Forum

De geheimzinnige oma

Op een dag gingen Bella en Seth naar school. Ze liepen de Hobbelstaat in,  Daar zagen ze hun oma lopen in een zwart pak. Ze had een pakketje vast. Oma zei tegen Bella en Seth, ‘Hallo lieve kleinkinderen!’ ‘Hoi Oma’ zeiden Bella en Seth. ‘Zouden jullie dit pakketje naar het postkantoortje willen brengen?’ Zei oma. ‘Ja hoor!’

Bella en Seth gingen op weg naar het postkantoor. Daar leverden ze het pakketje in. Maar ze gebruikten voor het eerst een metaaldetector. ‘Dat doen ze normaal nooit!’ zei Seth tegen Bella. ‘Waarom doet u dat?’ Vroeg Bella aan de man achter de balie.

‘Zouden jullie even mee willen komen naar het politiebureau?’ vroeg de man.

Met een tegenstribbeling gingen ze mee.

In het politiebureau:

‘We zagen dat jullie metaal vervoerden in het pakketje, het leek heel erg op een pistool. Hoe komen jullie hier aan?’ Zei de rechercheur. Bella en Seth zeiden: ‘Wij hebben geen idee waar u het over hebt!’ ‘Nou, een andere vraag: wie gaf jullie dat pakketje?’ vroeg de man. ‘Van oma’ Zeiden ze. ‘Hoe heet jullie oma?’ vroeg hij. ‘Oma Truus‘ Zeiden Bella en Seth.

De politiemannen stormde naar buiten. De rechercheur zei: ’Jullie oma is een slechterik!’ Bella en Seth schrokken heel erg, ze hebben altijd heel erg van hun oma gehouden.

Ze besloten dit alles achter zich te laten en gingen naar het postkantoor om hun fiets op te halen. Toen ze er waren zagen tot hun schrik dat hun fiets weg was!

Dus moesten ze met de voet. Na een enorme tocht kwamen ze op school. ‘Hoe laat is het eigenlijk?’ Ze keken op de klok en zagen dat de school nog maar 5 minuten duurde! Ze hebben alle schooltijd gemist!!! Ze moesten het uitleggen aan de rector. De rector vond het onzin. Hun straf was 2 weken lang 2 uur nablijven.

Dat vonden ze niet zo erg. Ze konden er mee leven.

EIND GOED AL GOED

Hun oma zat nu in de gevangenis, HAHA!

‘Esther, ik denk niet dat dit goed is!’ Schreeuwde Peter. ‘We gaan richting de kerncentrale! Ik denk niet dat dat goed is, ik ben zo dom geweest! Welke oen vergeet nou de roeiriemen!’

‘Rustig Peter’ zei Esther. ‘Misschien draait de wind nog!’

Ondertussen stond de hele klas (misschien wel voor de laatste keer) te staren naar Peter en Esther.

Hoe ze steeds dichter bij de kerncentrale kwamen…

Na een tijdje te hebben gevaren en nagedacht te hebben kreeg Esther een ingeving. ‘’Hé Peter! Ik heb een idee! Wat nou als we de 2 planken hier in het midden om te zitten, in de plaats van de roeiriemen gebruiken! Dat is misschien wel onze redding!’ Maar Peter zal alsmaar te denken dat hij zijn vader zou zien in de Hemel. Hij dacht diep na en er rolde een traan over zijn wang. Esther zag het. ‘Peter, zit je nou te huilen? Oh, ik snap het al.’ Esther troostte Peter een tijdje. Opeens begon Peter te praten. ‘Ja goed idee, dat is inderdaad misschien wel onze redding.’ En ze haalde de planken uit de boot.

‘Peter, ik geloof dat we nog meer uit koers raken, de stroming moet niet scheef gaan, hij moet recht gaan, naar de grote boot!’ Opeens brak het hout door. ‘oh sh*t, nu gaan we ook nog eens naar de centrale…’ Esther merkte dat ze moe werd. ‘Peter, ik ben moe, kunnen we niet om de beurt roeien zodat dat de ander kan  gaan slapen?’ ‘Ja, is goed’ zei Peter. Dus Esther ging slapen.

En een halfuurtje later viel Peter ook in slaap….

‘Esther! Daar is een boot!’ Riep Peter. Esther werd langzaam wakker. ‘Huh, dat kan niet, er mogen geen boten op het water..’ Toen zag ze dat de boot van Rijkswaterstaat was. Ze begreep het opeens…

Ze gingen langzaam naar de boot toe.

‘Hé jongens! Daar is een bootje met kinderen erin!’ Riep de man op het dek van het schip. ’Nee, Simon dat kan niet, alleen wij zijn op het water toegestaan.’ Zei een andere man. Maar toen zag hij Peter en Esther ook. ‘Goh, dat is ook het eerste wat klopt van wat je vandaag zegt.’

‘PAPPA!!!! Wat ben ik blij je te zien, ik dacht dat je dienst had bij de kerncentrale!’ Riep Peter. ‘Ja, datzelfde dacht ik van jou..’ ‘Hé! Kijk eens in de krant!’ Riep de zus van Peter. Op de voorpagina stond:

Kinderen levend van de Waddenzee gehaald