Forum

Ik word wakker. Het is donker, in de tast voel ik van alles, maar niets dat me bekend voorkomt. ‘Auw!’, schreeuw ik. ‘Shit, mijn nek doet superveel zeer!’, schreeuw ik. Ook mijn been doet pijn. Ik voel aan mijn been. ‘Aaauw! Shit, shit, shit! Waar ben ik toch?’ Mijn been ligt helemaal open. Ik kijk – misschien zeg ik beter tast - in mijn zakken. ‘Yes! Mijn zaklamp zit er nog in.’, zeg ik tegen mezelf. Ik knip hem aan. ‘Pfieuw, licht. Waar ben ik?’ Rondom me zie ik bomen. Zoeff! ‘Wat was dat? Help! Is hier iemand? Help me alsjeblieft!’, nu word ik echt bang. Ik ben niet snel bang, maar dit word me te veel. Ik sta recht. Mijn been doet pijn, maar ik zeg niets. Ik probeer stil te zijn. Ik heb het me daarnet vast ingebeeld. Ik voel me wat draaierig. Ik stap verder, maar ik zie nergens licht. Krrrr. ‘Fuck, dit is niet leuk! Kom op, toon je dan. Of durf je niet? Kom dan!’ zeg ik uitdagend en stoer, maar er zit toch een lichte bibber in mijn stem. Opeens zie ik wie het was die dat geluid maakte. Er staat een beer voor me. Ik slik en doe een klein stapje achteruit. Ik wil mijn lamp uit knippen, maar ik durf niet. 'Wat nu?', denk ik. Ik ren, er staat een goede klimboom voor me. ‘Laat het alsjeblieft lukken’, fluister ik. Er gaat een lichte pijnscheut door mijn lijf. ‘Stom been, je gaat meewerken zeg ik, begrepen?’ Ik zeg het, maar ik weet dat het geen nut heeft. Ik klim nog een paar takken hoger, maar dan moet ik mijn zaklamp echt uitdoen, ik heb mijn armen nodig.Ik klim langzaam hoger, maar ik hoor de beer hard brullen. Nu zal hij niet meer aan me aan kunnen. Ik hoor hem nog steeds brullen, dus kom ik er nog niet uit. Nu kan ik ook rustig nadenken, want ik heb nog steeds geen idee van hoe ik hier terecht kom.Het word steeds lichter. De zon komt op. Nu zie ik alles veel beter. ‘Bieb, bieb’. Mijn gsm? Waarom heb ik daar niet eerder aan gedacht? Ik lees het berichtje. ‘El? Waar ben je? Mama is helemaal over haar toeren! Ze denkt dat je weggelopen bent. Laar even iets weten zodat ik haar gerust kan stellen, bedankt. X Fem’ Mama? Oh nee toch, snel stuur ik terug : ‘Fem, ik ben helemaal alleen in een bos, ik zit hier al de hele nacht. Mijn been ligt open. Er zat zelfs een beer naast me. Kom me helpen, ik ben bang!!!L' Femke is mijn twee jaar oudere zus. ‘Boem!’ Wat was dat? Ik zie opeens een rugzak naast me liggen. ‘Hoe kan dat nou?’, denk ik. Er steekt eten, drinken, wc-papier, de oplader van mijn gsm, -wat ben ik met een oplader in dit bos???- kleren, pleisters, een verband, en zo gaat het nog een tijdje door. Als ik bijna alles heb gezien, komt opeens mijn dagboek tevoorschijn.  ‘Tringeling, tringeling’ Ik neem op. ‘Hallo?’, vraag ik. ‘Ella? Schat! Wat ben ik blij dan ik je stem hoor. Kindje, waar zit je toch? Ben je van huis weggelopen? Kom alsjeblieft terug want….’ ‘Mam! Help, ik weet niet waar ik ben, ik ben niet weggelopen. Ik ben echt bang!’, zeg ik met een trillende stem. ‘Mag ik Fem even?’ ‘Tuurlijk. Femke? Je zus wilt je even spreken. Neem je even de telefoon aan?’, hoor ik mama zeggen. ‘El? Waar ben je? Een bos? Een beer? Zit je soms aan de drugs?’ ‘Nee, helemaal niet. Het is echt waar! Daarnet viel er opeens een rugzak naast me met heel veel dingen in, zoals de oplader van mijn gsm, mijn dagboek, wc-papier, pleisters. En nog heel wat meer. Weet jij niet ergens een bos zijn?’, ik hoop dat ze er één weet zijn en dat het dit bos is. ‘Euh ja…’ ‘Kom me daar dan zoeken’, zeg ik opgelucht. ‘Oké, we komen naar je toe … Hopelijk’, hoor ik haar nog fluisteren. Ondertussen neem ik mijn dagboek.

‘Liefste dagboek, er is echt iets vreselijks gebeurd! Ik ben helemaal allen in een bos. Mama en Femke komen me zoeken…., maar of ze me gaan vinden L’

Opeens hoor ik zacht gesnik. Het komt van beneden. ‘Hallo? Is daar iemand?’, roep ik.