Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

11 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG - Dauntless

Padfoot
Straatmuzikant

Padfoot schreef:
Volgen mag maar reageren is niet gewenst.

David is 20 jaar en is een Nereïde.

Emma is 18 jaar

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Naam: Luciana Thompson (Luce/Lucy)
Leeftijd: 18
Uiterlijk:

Naam: Rowan Thorn
Leeftijd: 20
wezen: Dryade
Uiterlijk:

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Luciana zat heen en weer op de stoel van de auto te wippen die hen naar de school zou brengen. Ze had s'nachts de slaap niet kunnen vatten en toch was ze nog altijd even actief en zenuwachtig. Wie had ooit kunnen denken dat ze een schoolbeurs voor een school als deze zou kunnen krijgen. Wie had ooit verwacht dat haar beste vriendin ook zo'n beurs zou krijgen waardoor ze samen konden gaan. Luciana kon zich nog goed herinneren dat haar vader haar de brief overhandigde tijdens het ontbijt. Haar kleine broertjes en zusje kwamen nieuwsgierig bij haar staan terwijl ze de rode zegel van de envelop voorzichtig openmaakte. Het was een op perkament met inkt beschreven brief die haar vriendelijk uitnodigde zich in te schrijven voor het Elyzea College. Het was een exclusieve school die zelf zijn leerlingen uitzocht en Luciana was een van die leerlingen. Natuurlijk twijfelde ze in het begin. Ze was niet buitengewoon slim of goed in sport en daarbij deed ze er alles aan om samen met Emma naar de universiteit te kunnen. Toen ze haar vertelde over de brief en bleek dat zij dezelfde had ontvangen deed ze ter plekke een vreugdedans. Zo snel mogelijk schreef ze zich in en vandaag was het dan zo ver. s'Ochtends had ze afscheid genomen van haar familie. De Thompsons waren met zeven thuis dus dat duurde wel even en nu was ze op weg naar de school. Hopelijk duurde het niet te lang meer.

Rowan was altijd al een ochtend mens geweest. Hij genoot er van om te zien hoe de bloemen ontloken bij de eerste zonnestralen. Het was voor hem de eerste keer dat hij iemand tot een dryade moest maken. Meestal werd je als dryade geboren. Alleen mensen die dryade gen in zich droegen, dus afstammelingen van een dryade konden er eentje worden. Al moest dit gen wel geactiveerd worden en dat was waar hij voor ging zorgen. De directeur had op voorhand al informatie over de nieuwe studente verzameld. Haar naam was Emma en ze was 18 jaar oud. Ze had groene ogen, een kenmerk dat bij vele dryaden in hun menselijke vorm terugkwam en bruin haar. Rowan had er wel vertrouwen in dat dit hem zou lukken. Hij moest gewoon zorgen dat ze hem in vertrouwen nam. Om zeven uur precies stond hij voor het kantoor van de directeur. Hier hadden ze afgesproken om nog een laatste keer alle info te overlopen voor de aankomst van de nieuwe studentes.

Padfoot
Straatmuzikant

Padfoot schreef:
Emma zat in de trein richting Birdstown. Birdstown was de stad die het dichte bij Lycra in de buurt lag maar het was alsnog twee uur reizen naar het dorp waar ze naar school zou gaan. Op het station zou ze opgehaald worden door Luciana. Vanaf dat moment zouden ze samen reizen. Ze had een beurs gekregen voor het Elyzea College, samen met Luciana. Om eerlijk te zijn was ze nogal nerveus. De school was een internaat en ze zou er het hele jaar blijven. Ze wist dat ondanks het feit dat haar beste vriendin mee was, ze heimwee zou krijgen. Dit was de eerste keer dat ze zo lang weg was van huis. Toen de brief binnen was gekomen had haar moeder zelfs gehuild, zo blij was ze voor haar dochter.
Haar ouders waren al wat op leeftijd. Lange tijd hadden haar ouders geprobeerd een kind te krijgen en toen dat niet lukte hadden ze het opgegeven. Haar ouders noemden haar hun kleine wonder omdat haar moeder achter in de veertig was toen ze alsnog zwanger werd van Emma. Ze hield heel veel van haar ouders en vond het dan ook moeilijk om hen achter te laten. Ook vanwege het feit dat ze enig kind was.

Ruw werd David uit zijn bed geduwd. Verward keek hij even op en zag de assistente van de directeur staan. "Bed uit luiwammes, je had 10 minuten geleden al bij de directeur aanwezig moeten zijn." Het enige wat uit Davids mond kwam was een laag gegrom. Samen met Rowan moest hij de nieuwe meisjes begeleiden en ze veranderen. Alleen was hij in tegenstelling tot zijn vriend absoluut geen ochtendmens. David stond op van de harde vloer en wreef even in zijn ogen. "Geef me een paar minuten dan ben ik er zo."
Terwijl hij naar de badkamer liep vloekte hij een beetje binnenmonds. Eenmaal inn de badkamer gooide hij wat water in zijn gezicht. Meteen voelde hij zich beter. Hij haalde een hand door zijn haar en pakte het eerste wat hij tegenkwam in zijn kast.
Met zijn jas over zijn armen begon hij richting het kantoor van de directeur te lopen. "Ik hoop maar dat hij koffie heeft geregeld." Het meisje dat hij moest veranderen heette Luciana. Hij wist dat ze de op een na oudste was van haar gezin en de dochter was van een van eerste koningen van de onderwaterwereld die heerste over de Middellandse zee. En daarmee was ze een Nereïde. De uiterlijke kenmerken van een nereïde verschilden per persoon. Het enige wat zeker was dat iedereen blauwe ogen had en erg goed was in watersporten.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
De taxi die haar was komen ophalen maakte even een tussenstop in Birdstown zodat ze Emma kon gaan ophalen. Terwijl ze het perron van het station oprende struikelde ze en kon net voorkomen dat ze met haar gezicht op de grond belandde. Luce was nogal onhandig. Ze was geboren met twee linkerhanden en was er zeker van dat er nog nooit iemand zoveel was gestruikeld als zij. Ze kon niet wachten tot de trein aankwam en maakte een kleine vreugdesprong toen ze hem zag verschijnen. Er zaten niet veel passagiers op, aangezien ze steeds verder en verder van de bewoonde wereld gingen. Al snel spotte ze Emma en rende met gespreide armen naar haar toe om haar een knuffel te geven. "En ben je er klaar voor?" vroeg ze opgewekt.

Rowan had al wel verwacht dat David wat later zou zijn. Hij was zelfs al naar de kantine geweest op een beker koffie voor hem te fixen. Voor zichzelf had hij thee meegenomen. Rowan was al bijna klaar met het bespreken van de laatste details. Hij zou Emma rondleiden en moest zorgen dat ze bevriend raakten. Wanneer de tijd daar was moest hij haar veranderen, of wanneer ze het geheim van de school te weten kwam en ze niet anders konden dan de verandering vroegtijdig inzetten. Tot de tijd dat ze een mens was zou iedereen gewone lessen volgen. Ook het voedsel zou aangepast worden. Wezens die een speciaal dieet hadden zoals de vampiers zouden dit s'nachts op hun kamer krijgen. Niemand mocht ook zijn ware aard tonen, maar dit waren regels waar de school wel bekend mee was.

Padfoot
Straatmuzikant

Padfoot schreef:
Emma kon nog net haar koffers neerzetten voordat Lucy haar om de hals vloog. Ze lachtte vrolijk. "Wat denk jij dan?" Antwoordde ze stralend. "Met mijn beste vriendin naar kostschool. Niet iedereen kan zoiets zeggen." Even betrok haar gezicht. "Maar ik ga mam en pap wel vreselijk missen denk ik." Ze keek even rond en zag de in het oog springende gele taxi al staan. "Doe maar luxe." Plaagde ze haar vriendin. Ze nam in elke hand een koffer en liep achter Lucy aan. "Het is nu nog ongeveer twee uur rijden toch?" Vroeg ze voor de zekerheid. De chauffeur kwam uit de auto en hielp haar met het inladen van de koffers. Niet lang daarna liet Emma zich op de achterbank van de taxi vallen. "Elyzea, here we come."

David zag in de verte Rowan al staan. Ook de bekende beker van de kantine herkende hij. Even zuchtte hij. Of Rowan was al naar binnen geweest voor het gesprek met de directeur of ze moesten samen naar binnen. Waarschijnlijk was de kans dat het eerste al was gebeurd vele malen groter en dat was niet een prettig vooruitzicht. Gelukkig wist hij de grote lijnen al. Welke regels ze moesten volgen en dergelijke. Dat werd er al vanaf het eerste jaar ingestampt ondanks het feit dat je pas in je derde jaar de studenten die kwamen mocht veranderen in wat ze waren. Zodra hij klaar was bij de directeur en zijn koffie op had, zou David maar eens naar het strandje in de buurt gaan. Zoet water was voor hem prima, maar zout water was veel beter. Hij kon het wel even gebruiken. "Dankjewel voor de koffie." David schonk Rowan een dankbare glimlach. "Op naar het gesprek met de directeur."

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Het landschap veranderde van velden, naar dichtbegroeide bossen. De weg werd steeds minder goed onderhouden en van het gezicht van de chauffeur kon je duidelijk aflezen dat hij hiervoor toch echt meer betaald zou moeten krijgen. Tijdens de autorit had Luciana vooral gepraat over koetjes en kalfjes. Wel vermeed ze opzettelijk haar familie. Er nu al over praten zou het gemis alleen maar groter maken. Niet dat ze in tranen zou uitbarsten. Ze was zelfstandig en had er altijd al van gedroomd in het buitenland te gaan studeren en zelfs te gaan wonen.
Die twee uurtjes vlogen echt voorbij. Ze stopten voor een grote ijzeren poort waar het logo van een arend die rond een berg cirkelde op stond. Daarboven stond de naam van de school en ook nog een Latijnse spreuk, wie weet zou ze later wel eens vragen wat die betekende. De taxi was door de school betaald dus het enige wat Luce hoefde te doen was haar bagage nemen. Dat leek maar goed ook, want de taxichauffeur reed zo snel mogelijk weg. Nu ze het zich goed herinnerde had hij iets laten vallen over dat hij dit maar een vreemde enge plek vond. Ze moest hem gelijk geven de school lag erg afgelegen, maar in haar ogen was de bosrijke omgeving juist prachtig. Wie weet zou er zelfs ergens een meer zijn, waar ze rustig zou kunnen zwemmen.

Rowan kwam alweer naar buiten toen David eindelijk aankwam en naar binnen verdween. Aan de planten te zien was het bijna negen uur. Rowan checkte altijd het uur door de stand van de bloemen en bladeren te zien. Die veranderde naargelang de sterkte en de stand van de zon en dus ook naargelang het verloop van de dag. Hij strekte zijn armen en wandelde rustig naar de hoofdgang van de school waar ze hen zouden opvallen. Speciaal voor deze gelegenheid had hij zelfs schoenen aangedaan. Meestal liep hij rond op blote voeten, maar dat was niet bepaald hoe dat in de mensenwereld ging. Ook waren er wel eens dagen dat hij de lessen in bloot bovenlijf volgde om meer zonlicht op te vangen, maar ook daar zou hij nu even een stop op moeten zetten.

Padfoot
Straatmuzikant

Padfoot schreef:
Emma zette haar koffers op de grond neer en keek eens rond. Overal waar ze keek stonden bomen dicht op elkaar. Ze kon niet wachten om het bos eens te gaan verkennen. In bossen voelde ze zich het meeste op haar gemak. Daarna viel haar blik op de school. Het waren verschillende gebouwen en eentje sprong meteen in het oog. Het wapen dat ook op de ijzeren poort stond was ook in de muur boven de deur gekerfd. Ze stootte Luce aan. "Imposant." mompelde ze. "Ben je er klaar voor?" Emma pakte haar koffers weer op en zette een paar stappen richting de poort. Ze trok even een wenkbrauw op toen de poort als vanzelf open leek te gaan. Verschillende woorden schoten door haar hoofd, waaronder apart, vreemd en raar. Ze haalde even diep adem en zette nog een paar stappen tot ze op het terrein stond en de poort opnieuw als vanzelf achter hen sloot.

David stond na ongeveer 15 minuten weer buiten. Hij nam de laatste slok koffie en gooide de lege kartonnen beker in een prullenbak die in de buurt stond. Daarna liep hij naar Rowan toe. "Daar werd ik ook niet veel wijzer van." Mompelde hij toen hij naast zijn vriend stond. Er zou veel gaan veranderen. Hij was gewend om zich als een Nereïde gedragen aangezien iedereen hier op school een 'mythisch' wezen was. Voor hen was alles gewoon en wisten ze niet beter maar nu moesten ze zich weer als normale mensen gaan gedragen. En David was een van de vele die daar weer even aan moest wennen. Daarom liep hij nu al een week in mensenkleding rond en hij dacht dat hij zich nu wel als een normaal persoon kon gedragen, zodat de twee nieuwe meisjes geen argwaan zouden krijgen. "Laten we gaan. Volgens mij zouden ze er bijna moeten zijn."

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Rowan knikte en volgde David naar de ingang van het hoofdgebouw. Het was een heel karwei om de zware houten deur open te krijgen, maar het moest toch gebeuren wouden de meisjes binnen kunnen. "Pff ik vind dit toch nog altijd spannend. Ik bedoel we hebben wel al deze info gekregen, maar het is toch nog anders dan wanneer we ze in het echt ontmoeten." terwijl hij het zei zag hij verderop twee gedaantes opdoemen. Het kon niet anders dan dat dat ze waren. Natuurlijk was hij ook wel nieuwsgierig naar hoe Davids studente eruit zag maar toch keek hij nog het meest uit naar Emma.

"Alleen als jij dat bent." antwoordde Luciana terwijl ze samen met haar vrienden naar het grootste en meest indrukwekkende gebouw wandelde. Als haar ogen haar niet voor de gek hielden zag ze zelf twee gedaanten in de deuropening staan. Nu herinnerde ze zich weer dat er daarover iets in de brief had gestaan. Iets over mentors of zoiets. Wie het ook waren Lucy kon niet wachten hen te ontmoeten.

Padfoot
Straatmuzikant

Padfoot schreef:
Emma keek even naar Luce. Ook zij zag de twee figuren in de deuropening staan. "Heb jij iets gelezen over mentoren of zoiets?" Vroeg ze aan haar vriendin. ze had wel het woord zien staan in de brief maar war er precies over in stond wist ze niet meer. Ze was veel te enthousiast geweest omdat ze toegelaten werd dat ze er compleet overheen gelezen had. Naarmate ze dichterbij kwamen kon ze de twee figuren beter onderscheiden. Het waren twee jongens met allebei bruinachtig haar maar verder hield alle gelijkenis op. De linker jongen zag er iets volwassener uit, leek meer een man eigenlijk. De andere jongen had een wat meer kinderlijker gezicht, wat in haar ogen ook beter bij hem paste. Als ze eerlijk was vond ze de jongen die links stond leuker. En om de een of andere reden die ze niet kon plaatsen voelde ze zich tot hem aangetrokken.

David nam de twee meisjes in zich op. Alletwee hadden ze rood haar, maar bij het ene meisje hadden de punten van haar haar een lichtere kleur. Hij wist nog niet wie wie was, daarvoor zou hij de kleur van hun ogen moeten zien. En daarvoor waren de twee meisjes nog iets te ver weg. Toen hij samen met Rowan de deuren eenmaal helemaal open had bleef hij stil staan wachten tot de meisjes er bijna waren. Als hij het meisje een rondleiding zou geven en Rowan dat bij het andere meisje zou doen zouden de deuren vanzelf wel weer dicht gaan. Gelukkig maar want die deuren waren niet normaal zwaar meer. Gelukkig zou hij er voorlopig weer vanaf zijn aangezien de deuren alleen opengezet moesten worden de allereerste keer dat nieuwe leerlingen er door heen liepen. Daarna herkenden de deuren hen en gingen ze vanzelf voor de meisjes open.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Rowan glimlachte vriendelijk toen beide meisjes voor hen stonden. "Hallo en welkom op Elyzea College. Ik ben Rowan en dit is David. Wij zullen jullie monitors zijn. Om eerlijk te zijn ben ik Emma's monitor. Wij zullen jullie op school rondleiden, helpen met lessen en gewoon in het algemeen zorgen dat jullie een beetje wegwijs raken." Hoewel de zenuwen door zijn lijf gierden lukte het hem toch een kalme indruk te maken. Normaal gezien was Rowan altijd diegene die het wat rustiger aan deed, maar nu er zo veel druk op zijn schouders had stroomde de adrenaline door zijn bloed. "Ik denk dat we misschien best kunnen beginnen jullie naar je kamer te brengen, dan kunnen jullie je bagage daar achterlaten."

Het liefst wou Luciana haar vriendin porren en complimenteren op de knappe jongen die haar monitor was, al mocht die David er ook wel zijn. In tegenstelling tot Rowan had hij blauwe ogen en op de vreemde manier was dat een kleur die Luciana altijd had aangetrokken. Toch deed ze het niet, want het zou nogal ongepast zijn het te doen als de twee jongens erbij stonden. Als ze even alleen waren zou ze het haar wel zeggen. "Jij moet dan waarschijnlijk mijn monitor zijn." zei ze tegen de blauwogige jongen. "Misschien wist je het al, maar ik ben Luciana, maar zeg maar gewoon Luce."

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld