklaren dus werd dit door het grootste deel van de bevolking de bloedmaan genoemd en wordt deze met de duivel geassocieerd. Het waren dus niet echt de beste omstandigheden om te bevallen, maar ja ook daar waren in die tijd nog niet de juiste middelen voor. Daar kwam nog eens bij dat Liliths moeder overleed tijden de bevalling aangezien er dat jaar een strenge winter en misoogsten hadden plaatsgevonden. Dit alles tezamen leidde tot één conclusie, Lilith was een vervloekt kind en het kwaad school in haar.
Als baby zorgde ze eigenlijk niet echt voor veel problemen toch had het gerucht zich als een lopend vuurtje verspreid. Ze mocht niet vaak het huis uit en wanneer ze dan toch naar het dorp mocht wou niemand met haar spelen omdat dat niet mocht van hun ouders en waren er zelfs mensen die haar uitjouwden.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Lilith Lionheart." de naam schalde over het dorpsplein. Meestal begonnen mensen te huilen of zeiden ze hoe jammer ze het vonden dat er weer zo'n goed meisje verloren ging. Nu was het muisstil. Net zoals alle andere jonge meisjes droeg ze een witte jurk en ze wandelde het podium op en liet zich ketenen. "Vannacht om twaalf uur precies zal je geofferd worden." Ze voelde dat de menigte zich zelfs inhield om te gaan juichen. Al deze mensen waren gewoon walgelijk, net zoals hun stomme bijgeloof. Ze had alles geregeld. Ze had zelfs extra kaartjes in de kom gedaan om zeker te zijn dat haar naam getrokken zou worden. Het was niet moeilijk geweest, de kom stond quasi altijd onbewaakt, want wie haalde het nu in zijn hoofd om er extra kaartjes in te steken. Haar jurk was lang en dus perfect om dingen in te verstoppen. Aan haar ene been had ze een drankje vastgemaakt dat zou moeten voorkomen dat ze werd verdoofd, en aan het andere een dolk.
Wie dit zogenaamde monster ook mocht zijn, ze zou een eind aan hem maken. Ook de verhaaltjes over hoe het er uit zou zien geloofde ze niet. Het was niets anders dan bijgeloof. Zij was geen dochter van de duivel dus dit monster was sowieso ook maar een fantasie van een of andere dorpsgek.
Elke inwoner van het dorp kwam Lilith begroeten. Sommigen zeiden zelfs dingen als: "Eindelijk sterf je.", "Misschien wilt het beest je niet eens en valt het ons aan." deze dingen raakten haar niet maar toen haar ouders aan de beurt waren moest ze haar best toen haar tranen te bedwingen. "Nu kun je je eindelijk nuttig maken." zeiden ze. Haar ouders hadden nooit echt van haar gehouden, ze waren al net zo erg als de rest. Maar toch kwetsen hun opmerkingen haar nog altijd. Ze kende bijna elk kruid van buiten en was een goeie jager en klimmer. Maar dat was iets waar haar ouders haar nooit over zouden complimenteren, als ze dat al eens zouden doen. "Ik dood het monster, dan kom ik terug en wordt ontvangen als een heldin." mompelde ze zachtjes terwijl twee bewakers haar meenamen naar het huis van de burgemeester. Hier zou ze haar laatste maaltijd krijgen en daarna verdoofd worden. Terwijl ze werd weggebracht deed ze alsof ze over een trede van het podium struikelde, waardoor de menigte lachte. Snel goot ze de inhoud van het serum dat ze bereid had naar binnen, stond op en wandelde weer verder.
Het avondeten verliep moeizaam. Niemand zei iets en het was duidelijk dat de anderen zo ver mogelijk van haar probeerden af te zitten.
"Laten we maar beginnen." zei de burgemeester, sneller dan normaal zou gebeuren. "Het monster zal het wel niet zo erg vinden als ze er tien minuten eerder hangt."
"Heb ik niet het recht op die tien minuten leven?" vroeg Lilith plots. Ze had de hele tijd nog niks gezegd en iedereen keek haar verbaasd aan. "Wel eeuh natuurlijk, maar wat zijn tien minuten he..." zei de burgemeester stotterend terwijl hij het verdovende middel in een beker goot.
Lilith zuchtte geërgerd, al kwam dit haar eigenlijk goed uit. Hoe minder lang de tijd tussen het anti-verdovingsmiddel en het verdovingsmiddel hoe groter de kans van slagen. Ze goot het mengsel in een teug naar binnen. Nu moest ze alleen nog doen alsof ze in slaap viel.
O nee, zwarte vlekken dansten voor haar ogen en ze voelde haar spieren slap worden. Wat had ze verkeerd in het drankje gedaan. "Nee dit mocht niet gebeuren." zei ze in paniek. Ze stond wankelend op en kon haar gewicht nauwelijks dragen. Al snel namen twee bewakers haar armen vast. "Laat me los, dit zou niet mogen werken." riep ze terwijl tranen over haar wangen stroomden. "Eindelijk ging ik iets betekenen." Haar laatste woorden waren een fluistering terwijl ze wegzakte in een zwarte leegte.

Anoniem
Internationale ster

MirandaHart schreef:
De wind waaide doorheen zijn haren, zo zwart als de nacht bij nieuwe maan. Hijgend haalde hij adem, terwijl zijn ogen heen en weer schoten. Hij klauwde door de broek die hij had weten te bemachtigen en maakte er enkele scheuren in. Zijn eigen bloed wekte zijn honger op en hij gromde zachtjes, gefrustreerd. Hij moest... hij moest. Het bos was zijn terrein, dus zijn voeten vonden al snel de juiste plekken om zich af te stoten om zo sneller en sneller te gaan. Hij liet alles achter zich en jaagde de dieren weg. Geen beest bleef bij hem in de buurt. Hert, konijn, muis, ze renden allemaal weg.
Na uren gerend te hebben, de zon ontwijkend, jammerde hij zachtjes op een dierlijke manier. Hij kende geen andere manier om zijn emoties te uiten dan dierlijke geluiden, die hij zo lang had gehoord, te gebruiken. Zijn maag maakte een vreselijk geluid en hij klauwde ernaar, ervoor oppassend dat hij zijn huid niet openhaalde.
'Nog even geduld.' Zijn anders zware stem klonk akelig schor, alsof hij al dagen niet meer had gesproken, en eigenlijk was dat ook zo. Want iedere nacht was er een meisje geweest, slapend en wel, wat hem geen reden gaf te spreken. Wanneer hij sprak was het om zichzelf te kalmeren, zichzelf in bedwang te houden, want anders zou hij naar het dorp rennen. Hij zou de vrouwen die het waagden buiten te komen, meenemen naar het bos, zijn domein, waar hij zijn honger zou verzadigen.
Hij gromde weer, luider nu, en hij hoorde vogels opvliegen, bang van zijn dierlijk ogende geluid. Hij had zo'n honger dat de gedachten hem bijna naar het dorp hadden laten gaan. Maar dat mocht hij niet doen. Hij had een stille overeenkomst met het dorp. Eerst de schapen, dan de meisjes. Mannen waren te agressief, want stel nu dat er een zich tegen het verdovende middel had kunnen verzetten? Ondanks dat hij sterk was en meester van het bos, kon hij dergelijke dingen niet riskeren.
De zon ging onder en pasteltinten kleurden de hemel. Waar ze bij mensen emoties zouden opwekken, drong bij hem enkel het gevoel tot moorden op, en toen de zon geheel en al onder was en hij de bel hoorde die altijd werd aangeslagen wanneer het offer klaar lag, sprong hij overeind en rende hij erheen. De plek was leeg, afgezien van een meisje, vastgemaakt met ketens aan een steen. Hij rook haar en het water stroomde hem in de mond. Hij kwam dichterbij, voorzichtig, balancerend op de tippen van zijn tenen. Zijn ruwe, eeltige vingers streken over haar maagdelijk witte hals, die hem lokte. Zijn tong flitste uit zijn mond en streek over de huid, haar kloppende hart voelend. Hij kon dan ook niet anders dan zijn vingers over haar hals richting haar schouders te laten glijden. Dit exemplaar was talloze malen mooier dan de vorige offers, en zijn meestal verwrongen mond leek zich op te krullen tot een ietwat misvormde glimlach. Het voelde raar aan, maar zijn concentratie was gericht op het meisje.
Haar witte jurk omsloot haar lichaam geheel. Het lijfje leek strakker, terwijl de rok uitwaaierde en haar benen verhulde. Zijn handen streken over de zijdezachte stof tot aan haar heupen. Zijn blik gleed naar haar enkels, die vastgeketend waren, en haar polsen, ook vastgemaakt. Hij wist hoe hij haar los moest krijgen. Er lag hier ergens een sleutel, maar om de dorpelingen te irriteren, verkoos hij het breken van de ketenen. Daardoor moest de smid telkens weer opnieuw ketenen maken, zo wist hij. Hij had de burgemeester er eens over horen klagen.
Zijn handen grepen de ketting bij haar pols vast en met een snelle ruk eraan, bevrijdde hij haar rechterpols. Daarna maakte hij systematisch haar enkels los. Nu restte hem nog enkel de linkerketting aan haar pols en terwijl hij het koele metaal vastnam, bedacht hij dat dit exemplaar hem vannacht heel wat plezier zou kunnen bezorgen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Dit was helemaal niet hoe ze het gepland had. Normaal gesproken zou het verdovende middel niet eens hebben moeten werken. Het resultaat was dat ze zich niet kon bewegen, maar zich toch bewust was van alles wat er om haar heen gebeurde. Ze voelde hoe ze werd meegedragen, hoe ze op een koude stenen offertafel werd gelegd en hoe er metalen ketens om haar voeten en polsen werden gedaan. Ook voelde ze het koude staal van de dolk, maar deze kon ze onmogelijk gebruiken.
'Wat heb ik fout gedaan.' dacht ze in zichzelf. 'Zat er te veel vlierbes in of te weinig duivelsklauw.' niet dat ze het nu nog kon veranderen. Het monster zou haar verscheuren en ze zou er zich honderd procent bewust van zijn. Hoe lang lag ze hier al, minuten, uren? Toen ze een streling over haar hals voelde schrok ze. Dit moest wel het monster zijn. Het leek wel alsof hij uit het niets was opgedoken, zo geruisloos was hij. Ze voelde hoe ze kippenvel kreeg bij zijn aanraking en beeldde zich in hoe het eruit zag. Niet veel later voelde ze iets nat over haar huid gaan wat haar nog meer de kriebels bezorgde, maar het was ook door die schok dat haar vinger een tikkeltje bewoog. Ze begon weer controle over haar spieren te krijgen, het serum had dus toch gewerkt. Toch wist ze dat het nog wel even ging dure voor ze de volledige controle over haar lichaam had, ze moest hopen dat het monster genoeg tijd rekte zodat ze zou kunnen toeslaan. De ketens om haar polsen en voeten werden losgerukt alsof ze van papier waren. Tegelijk voelde ze ook al terug haar tenen en handen. Toch bleef Lilith roerloos liggen. Als er een ding was waar ze nu gebruik van moest maken was het wel verassing. Hoeveel zin ze ook had om weg te rennen, haar benen waren nog altijd verlamd en ze moest nu niet bang zijn maar dapper en hier voor altijd een einde aan maken.

Anoniem
Internationale ster

MirandaHart schreef:
Onder zijn vingers vormde zich kippenvel en ietwat verbaasd keek hij ernaar. Zelf kreeg hij dit verschijnsel haast nooit te zien, dus keek hij er ditmaal extra goed naar, om er zeker van te zijn dat hij het zich alles later zou kunnen herinneren. Met een harde ruk verbrak hij de laatste keten die haar aan de offertafel bevestigd hield. De ketenen vielen op de grond, onbruikbaar geworden. Zijn ogen keurden haar lichaam en hij merkte geschrokken op dat haar vingers hadden bewogen. Met argwanende blik kwam hij dichterbij en snuffelde op een dierlijke manier aan haar vingers en vervolgens aan haar hals, om zich ervan te vergewissen dat haar hartslag nog steeds zo langzaam als eerder was. Toen dit het geval bleek te zijn, zette hij een stap naar achteren en keek naar haar. Ze was werkelijk prachtig, zoals hij al eerder had geconstateerd, en wederom dacht hij eraan haar te houden. Het was nu niet dat hij altijd honger had; hij kon immers in het bos jagen. Maar aangezien dit al enkele jaren zijn gebied, zijn territorium was en de mensen zijn gebied waren binnengedrongen, eiste hij een offer. En ook door gebrek aan prooi in het bos door hun jachtuitjes.
Morton ging weer naast de offertafel staan en keek op het meisje neer. Hij wist niet wat zijn offers kregen als ze voor hem achtergelaten werden, maar het was hem wel duidelijk geweest dat ze in een diepe slaap verkeerden. Alleen wist hij niet hoe lang deze zou duren. Kauwend op zijn lip, leunde hij met beide handen op de koele steen, wachtend op een teken van haar kant dat ze zou ontwaken.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Ze had altijd gedacht dat het monster de meisjes eerst meenam en dan pas opat. Al was het ook best mogelijk dat hij ze gewoon ter plaatste oppeuzelde. Opnieuw had ze volledige controle over haar lichaam, al voelde haar spieren nog altijd wat stroef aan. Toch was ze zich er van bewust dat ze niet veel langer kon wachten. Het was nu of nooit. Ze voelde hoe ze hem besnuffelde, dit was haar kans, maar ze had te lang gewacht. Waar zou hij trouwens staan, links of rechts van haar of misschien aan het hoofd of einde van de offerblok. Ze was bewusteloos toen ze werd vastgebonden en had toen niet kunnen zien langs welke kant het bos lag. Dit zou ze gewoon op gevoel moeten bepalen. Het was zo cruciaal dat ze haar mens in de juiste richting stak, want ze zou maar enkele seconden hebben om toe te slaan. Toch kon ze niets anders doen dan op haar gevoel vertrouwen. Dit zei haar de hij links van haar stond. Was het ook niet aan die kant dat ze het meeste geluid hoorde, alhoewel geluid. Ze had al snel doorgehad dat dit monster zo goed als geruisloos bewoog.
Ze wou nog een keer diep ademen voor ze toe ging slaan, maar dat zou te veel opvallen. Met een snelle beweging schoof haar hand onder haar jurk. Trok ze het mes en stak het recht voor zich uit. Ze had niet de kans gehad om te richten. Haar ogen gingen open en ontmoette de een duistere donkere blik van een jongen.

Anoniem
Internationale ster

MirandaHart schreef:
Zijn vingers trommelden ongeduldig op de koele steen terwijl hij zijn ogen op het meisje haar gezicht gericht hield. Haar borst ging in een regelmatig ritme op en neer en haar gezichtsuitdrukking bleef sereen. Hij moest toegeven dat ze er erg ontspannen bij lag, wat natuurlijk door het verdovend middel kwam. Niet dat Morton wist wat er in zit. Eerlijk gezegd wist hij niet al te veel van de natuur, behalve de noodzakelijkste dingen zoals de middelen om te overleven. Ook had hij een zeer beperkte kruidenkennis en wist hij enkel welke planten de meest voorkomende kwaaltjes genazen.
Zijn gedachten dwaalden af naar een tijd voor deze en brokjes van herinneringen vormden zich samen tot één. Morton had vroeger vaak in het wilde weg planten gegeten, met alle gevolgen van dien, al was hij nooit gestorven. Wel was hij een keer zo ziek geweest dat hij, toen hij weer beter was, niets meer dan een schaduw van zichzelf was. Maar hij had ervan geleerd. Hij zou nooit meer in het wilde weg onbekende planten eten, nooit meer. Enkel degenen die hij kende en waarvan hij wist dat ze voedzaam waren of hem heelden. Natuurlijk was dat niet altijd even simpel, aangezien zijn hersenen de irritante gewoonte hadden bepaalde dingen voor onbepaalde tijd te vergeten.
Of het nu kwam doordat hij naar het meisje haar gezicht had gekeken of doordat hij zo in gedachten verzonken was, wist hij niet. Het enige waar hij zeker van was, was dat hij het niet had zien aankomen. Het meisje bewoog razendsnel en Morton deinsde verschrikt achteruit, alleen niet snel genoeg. Een ijselijk gejank verliet zijn mond toen haar mes zijn linkerarm raakte en een snee in zijn arm maakte. Hij greep zijn gewonde arm vast en creëerde afstand tussen hem en het glinsterende lemmet, vastgehouden door het nu ontwaakte meisje. Jankend drukte hij zijn arm tegen zich aan, de schouders gebogen. Ook al schreeuwden al zijn instincten om weg te rennen, Morton bleef staan. Misschien door de blik in haar ogen, misschien van nieuwsgierigheid. Welke reden hem er ook toe aan zette, het resultaat was hetzelfde. Hij schuifelde nog een stukje achteruit tot de schaduwen hem omhelsden voordat hij zijn blik langdurig op haar gericht hield.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Ze schrok zo dat ze de dolk bijna uit haar handen liet vallen. Voor haar stond niet het monster maar een jongen. Was hij diegene die aan haar gesnuffeld had en haar had gelekt, dat kon toch niet. Haar blik ging naar zijn arm, waar ze hem met het mes geraakt had. Er sijpelde wat bloed uit de wond, maar het was zeker niet fataal. Ze was zo in de war, dit kon toch het monster niet zijn. Dit was waarschijnlijk gewoon een of andere pervert uit het dorp. Maar wie had dan de ketens gewoon van haar polsen getrokken. "Maak dat je hier wegkomt, wie je ook bent. Het is hier te gevaarlijk. Weet je dan niet dat het monster me hier elk moment kan komen opeten." Uiteindelijk kon deze jongen toch gewoon niet zoveel vreselijke dingen gedaan hebben. Hij was zelfs achteruit in de schaduwen geschoven, alsof hij bang was.
Natuurlijk was er dan nog de vraag waar het monster wel was. Als ze de sterren bekeek was het al wel een paar uur later dan middernacht. Er was geen andere optie. Lilith begon te lachen, alsof dit allemaal een grote grap was. Waarschijnlijk zag ze er nogal krankzinnig uit, lachend met een dolk in haar handen. "Nee, dit kan toch niet he. Ben jij het monster. Is het dorp altijd zo bang geweest van een jongen. Er moet toch wel meer zijn, niet? Vertel me alsjeblieft dat je een of andere superkracht hebt. Iets waardoor het onmogelijk was je eerder te doden. Vertel me niet dat al die meisjes voor niks in handen zijn gevallen van een zielige jongen."

Anoniem
Internationale ster

MirandaHart schreef:
Bloed sijpelde uit de ondiepe snee, gemaakt door het meisje op zijn linkeronderarm. Zijn tong schoot naar buiten om het bloed op te likken, de wonde te stelpen, de schrijnende pijn te verzachten. Zijn speeksel kwam in contact met zijn geraakte huid en een irritant prikkend gevoel verspreidde zich. Morton stopte zijn handelingen en hield in plaats daarvan zijn arm tegen zijn gescheurde bovenkledij aan.
Het meisje keek naar hem, maakte de balans van zijn wonde op en keek hem verbaasd aan. Hij keek terug, geïntrigeerd door de combinatie van schoonheid en strijdlust. Toen ze tegen hem sprak, dook hij lichtjes ineen, een zachte grom opborrelend uit zijn keel. Ze waarschuwde hem voor het monster, zei hem weg te gaan en de enige manier waarop hij reageerde, was door een lach gespeend van humor uit te stoten. Het was een rauwe klank; Morton had al heel lang, misschien zelfs jaren, niet meer gelachen.
Het meisje richtte haar blik op de sterren en Morton volgde haar blik. Zocht ze een bepaald sterrenbeeld, iets dat zou helpen zich te oriënteren? Eerlijk gezegd was hij niet zo bekend met de sterren. Hij mocht dan wel de nacht boven de dag verkiezen, maar veel van de hemel trok hij zich uiteindelijk niet aan.
Toegeven zou hij het nooit, maar hij schrok wel toen het knappe meisjes begon te lachen. Haar blik leek nog steeds naar boven gericht te zijn en met de dolk in haar handen, zag ze eruit als een of andere wraakgodin. Morton was zo blij dat hij het meisje niets had aangedaan. Misschien zou zij zijn dagen en nachten enige tijd kunnen verlichten. Tenminste, als ze hem niet weer zou verwonden. Haar volgende woorden deden hem ietwat verbaasd naar haar opkijken. Lachte het meisje hém uit? Hij, Morton, schrik van het woud, werd uitgelachen door een klein meisje?
De pijn in zijn arm negerend, stormde hij op haar af. Snel belandde de schitterende dolk in de varens, een perfecte hyperbool beschrijvend. Hij duwde het meisje tegen de oppertafel, haar armen met zijn sterke handen vastgeklemd. Zijn benen drukten tegen de hare zodat ze zich niet zou kunnen bewegen, waarna hij naar haar toe boog, zijn ogen donker, niet in staat de sterrenhemel te weerspiegelen.
'Ik ben geen monster,' sprak hij, zijn stem laag en schor door het weinige gebruik. 'Het woud staat tot mijn beschikking en is mijn territorium. Jullie mensen dringen mijn domein binnen en daarvoor betalen jullie de prijs.' Hij verstevigde zijn greep op haar armen en boog verer naar voren totdat zijn lippen haar oor raakten. 'Ik ben allesbehalve zielig,' waarschuwde hij.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Lilith werd ruw tegen de offertafel gesmeten. Ze klemde haar tanden op elkaar om de pijn te verbijten. Dit monster was haar pijn niet waard. Haar mes was iets verderop in het struikgewas beland. Hier stond ze dan vastgeklemd, een weerloze prooi die recht in de ogen van een roofdier keek. "Geen monster. Mag ik je even herinneren aan al die meisjes die je hebt vermoord. Ik kan me zelfs goed inbeelden dat je er van genoot toen hun bloed over je lippen stroomde, je met je tanden hun huid verscheurde. Waarschijnlijk is eten zelfs niet het enige wat je met hen deed, toch? Ik heb alle reden om je een monster te vinden. Maar laat ik je gerust stellen, je bent niet het enige monster. Deze hele wereld stikt van de monsters, de meeste vermommen zich zelfs als mensen net zoals jij. Er zijn er zoveel dat helden gehaat en verbannen worden. Het vreemdst van al is dat deze monsters meestal machtig en rijk zijn, dus je toekomst ziet er rooskleurig uit. Het feit alleen al dat dit woud van jou is, daar heb je waarschijnlijk zelf over beslist he. Ow ja nu zie ik het op die boom staat je naam gekerfd. Sorry ik zal het tegen het dorp gaan zeggen dat dit jou bos is en dat er niemand in mag." De woorden stroomden als vanzelf uit haar mond. In een situatie als deze was nadenken praktisch onmogelijk. Lilith handelde op automatische piloot, wat betekende dat ze arrogant en sarcastisch begon te doen, wat in een situatie als deze niet al te best was.
"Bravo, je hebt het kleine meisje tegen de offerblok vastgezet. Wil je er een medaille voor? Ok sorry dat ik je ego heb gekrenkt. Ik zal mijn woorden terugnemen, je bent niet zielig, nu tevreden? Al kun je het eten van onschuldige meisjes toch ook niet bepaald een dappere daad noemen he?"

Anoniem
Internationale ster

MirandaHart schreef:
'Ik ben geen monster,' herhaalde hij, verward door haar uitbarsting. Het meisje bleef hem strak in de ogen aankijken, maar wegkijken deed hij niet. In plaats daarvan hield hij haar gezichtsuitdrukking scherp in de gaten. Hij mocht dan al een tijdje niet echt meer gesproken hebben met mensen, hij zag wanneer ze wilden aanvallen. 'Ik heb hen niet echt gegeten,' zei Morton, zijn wenkbrauwen gefronst. Hoe durfde dit meisje zulke onwaarheden te suggereren? 'Ik dronk hen. Eten deed ik nooit. Dat deden de dieren.' Haar tirade over dat mensen monsters waren, volgde hij niet helemaal. Morton zag er uit als een mens, bewoog zich als een mens. Soms gedroeg hij zich zelfs als een mens. Maar was hij er dan geen? Behoorde hij niet tot hun ras? Nee, natuurlijk hoorde hij niet bij hen; hij was allesbehalve een mens. Hij was zo veel krachtiger dan hen.
'Het woud is van mij omdat mensen het niet meer op de juiste manier behandelen,' zei hij traag, om de woorden goed tot haar door te laten dringen. 'Dieren vallen mensen aan. Mij niet.' Zijn hoofd schudde, ook al was dat niet gepland. 'Medaille?' mompelde hij vragend. Wat was in godsnaam een medaille?
Woede ontvlamde weer in hem toen hij zijn arm voelde branden. Eerst had het meisje hem nog geïntrigeerd, maar nu wilde hij het liefst haar keel openrijten zodat hij van haar praatjes vanaf was. Zijn handen omklemden haar handen steviger terwijl hij dichterbij leunde, tot zijn adem langs haar oor streek en hij in slechts een enkele seconde haar keel kon open bijten.
'Ze zullen vast wel blij zijn dat je weg bent, met je grote mond,' fluisterde hij, waarna zijn blik naar haar hals afdwaalde. Hij voelde de warmte ervan af stralen en kon haar bonkende hart haast voelen, ook al raakte hij haar hals nog niet aan. Zijn tong gleed langs zijn tanden voordat hij deze in haar hals plaatste.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Waarschijnlijk vallen ze jou niet aan omdat ze bang voor je zijn en ik begrijp wel wat je bedoelt met dat mensen het woud slecht behandelen. Maar denk je dat dat door hen te doden zal veranderen? Daarbij diegene die je doodt zijn meestal juist de mensen die nog een beetje respect tonen voor de natuur." Ze voelde zijn adem en de druk die ze op haar polsen uitoefende en ze walgde ervan.
'Ze zullen vast wel blij zijn dat je weg bent, met je grote mond,'
Een kleine glimlach sierde haar gezicht. Ze leek uiteindelijk toch te aanvaarden dat dit het einde was.
"Daar heb je helemaal gelijk in." waren de laatste woorden die als een fluistering uit haar mond ontsnapten. Hij had gelijk iedereen was blij dat ze van het vervloekte meisje af waren. Zij had altijd al onheil en ongeluk voor het dorp betekend. Sommigen dachten zelfs dat ze samenwerkte met het monster. Eindelijk zou ze verlost zijn van alle scheldwoorden. Wie weet zou ze naar een plaats gaan waar ze eindelijk werd aanvaard.
Ze voelde hoe zijn tanden haar huid doorboorden. Het deed minder pijn dan ze verwacht had. Je kon het vergelijken met een bijensteek. Zwarte vlekken dansten voor haar ogen en niet veel later zakte ze bewusteloos in elkaar.

Anoniem
Internationale ster

MirandaHart schreef:
Het meisje gaf hem gelijk voordat hij haar beet en haar bloed zijn mond vulde. Gulzig dronk hij haar bloed, dat al zijn zintuigen overheerste en hem, zoals alle andere meisjes, meer kracht verleende. Pas toen hij een helder moment had, besefte dat haar bloed anders smaakte. Verkeerd. Met een kreet van afgrijzen duwde hij het meisje van zich af, zich niet bekommerend over het feit dat ze hard op de grond zou vallen. Hij duwde zichzelf met zijn benen vooruit en eenmaal in de bosjes, ontdeed zijn maag zich van de inhoud. Hij sidderde, beefde en veegde zijn mond met uit de grond gerukt mos af, waarna hij een wantrouwende blik op het lichaam tegen de offertafel wierp. Hoe durfden de bewoners hem een wakker meisje aan te bieden dat helemaal verkeerd bloed had. Beseften ze dan niet wat ze hadden kunnen doen?
'Ze hebben hun deal verbroken,' mompelde hij, enkele blaadjes van een struik trekkend. Hij propte de blaadjes in zijn mond en kauwde erop om de verrotte smaak van haar bloed kwijt te raken. De mensen moesten ervoor boeten dat ze hem zoiets walgelijks hadden aangeboden. Maar wanneer? Nu? Nee, dat leek Morton geen goed idee. Hij kon hen het best in de waan laten dat ze een goed meisje hadden geofferd. Misschien kon hij morgenavond, als ze een nieuw meisje aan de steen zouden kluisteren, een verrassingsaanval op het dorp uitvoeren? Men zou denken dat ze veilig waren doordat een nieuw offer gekozen was, maar niets zou minder waar zijn. Nee, Morton zou uit de bossen komen en in hun vreselijke dorp verschijnen. Mannen, vrouwen, kinderen, niemand zou veilig voor zijn wraak zijn.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Zag ze hem nu echt overgeven? Liliths zicht was wazig. Haar hele lichaam deed pijn en zelf had ze ook het gevoel dat ze elk moment kon kotsen. Haar hand ging naar haar hals waar een klein stroompje bloed uit stroomde. Hij had haar in leven gelaten, maar waarom? Vanuit haar ooghoek zag ze iets in het gras glinsteren, haar dolk. Ze sleepte zich er naartoe en nam hem trillend in haar handen. Niet dat ze zich echt zou kunnen verdedigen, maar ze voelde zich nu ten minste al iets veiliger.
Ze zocht steun bij de offertafel om trillend recht te staan. Er druppelde een paar zweetdruppeltjes van haar hoofd door de inspanning die zich mengden met het bloed op haar hals. Haar tanden waren op elkaar geklemd terwijl ze een stap in zijn richting zette en daarna nog een. Hoeveel ze ook in het nadeel was ze had niks te verliezen dus waarom zou ze dan stoppen. Als er toch niets de moeite was om voor in leven te blijven.

Anoniem
Internationale ster

MirandaHart schreef:
Ondanks dat hij zich voor het eerst in tijden beroerd voelde, werkten zijn zintuigen nog perfect. Zo hoorde hij hoe zijn offer opstond en zichzelf verplaatste. Wantrouwend keek hij over zijn schouder naar haar en zag hoe ze zich met moeite omhoog werkte, om vervolgens haar dolk in haar trillende handen te nemen. Fronsend draaide hij zich om toen ze stap voor stap dichter bij hem kwam, terwijl het overduidelijk was dat door een zuchtje wind de dolk uit haar handen zou vliegen.
Nu zijn offer niet drinkbaar was, kon hij haar evengoed koud maken en voor de beesten achterlaten. Zo zou hij des te meer in hun gratie vallen en kon hij gebruik make van de gruwelen van het bos. Morton was niet blind; hij wist wat voor verdorven wezens hier rondstruinden, zoekend naar prooi en verlangend naar de jacht. Misschien kon hij het meisje in het diepste gedeelte van het woud aan haar lot over laten? Het zou amusant zijn om haar te zien worstelen en gegeten te zien worden. Ja, dat leek hem wel leuk.
'Doe geen moeite, Offer,' bracht hij met die schorre, hem onbekende stem uit. 'Je kan me niet deren. Maar ik jou wel.' Zijn mondhoeken trokken op tot die afschuwelijke grijns, allesbehalve menselijk, allesbehalve Morton. Dreigend kwam hij weer op haar afgelopen, genoeg afstand tussen hen bewarend zodat ze met de dolk niet naar hem kon uithalen. Want hij zou geen risico's nemen, niet meer.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld