ORPG ~ Padfoot - Forum - Virtual Popstar

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG ~ Padfoot

CRFJ
Internationale ster

CRFJ schreef:
Volgen mag van mij, maar lieve rniet reageren.
Wij weten het verhaal.

Ik: Cath is 8 jaar,z e komt vnuit een aardige familie hoewel ze haar vader niet kent omdat hij een soldaat is en vaak weg is. Ze is zorgzaam, maar vind het moeilijk om mensen toe te laten..
Jeffrey is 16. Hij is hard geworden door zijn ouders, die hem in veel ruzies mee hebben getrokken toen hij ong was. Hij probeert dat achter zich te laten, zeker toen zijn moeder overleed en zijn vader in het leger bleef. Hij deinst hierdoor niet snel terug, ene nadeel is wel dat hij over grenzen hene kan stappen.
afbeeldingen kome nog

Padfoot
Straatmuzikant

Padfoot schreef:
Meestal doe ik ze een jaar of 4 tot 6 omdat ik dat zelf leuker vind. Maar 8 jaar is ook prima.

Maddy is een meisje van 5 jaar oud dat woont in Frankrijk. Haar vader en moeder zijn alles voor haar. Haar grote zus Elise is haar grote voorbeeld. Maddy heeft een knuffelbeer genaamd Paddy. Paddy is haar beste vriend. Ze is vrolijk en praat graag met iedereen.

(Maddy als ze 5 is)

(Maddy als ze 18 is)

Padfoot
Straatmuzikant

Padfoot schreef:
Dave is 16 jaar. Zijn vader is een dronkelap en Dave kan niet wachten om het leger in te gaan. Net voordat hij terug mag naar huis krijgt hij te horen dat zijn vader is overleden. Dave is een vriendelijke jongen. Hij geeft veel om familie. Hij zou alles voor ze doen. Tijdens de oorlog maakt hij dingen mee waardoor hij iedereen met een andere blik bekijkt.

Dave met 16 jaar oud:

Dave als hij 29 is:

Padfoot
Straatmuzikant

Padfoot schreef:
Wie begint er?

CRFJ
Internationale ster

CRFJ schreef:
Cath.
Mama en ik zaten in de woonkamer, we hoorden geluiden om ons heen. Ik wilke kijken wat er buiten was, maar mama hield me tegen. Ze zei dat het niet veilig was. Had het dan iets met papa te maken, ik wist dat hij op een niet-veilige plek was. Mama rie me bij zich. Ik ging bij haar zitten. Langzaam voelde ik me moe worden en viel ik in slaap. Het laatste wat ik hoorde was het steeds harder wordend geluid.

Jeffrey.
Ik kijk even om me heen naar de andere soldaten. We moeten kijken of er geen overlevenden meer zijn. Daar heb ik op zich weinig moeite mee, zolang ik z eniet nee rmoet schieten. Soms kan dat dichtbij komen. Maar ik heb me niet voor niets hierin laten komen. Ik hoor hier te zijn, het is goed dat ik iets doe voor het volk. Ook al ben ik nog geen volwassene, niemand weet dat en dta ben ik van plna zo te houden.

Padfoot
Straatmuzikant

Padfoot schreef:
Ik voelde een hand op mijn rug. Hij voelde nogal dwingend aan en zo snel als mijn benen me konden dragen werd ik een andere kamer ingeduwd. Buiten waren geweerschoten te horen. Angstig draaide ik me om naar mijn vader. "Papa, wat zijn ze buiten aan het doen?" In mijn vaders ogen zag ik een blik die ik nog nooit eerder gezien had. Ik wist niet precies wat voor blik het was, maar wat ik wel wist was dat het niet veel goeds betekende.
"Snel, verstop je in de ruimte onder de kast. En er voor niemand uitkomen." Zei mijn vader. Ik klemde Paddy dichter tegen me aan. "Maar waarom dan papa? Wat is er aan de hand?" Ik kreeg geen antwoord maar werd sneller in de richting van de kast geduwd. Sinds een paar weken moest ik een keer per week oefenen hoe ik me moest verstoppen in de ruimte onder de kast. "Verstop je en laat je aan niemand zien oke?" Angstig knikte ik. Aan papa's toon kon ik horen dat het menens was. "Oke." fluisterde ik zachtjes.

Met mijn geweer in mijn handen en een zware rugzak om liep ik met vijf andere mannen door het dorpje heen. De geweersalvo's waren gestopt en overal op straat lagen er lijken. De meesten met hun ogen nog open en hun armen beschermend om hun kinderen heen. Helaas had dat hen geen bescherming geboden. Als ik niet snel weg zou kijken zou ik over moeten geven. In eerste instantie had het leger me een avontuur geleken, een optie om weg te komen uit mijn rotsituatie thuis. Ik was opgelucht dat ik daar weg was, dat was een ding dat zeker was. Maar ook voelde ik spijt. Er had een andere optie moeten zijn. Ook was er schuldgevoel tegenover mijn moeder, die ik alleen had gelaten met die dronkenlap van een pa van mij. Hij verdiende die benaming niet eens. Het enige wat hij kon was slaan, schreeuwen en drinken. En mijn moeder als slaafje gebruiken. Even kijk ik om me heen. Aan het einde van de straat staat een huis dat nog lichtjes aan het roken is. Blijkbaar heeft iemand er gezocht naar levensmiddelen en die niet gevonden. Over het algemeen wordt het huis dan in de fik gezet. Het was het laatste huis dat nog doorzocht moest worden en langzaam liep ik er heen. Stiekem wel bang voor wat ik daar aan zou treffen.

CRFJ
Internationale ster

CRFJ schreef:
Ik droomde onrustig en werd door geluiden wakker geschud. De dromen waren donker, met rode vlammen en harde geluiden. Ik werd bewust wakker. Een onaangename geur drong tot me door. Toen ik mijn ogen opende zag ik iets zwarts boven me schuin liggen. Het leek op hout, maar dat kon niet. Van wat ik bewust herinnerde voor ik sliep was dat ik bij mama zat. Mama, ik keek om me heen. ik zag niets, maar de geur was sterker links van me. Ik wist niet of op staan veilig genoeg was voor me. Net toen ik besloot op toch op te gaan staan hoorde ik geluid in de verte. Ik hield me stil, bang voor wat er komen zou.

Mijn geweer heb ik stevig vast en samen met een aantal andere mannen loop ik door weer een ander platgebrand dorpje heen. De geur valt me niet eens meer op, het doet me weinig. In tegenstelling daarmee, ontwijk ik de meeste lichamen die ik zie liggen. Alleen van de huizen die we moeten doorzoeken is het belangrijk om ze te zien en anders is het niet echt een leuke bezigheid. Sowieso niet, maar leuk is in deze tijd een ander begrip geworden in mijn hoofd. Het zijn tenminste mensen waar ik om heen ben, het is beter dan alleen thuis zitten. Het is niet alsof mijn vader nog thuis zou komen en anders zou er vast wel een ruzie zijn. Dta is hier in elk geval niet meer. Ik zie een afgebrand huis opdoemen en knik naar de anderen, ik zou dit huis onderzoeken. Misschien met nog iemand, maar dan zou die later er bij komen. We waren met te weinig om per tweetal te gaan.

Padfoot
Straatmuzikant

Padfoot schreef:
Met mijn armen om mijn opgetrokken knieën geslagen zat ik angstig te wachten. Papa zou me halen als het veilig was. Paddy had ik tussen mijn borst en mijn knieën gestopt, zodat ik hem niet kwijt zou kunnen raken. Ik probeerde zo stilletjes mogelijk adem te halen en niet te huilen. Ik was vijf jaar oud en mama's grote meid. En grote meiden huilen niet, had ik mezelf keer op keer gezegd. Eigenlijk waren grote meiden ook te oud voor een knuffeldier, maar ik kon me geen tijd herinneren dat ik niet met Paddy had geslapen en dus hield ik hem nog maar even bij me. Ergens in het huis hoorde ik voetstappen en zacht gemompel. Even twijfelde ik. Zou ik uit mijn verstopplekje komen? Ik wist dat het een man was, maar de voetstappen en de stem klonken allebei veel lichter dan die van mijn vader. Ik besloot om nog maar even te blijven zitten. Papa zou me vanzelf wel komen halen.

Er waren nog vijf huizen over die gecontroleerd moesten worden. Ons team was met zijn vijven waardoor we allemaal alleen een huis in moesten. Ik koos het huis dat het dichtste bij me in de buurt stond. Mijn greep op mijn geweer verstevigde. In de woonkamer van het huis lagen drie lichamen. Een man, een vrouw en een baby. De vrouw had de baby in haar armen geklemd. Even deed ik mijn ogen dicht. Dit was vreselijk om te zien. Snel draaide ik me om en mijn blik viel op een foto die wonder boven wonder nog aan de muur hing. De vader en de moeder stonden op de foto. Samen met het kleine jongetje en een meisje van een paar jaar ouder. Die moest hier dus nog ergens zijn aangezien er maar drie lichamen lagen.
Mijn voetstappen weerklonken op de houten treden van de trap. Beneden was niets meer te vinden. Even keek ik om me heen. Er waren twee deuren links van me en er waren er drie aan mijn rechterkant. Ik begon te twijfelen over welke kant ik als eerste op zou gaan toen ik een onderdrukt gesnik hoorde.

CRFJ
Internationale ster

CRFJ schreef:
Het geluid klonk steeds dichterbij, ik hield mijn adem in voor zover dat lukte. Een gevoel overspoelde me, maar ik kon me er niet op richten want ik hoorde voetstappen. Ze kwamen de trap op. Dit kon niet goed zijn, want ik herkende ze niet. Het moest iemand anders zijn, maa rik hoorde mijn ouders niemand verwelkomen. Op dat moment kan het me weinig meer uitmaken wie de indringer is. Mijn ouders en broertje, waar waren ze? Ik miste ze, dit klopte niet. Mijn gevoel werd erger, het was geen fijn gevoel. Ik kon mijn snikken niet langer meer onderdrukken. Even vergat ik dat er iemand door ons huis liep en liep ik mijn snikken gaan. Toen hoorde ik stappen dichterbij komen en probeerde ik me weer stil te houden. Niet dat het volledig lukte

Ik zie de anderen verder lopen, de huizen in en stap zelf ook het huis voor mij in. Mijn gedachten dwalen even af, maar dat kan ik me niet veroorloven. Ik heb hier voor gekozen, dan moet ik mijn daden ook goed verrichten. Ik ben niet van plan veroordeeld te worden. Ik kijk om me heen. Mijn blik valt op de doden mensen voor me, ik zie een man en wat verder weg een vrouw en een meisje liggen. Ik slik, het raakt toch niet echt gewoon. Het lijkt er op alsof niemand meer is hier. Ik loop iets verder rond en mompel onbewust wat. Mijn blik glijdt dan naar een ingevallen kast toe. De brand had hem aangetakeld. Hij ziet er te kapot uit om daar iemand in te laten zijn, dan zou ik het hiervandaan moeten zien, maar dat zie ik niet. Ik wil het huis uitgaan als ik een foto zie van twee meisjes. Dan moet er ergens nog iemand anders zijn. Ergens hoop ik dat het de oudere zus is. Het is altijd erger als ze jonger zijn. Ik kijk rond, ik weet niet precies waar ik voor het andere meisje moet zoeken.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld