Cynthia schreef:
Mellifluous schreef:
Cynthia schreef:
Mellifluous schreef:
ja weet ik
maar ik zou graag willen weten hoe je nu schrijft
onze orpg was best lang geleden
Mijn schrijfstijl is niet echt veranderd.
doe toch maar een stukje
dit is hoe ik schrijf:
Na nog wat gezocht te hebben, vind ik eindelijk een luik in de grond. Als ik nou eerder naar de grond had gekeken, in plaats van naar de muur, had ik het vast eerder gezien. De robijn met zijn genezende kracht in mijn linkerhand, de bazooka van de dode man op de grond ik mijn rechterhand. Ik ben klaar om te gaan. Het luik gaat met veel gekraak open. Godzijdank, er lijd een trap naar beneden. Ik zet voorzichtig een paar stappen, ik weet niet of deze trap net zo gammel is als de stoel van daarnet, dat was niet zo'n succes om daar op te gaan staan. En dan de televisie, had ik ook raar gevonden. Mezelf het podium op zien lopen, dan de bomaanslag... Ik let niet meer op en loop nu wat sneller de trap af, gelukkig houd hij het. Buiten nog een paar harde knallen. Ik sta nu voor de deur en leg mijn hand op de deurklink. Ik duw hem naar beneden en stap naar buiten, de zon komt net op. Ik zet een paar stappen en opeens word ik aangevallen, bommen komen als regen naar beneden vallen. Ik kan nu niet meer terug, ik besluit het erop te wagen om gewoon door te rennen.
Ik heb het gekopieerd op mijn wattpad, daarom is het lettertype raar.
POV Joyce
Het was avond toen ik de telefoon af hoorde gaan. Zwijgend nam ik op. 'Joyciee, je gaat wel mee op wintersport, met mij en de groep?' Hoorde ik mijn beste vriendin Vanessa zeggen.
'Vanessa, je weet hoe erg ik faal op ski's mag ik hopen.'
'Dat boeit niet. Wat wel boeit is dat je Delano dan beter kunt leren kennen.'
'Maar Vanessa...'
'Joyce, je gaat gewoon mee.' Onderbrak ze me. 'Best, als ik van mam mag.' Zei ik waarna ik naar mijn moeder liep. 'Mam? Mag ik volgende week met Vanessa en de rest naar Oostenrijk?'
'Wat is daar te doen?'
'Wintersport, Vanessa dwingt me.'
'Dat gaat wat worden.' Lachte ze waarop ik haar quasi teleurgesteld aankeek. 'Wie rijden er eigenlijk?'
'Jason, Nick & Tom, ze zijn alle drie al 19, en Vanessa, Chris & Justin nemen het over als ze moe zijn, zij hebben namelijk ook hun rijbewijs al.' Zei ik, met mijn ogen rollend. 'Ik vertrouw je.' Zei ze met een moederlijke glimlach. 'Daarom houd ik ook van je.' Zei ik tegen haar. Ze trok me in een stevige omhelzing. 'Mam, ik ben 17, stop.' Zei ik tegen haar waarna ze me aankeek. 'Je groeit zo snel op.' Snikte ze waardoor ik glimlachte. 'Weet ik, mam.' Ze draaide zich weer om en liep de kamer uit. Trillend voelde ik mijn mobiel in mijn zak, en ik las het appje in de groepsapp;
Friends & co
Jill; 'Wie gaan er allemaal mee naar Oostenrijk?'
Delano; 'Ik, denk ik..'
Joy; 'Ik, I guess.'
Vanessa; 'Iedereen.'
Jason; 'Jup.'
Lynn; 'Als iedereen meegaat..'
Chris; 'Zolang ik mee ga toch wel?'
Lynn; 'Fine.'
Sarah; 'Ik ga alleen als Nick meegaat.'
Nick; 'Ik ga mee.'
Tom; 'Ik ga ook mee.'
Emily; 'Ik ook.
Justin; 'Ik ga ook mee.'
Jill; 'Iedereen dus.'
Joy; 'Jep.'
Jill; 'Kaykay.'
Joy; 'Ik ga pakken, bye.'
Jill; 'Me too.'
Ik zette het scherm van mijn mobiel uit en ging in mijn hoofd het lijstje af van wat ik nodig zou hebben. Verbazingwekkend hoe veel het eigenlijk was. Met een zucht stond ik op en liep ik naar mijn kast waar ik wat kleding pakte en in mijn koffer mikte. Dit zou nog lang gaan duren.