Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

11 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

O// Tinn loves Elke

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
yeah she does!!!!! (ohja niet te vergeten wij gaan twee killers schrijven in deze orpg en ze zijn allebei allerminst lief/vriendelijk maar wel heel gewelddadig en die shit want ja wat verwacht je van killers dus mensen met zwak maagje moeten weggaan doeeeei)

Azura Ravy Dilasoi plaatjes hieronder, 22 i guess das wel leuke leeftijd

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Ik ga mijn plaatjes in linkvorm dumpen want anders wordt het te druk ;-;

Nicolas Flaherty. Op dit moment is hij twintig.

https://38.media.tumblr.com/afd3a76cc2e761f4ec5ae18d31670255/tumblr_nb3yeoG1uS1r0hbwko1_1280.jpg
https://38.media.tumblr.com/d78db95015e02bf91c77de95a115944b/tumblr_ndbuvpg9zn1rdkvxmo1_400.gif
https://38.media.tumblr.com/68fdb4ca60bff99798aadcffd5678790/tumblr_naybmmbzdG1stdmbfo4_1280.jpg (rechts ofc)
http://i.imgur.com/HIaO66c.jpg

-----------------

Het was een vreemd gevoel om op een plek te zijn waar je niet hoorde te zijn, waar je hoogstwaarschijnlijk nooit zou zijn. Toch niet op deze leeftijd. Als er leven na de dood was, in welke vorm dan ook, zat de kans er wel in dat hij die wereldbeeld ooit wel zou zien. Echter hoefde hij in dit geval niet op dat bepaalde leven te wachten, maar was het hier en nu voldoende.
Het zag er vreemd uit, maar in honderd jaar kon veel veranderen. Iedereen stelde zich hoge gebouwen voor die tot hoog boven te wolken reikten, gebouwen die de wetten van de fysica omzeilden en tegen alle verwachtingen stevig bleven staan. Ja, er waren grote gebouwen, maar er was veel meer dan dat. Het was dat hij de tijd niet had om alles te gaan bekijken, om te gaan kijken wat er van bepaalde standbeelden was overgebleven en wat de toekomst precies inhield. Hij had weinig tijd, ze hadden hem een week of twee gegeven voordat hij en iedereen die zich op dat moment in een straal van drie meter bevond, terug zouden keren naar het heden. Al was hij er op dit moment vrij zeker van dat hij de enige zou zijn die terug zou gaan naar zijn eigen tijd.
Hij tastte in zijn jaszak en viste er met zijn wijs-en middelvinger een klein papiertje uit. Er stond in een slordig handschrift een adres op geschreven, het adres waar hij binnen de gegeven tijd slechts één persoon om het leven mocht brengen. Hij had geen idee wie, hij moest het doen met een vage beschrijving en zijn eigen bevindingen. Hij was er echter vrij zeker van dat ze hem opzettelijk zo weinig informatie hadden meegegeven, zodat hij langer moest blijven en meer informatie uit de toekomst moest meenemen naar het heden. Dat zou echter niet gebeuren, omdat de toekomst iets was waar niemand zich ooit op zou kunnen voorbereiden.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Voor haar lag een briefje op tafel, er stonden slechts een paar letters op, maar het was genoeg voor Azura om te weten wat ze moest hebben. Wat de opdracht voor vandaag was. Het zou nog een lastige klus worden om alles bij elkaar te krijgen, niet alles was in dezelfde delen van de stad te verkrijgen en dan was er altijd nog de mogelijkheid dat iemand haar zou herkennen. Nee, dat was vrijwel onmogelijk, haar uiterlijk op het moment was verraderlijk schattig, een uiterlijk dat ze nooit in het holst van de nacht zou gebruiken. Een lichte zucht rolde over haar lippen, precies op hetzelfde moment dat haar vingers om het papiertje krulden. De meeste mensen gebruikten geen papier meer, alles werd makkelijk opgeslagen in de elektronica van haar tijd, op die manier hoefde je nooit iets te onthouden. Echter, Azura hield niet van deze manier van onthouden, het stelde anderen in staat om alle teksten te achterhalen die op al haar briefjes gestaan zouden hebben, je stelde je als ware tentoon aan de overheid. ''Kom me maar halen, hier ben ik!'' schreeuwde het wanneer je nietsvermoedend alles opsloeg, zelfs de onbenullige dingen. Na, bijna té lang, peinzen stond de jonge vrouw toch op, verliet het huis waarin ze op dat moment bivakkeerde en reed naar haar eerste stop, een plaats waar je alleen datgene kon krijgen wat je dagelijks vers nodig had, groenten. Thuisbezorging, met drones, was erg populair, gelukkig waren er ook nog een paar gewone winkels waar mensen zoals Azura langs konden als ze niet wilden dat iedereen erachter kwam waar hun woonplaats was. Hierna moest ze nog naar de slager, helemaal aan de andere kant van de stad, om niet te vergeten dat ze ook ooit wat extra kogels moest hebben, die haalde ze alleen niet midden op de dag.

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Het zwarte pistool zat nog stevig in zijn holster en de avond begon te vallen. Verschillende lichten sprongen aan, al hoefde het niet duidelijk gemaakt te worden dat deze lichten lang niet meer dezelfde zijn als nu. Tijden klonken vreemd in de toekomst, het heden was eigenlijk het heden niet meer. Dit was het heden, terwijl het voor hem de toekomst was. Het was ingewikkeld.
Nicolas liet zijn ogen over de gebouwen glijden, op zoek naar één of andere indicatie van een straatnaam. Het duurde echter niet lang voordat hij doorhad dat er een knopje moest ingedrukt worden om de straatnaam te zien oplichten. Wellicht de domste uitvinding uit de toekomst. Het was een voordeel dat alle belangrijke gebouwen dicht bij elkaar lagen, toch om je weg te vinden. Het gebouw waar hij moest zijn, was duidelijk niet één van de minste. Hij analyseerde dus eerst de mogelijke in- en uitgangen, alvorens aanstalten te maken om naar binnen te gaan. Hij had het horloge wel om, maar er was geen garantie dat het ding ook echt zou werken. Het was veel beter om niet gehaast te werk te gaan.
Na een aantal minuten scannen van potentiële ingangen, had hij zijn zinnen gezet op het kleine steegje. Als het al een steegje was. Hij had geen idee hoe mensen uit het toekomst een smal straatje zonder al te veel verlichting in een iets moderne versie precies noemden.
Het geweer verliet zijn holster en zijn handpalm klemde zich om het handvat. De loop was losjes naar voor gericht, zonder een doel. Het rustige gevoel was echter al snel verdwenen toen een eerste stap op de tegels zijn aanwezigheid duidelijk maakte en een schel geluid door de straten klonk. De veiligheidspal werd af het pistool gehaald en gericht op een eerste, potentiële vijand. Een schot werd gelost en het lichaam viel op de grond, waarna Nicolas zich hurkte achter een uitstekend stuk steen. Vanaf die positie wierp hij een blik op het steegje, om meer mannen te zien die bevelen naar elkaar schreeuwden.
'Wat was dat geluid? Ezra, dat geluid!' klonk een mannenstem.
'Man neer! Ik herhaal: man neer!'
'Wapens in positie, niet aarzelen.'
Niet aarzelen, meteen afgaan op een onbekend geluid. Het was duidelijk dat het algemene IQ van de mensen over 100 jaar nog niet toegenomen was, maar het gaf hem wel extra tijd om zijn pistool te richten en nog een belager neer te schieten met het in hun oren 'onbekende' geluid. Het probleem was echter dat hun wapens geen geluid maakten en nadat een kogel zijn horloge aan stukken schoot, raakte een andere Nicolas in zijn kuit. Op het horloge drukken had geen effect meer, de kans om weg te komen was miniem. Hij was op alles voorzien, behalve op wapens uit te toekomst die onzichtbare kogels hadden en geen geluid maakten.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Zuchtend sleepte Azura alle boodschappen naar binnen, het was altijd uitputtend wanneer ze zich onder de mensen begaf en dan ook nog een imago op moest houden. De groenteboer en slager kenden haar allebei als een liefhebbende, jonge meid die toevallig het geluk met een man nog niet had gevonden, maar altijd wel iemand aan de haak had geslagen om over te praten. Soms dacht ze eraan hoe het zou zijn als de mensen waar je je voedsel haalde zich niet in je privé leven zouden verdiepen, maar als je keek naar de natuurlijke aard van de mens, dan was roddelen waarschijnlijk een heel normaal verschijnsel. Iets waar ze nooit aan zou kunnen wennen. Terwijl ze de boodschappen aan het opruimen was, ging één van haar ingestelde alarmen vast, er werd geschoten bij een belangrijk overheidsgebouw en ze zette het signaal meteen op groot scherm. De beelden waren maar voor een seconde wazig, echter deden de camera's die ze had ingezet het goed en zag ze de paniek bij bewakers. Wat ze ook zag was een onbekende jongeman, hij had vreemde wapens in zijn handen en die maakten erg veel lawaai vergeleken bij de wapens die mensen normaal gesproken zouden gebruiken. Wie was hij? Sterker nog, wat voor wapens waren dat?
Zonder te aarzelen greep Azura wat zwarte kleding, kleedde zich om in een miniem aantal secondes en rende de trap op, naar het dak toe. Het meisje had hier een glider staan waarmee je binnen de tien seconden op iedere locatie uit de stad kon komen, je moest alleen wel weten hoe je het ding bestuurde. Nog net had ze tijd om wat wapens aan een riem om haar middel te binden, voordat de glider opsteeg en ze ervandoor schoot. Het scheelde niet veel of ze zou te laat zijn voor de onbekende man en zijn wapens, de bewakers hadden hem opgemerkt en begonnen nu gericht te schieten, zelfs met infrarood wapens. Het eerste pistool gleed van haar wapenriem af en Azura begon de mannen uit te schakelen die het op de onbekende hadden gemunt, heel eventjes was het stil, totdat het geschreeuw twee keer zo hard toenam. Gevloek was één van de dingen die je voornamelijk uit de mond van bewakers hoorde komen op het moment. Zij zouden namelijk nooit weten wat hen geraakt had, Azura liet geen sporen achter. Langzaam stuurde ze haar glider tot dichtbij de jongeman om hem eens beter te bekijken.

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Hij had de verschillende vluchtroutes doorgenomen, maar nu de kogels niet meer zichtbaar waren en pistolen geen geluid meer maakten, was elke vluchtroute een risico. De kans om te sterven was groter dan de kans om te overleven. Als er al vier mannen stonden, was de kans bijna miniem dat geen enkele kogel je raakte en hij was al trager door de schotwond in zijn been. Het was bijna een hopeloze zaak, bijna. Als hij nog enkele van de belagers kon uitschakelen, waren zijn kansen meteen een stuk groter. Toen hij echter weer wilde richten, vielen de mannen op de grond alsof ze robots waren waarvan de stroom uitgeschakeld werd. Het geschreeuw dat kort daarna volgde, maakte echter duidelijk dat het wel degelijk mensen van vlees en bloed waren die nu als een stel levenloze poppen op de grond vielen. Opnieuw zonder enige indicatie van wapens die geluid maakten.
Het duurde niet lang voordat de persoon die de oorzaak was van de doden, naar Nicolas toekwam in een soort futuristisch voertuig waar hij de werking niet meteen van begreep - wat hem enorm frustreerde. Als hij nu zou spreken, wist hij ook niet zeker of de persoon hem wel zou horen, dus zweeg hij en keek slechts met een bestuderende blik naar het voertuig, waarbij hij zijn wapen ook op het ding richtte, klaar om bij enige vorm van dreiging afgevuurd te worden. Hij had echter geen idee of de kogel ook effect zou hebben, het zou best mogelijk zijn dat het metaal - of welk materiaal dan ook - ondoordringbaar was en die kans was heel erg groot.
Het lukte hem echter wel om overeind te komen, zij het langzamer dan hij zelf wilde. Het was een voordeel dat hij een uitgangswond had, want dat betekende dat het met de nodige verzorging wel redelijk snel zou genezen. Of ze zouden ondertussen een wondermiddeltje moeten hebben, wat opnieuw ook best mogelijk was. Het belangrijkste was dat hij wist wie deze persoon was en wat zijn of haar bedoeling was - omdat hij niet kon zien of de persoon mannelijk of vrouwelijk was. Daarna zou hij wel zien wat hij moest doen, al wist hij dat dit steegje volgende keer géén optie meer was en dat hij veel meer informatie nodig had om het gebouw in te dringen onder een valse naam.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Het was overduidelijk een jongeman die in de problemen zat, aan de bouw van zijn lichaam en zijn houding gokte Azura dat hij ongeveer haar leeftijd was. Welke idioot van haar leeftijd haalde het in zijn domme kop om te proberen dit gebouw binnen te dringen met wapens - ze gokte tenminste dat die herrie makende troep wapens waren - uit de prehistorie? Waarschijnlijk had hij ondertussen ook wel door dat het niet zo'n slim idee geweest was, hij was zwaar in de minderheid, er werd van alle kanten op hem geschoten en zo te zien had hij geen idee hoe hij die kogels te slim af kon zijn. Ook Azura was hierbij op een probleem gelopen, ze wilde hem best helpen en daarbij wilde ze heel graag die wapens eens onderzoeken en uitvinden waar hij vandaan kwam, maar de mannen die op hem schoten zouden terug komen en om hem nou op haar glider te slepen terwijl hij bij bewustzijn was, was ook niet haar favoriete bezigheid. Hoewel, ze kende hem niet, wat resulteerde in dat hij haar ook niet kende en misschien niet op de hoogte was van haar reputatie.
Opeens kwam er een dozijn mannen aangerend van de andere kant, ze wist dat het nu of nooit zou zijn en stak zonder te aarzelen haar wapens weg, stuurde de glider in een rechte duikvlucht naar beneden en greep de twee armen van de jongeman die ze halsoverkop op de glider sleurde. Over het algemeen trok ze geen mannen omhoog, meestal sneed ze gewoon hun nek door, het was dus ook de eerste keer dat ze echt merkte dat brute kracht haar ding totáál niet was. Toch had ze hem op de glider gekregen voordat de aankomende mannen konden zien wat er gebeurde, snel stuurde ze met haar voeten de glider verder de steeg in, drukte op de knopjes om koers naar huis te zetten en ze vlogen weg. De glider deed z'n ding wel, nu moest Azura alleen nog kijken hoe ze dit aan ging pakken met haar nieuwe huisgenoot. Erg lang hoefde ze hier niet over na te denken, haar apparaat was niet ingesteld om te landen met zoveel gewicht en met een klap kwamen ze op haar dak terecht, de jongeman viel half op zijn hoofd in het grint en Azura wist zich nog net aan de glider vast te pakken, waardoor ze zachtjes met gebogen knieën landde en vrijwel meteen haar geweer op hem richtte. 'Eén verkeerde beweging en ik schiet je neer,' haar stem was verraderlijk kalm en ze bleef in de schaduw van een ander gebouw, nu kon hij haar niet goed zien en dat was haar voordeel.

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Het was dat hij niets kon doen om haar tegen te houden, haar te verhinderen om hem ook maar met één vinger aan te raken, want anders had hij zichzelf wel kunnen redden. Dacht hij, eigenlijk. Hij was diep vanbinnen wel opgelucht door de onverwachtse hulp, omdat de kans heel erg klein was geweest om het hier levend vanaf te brengen. Het ding waar ze zich nu in bevonden, was ook redelijk krap voor twee personen, maar dat was nu eigenlijk het minste van zijn zorgen. Hij zag de mannen kleiner worden en kon nu opgelucht ademhalen, waarna hij de exacte schade maar eens moest opmeten. Zijn been was er erg aan toe, maar dankzij de uitgangswond viel het mee. Zijn horloge viel te repareren, mits de juiste middelen uit zijn tijd, die hij hier niet echt zou vinden. Meer tijd kreeg hij niet, omdat het dingen een brute landing maakte en hij het ding uit rolde, zijn hoofd op de kleine steentjes, waardoor hij nu ook een klein stroompje bloed over zijn voorhoofd voelde lopen en niet eens zoveel later een geweer op zijn hoofd gericht kreeg. Toen de vrouw begon te praten, verborg ze zich echter in de schaduwen, waardoor hij haar niet recht kon aankijken. Voordeel, al besefte ze dat waarschijnlijk niet.
'Omdat ik geen flauw benul heb van hoe die vuurwapens precies in werking treden en er nog geen enkele handleiding over heb gevonden, plus het feit dat mijn been er slechter dan prima aan toe is, zou ik het niet eens durven wagen om eender welke vorm van lichtelijk aanvallend, agressief of welke vorm van dat soort conduite te vertonen,' sprak Nicolas, met zijn rustige, lage stem die nooit enige vorm van emotie verraadde. Het was een voordeel om je woorden en stem volledig onder controle hebben. 'Ik hoop echter wel dat ik overeind mag komen, want dit terrein is niet meteen het meest comfortabele voor een man in mijn conditie.' Lichtelijk kermend van de pijn in zijn kuit, stond hij op en na enkele wankelingen, kreeg hij het prima voor elkaar om overeind te blijven staan.
'Mijn naam is Nicolas,' zei hij. 'Je hand ga ik niet schudden, want ik heb mijn maximum aan lichamelijk contact al heel lang geleden vandaag bereikt. Bedankt om mijn leven te redden.'
Hij had geen idee wat de vrouw nu met hem van plan was, maar hij had wel zijn vermoedens. Onbewust reikte hij met mijn hand naar de pistolen die nog in hun holster zaten. Ondanks dat haar wapens, wapens van de toekomst waren, had zij deze wapens hoogstwaarschijnlijk ook nog nooit gezien en al zeker niet gebruikt. Ze zou meer willen weten, al was het een jammere zaak dat hij geen informatie mocht lossen.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Ze hield zijn bewegingen scherp in de gaten, voornamelijk nieuwsgierig naar wat hij wilde gaan doen en toen hij begon te spreken luisterde ze dan ook aandachtig. Het kon praten. Misschien was dat ietwat gemeen, maar zijn bewegingen leken wel middeleeuws, om over zijn wapens dan nog niet te spreken, dus ze had ook niet heel veel verwacht van hem als persoon zelf. Hij was dom genoeg om te proberen bij één van de belangrijkste gebouwen binnen te komen, waarschijnlijk hadden mensen hem gewoon nooit uitgelegd dat, zelfs voor professionals, dat bijna niet te doen was. Azura zou het kunnen, daar niet van, zij had de juiste training en kende wel wat personen daar die ze kon chanteren, maar hij? Nee, zijn actie was roekeloos en idioot geweest, hoewel zijn woorden insinueerden dat hij wel degelijk wat intelligentie bezat.
'Nicolas?' Ze proefde de woorden op haar tong, niet een naam die je vaak hoorde, hoewel je dat over haar ook kon zeggen. Via een plotselinge beweging stopte ze haar wapen weg, stapte de schaduw uit en begon haar glider op te bergen. 'Ik ben niet van plan je pijn te doen Nicolas, je hoeft niet naar je wapens te grijpen als je dat van plan was. Als ik je dood gewild had, dan had ik die mannen je wel neer laten schieten.' Heel eventjes keek ze zijn kant op, richtte daarna haar blik weer op de glider en eenmaal klaar liep ze naar de trap die het huis in zou leiden. 'Je kan mee naar binnen komen, als je wilt dan krijg je eten en verbind ik je wonden, anders blijf je hier op het dak zitten, het is geheel jouw keuze.' Als hij ook maar een beetje nieuwsgierig was, zou hij sowieso achter haar aankomen, echter betwijfelde ze dat ergens, hij leek niet het type dat ervan hield om in het bijzijn van anderen te bivakkeren. Daar stond wel tegenover dat Azura zelf wat te eten wilde, als hij ook wilde was dat dus geen probleem, graag zelfs, dan kon ze hem vragen stellen. Niet veel later stond ze te graaien in wat keukenkastjes, haalde kruiden, groentes en een pan tevoorschijn en zette de bouillon alvast op, het vlees zou ze later toevoegen, als je dat te snel erin gooide dan werd het soppig en te gaar.

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Ze leek zijn naam uit te spreken alsof het één of ander woord was uit een uitgestorven taal, maar zijn naam was waarschijnlijk een naam die in de toekomst niet vaak meer gebruikt werd. Misschien maar beter, hij werd al redelijk lang gebruikt. Hij vond het ook vreemd dat ze het noodzakelijk vond om hem nog eens duidelijk te maken dat zij, op welke manier dan ook, geen bedreiging vormde. Precies om de reden die ze gaf, het waren overbodige woorden, maar hij trok er zich niet al te veel van aan. Haar hulp was op dit moment welkom en alhoewel hij eerder een persoon was die het liever zonder hulp van een ander wilde redden, liep hij toch voorzichtig achter haar aan - na een behoorlijke tijd, dat wel. Hij wierp nog snel een blik op het dag en het opgeborgen voertuig, waarna hij de deur opende en naar binnen liep, om de deur dan geruisloos achter zich dicht te zien gaan.
De geur van bouillon drong zijn neusgaten al snel binnen, waarna hij even kort glimlachte. De gerechten waren toch nog steeds dezelfde, wat hem een huiselijker gevoel gaf. Iets wat hij wel degelijk goed kon gebruiken op dit moment, een soort van zekerheid na alle verwarring van de voorbije uren. 'Ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt, maar ik zou zelf graag mijn been verzorgen, dus als je me de benodigde spullen geeft, zou ik dat appreciëren.' Hij probeerde niet te ondankbaar te klinken, omdat hij ook niet ondankbaar was. Het was echter zijn woordkeuze die wel zo opgevat kon worden. Ze hadden het hem vaker gezegd, maar hij vond zijn eigen woordkeuzes precies goed.
Niet zeker wetende of hij al dan niet moest gaan zitten, liet hij zich enkele tellen later wel op een krukje zakken. Mede door de pijn in zijn kuit, omdat die redelijk belast was geraakt door de korte wandeling naar binnen. Ondanks de vele technische apparaten waarvan Nicolas de werking niet kon achterhalen, was het huis best leuk ingericht. Niet geheel zijn stijl, door de strakke en lichte kleuren op de muur, maar de schilderijen spraken hem wel aan en zijn blik bleef bij een paar stukken ook even hangen. Door de bordeauxkleuren hier en daar, was het huis een mengeling van de toekomst en het leven zoals hij het kende. Het sprak hem in zekere zin wel aan, ja.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld