Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

17 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG - SAO

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Naam: Pandora Archipov
Accountnaam: Persephone
Leeftijd: 17
Land van herkomst: Rusland
Innerlijk: Pandora is de dochter van twee rijke hardwerkende ouders die nauwelijks tijd voor haar hebben. Het enige doel waarom ze een dochter hebben is om met haar te pronken. Ze willen dat Pandora in alles wat ze doet uitblinkt maar of dit in de werkelijkheid zo is?

Ze hadden gehoopt op een dochter die het stereotiep was van een perfect meisje. Denk hierbij aan balletles, het dragen van jurkjes en verhalen van prinsessen en bals. Dit was bij Pandora allesbehalve zo. Zij hield van buitenspelen, ravotten in het bos, kwam geregeld met modder aan haar kleren thuis en walgde ervan om in bad te gaan en te gaan shoppen. Haar ouders deden er alles aan om dit gedrag uit haar te krijgen, maar dit resulteerde er gewoon in dat ze meer en meer ging rebelleren tegen hen. Pandora paste niet in hun beeld van een perfect gezin en werd daarom naar een uiterst strenge kostschool gestuurd. Dit werkte ook niet positief. Door de afwezigheid van haar ouders is Pandora erg zelfstandig. Wanneer ze een koekje wou uit de bovenste kast moest ze zelf een plan zien te bedenken om er aan te raken. Ze is goed in het analyseren van dingen en bedenken van oplossingen. Ook maakt het haar niet veel uit wat de rest van haar denkt, omdat ze er al wel aan gewend is dat ze nergens echt thuishoort. Samen met nog een paar andere leerlingen zorgde ze voor een rebellie op deze school en werd weggestuurd. Het was toen dat ze ook doorhad dat ze best kon doen wat haar ouders wilden of toch hen in de waan laten. Nu gedraagt ze zich dus perfect volgens de etiquette, volgt scherm, ballet en pianolessen en draagt bijna niets anders dan jurken en rokjes. Maar het moment dat haar ouders er niet zijn is voor haar de kans om zichzelf te zijn. Meestal uit zich dit in het spelen van videogames.

In het spel doet ze zich voor als Persephone (death's wife). Hier kan ze echt zichzelf zijn, want haar ouders zouden het nooit in hun hoofd halen zoiets te spelen. Ze gaat niet voor directe aanval maar probeert vooral haar snelheid en onopvallendheid te trainen. Ook behoort ze niet tot een guild. Omdat Pandora niet in haar familie thuishoort is ze er niet zeker van of ze wel überhaupt ergens thuishoort vandaar dat ze liever alleen speelt.
Wapen: Zeis
Uiterlijk:

In real:

In SAO:

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:

Naam: Delvin Mallory (Yes Skyrim reference)

Accountnaam: Thanatos, deze naam had hij al sinds de beta-test periode. Hij vond dat het wel leuk klonk, aangezien het Latijn is voor Death.

Leeftijd: 19

Land van herkomst: De Verenigde Staten.

Innerlijk: Delvin leeft eigenlijk een heel simpel leventje, hij gaat naar school, komt thuis, gaat gamen en als de dag voorbij is heeft hij gewoon een bed om in te slapen. Hij heeft dus niets te klagen, ook al vindt hij zelf dat het leven af en toe best saai is en dat hij wel toe is aan wat interessants. Toen hij werd uitgekozen voor de Sword Art Online Beta test, was hij dan ook blij om echt te kunnen voelen hoe het was om in een fantasy mmorpg te leven. Normale games begonnen hem namelijk te vervelen, ze waren toch allemaal hetzelfde. Sword art online daarentegen was iets nieuws, iets wat hij kon voelen, iets waar hij zich in kon verplaatsen. Maandenlang speelde hij de beta, hij wilde zo veel mogelijk ontdekken zodat hij de eerste kon zijn om de top van Aincrad te bereiken na de officiële start van de game. Hij stelde echter iets te hoge doelen van zichzelf en is niet zo hoog gekomen als hij verwacht had, maar het was beter dan niets. Hij probeert echter wel altijd zijn best te doen. Hij is echter wel een einzelgänger en is dus liever alleen, maar soms zijn er situaties waarbij hij wel in een party moet vechten. Hij begrijpt dit wel, en vindt het ook niet erg, maar als het kan, is hij alleen. Ook probeert hij zo veel mogelijk aan de front lines te vechten, hoewel hij Aincrad prachtig vindt en hij geen moeite zou hebben om er dagen lang in te zijn, verlangt hij ook terug naar een leven waar hij niet bang hoeft te zijn om te sterven in een gevecht. Hij en vele anderen verlangen weer terug naar een veilig leven. Sword Art Online had zo goed kunnen zijn, maar toen uiteindelijk bleek dat de dood in het spel, je dood in het echte leven zou betekenen, was het plezier voorbij. Uiteindelijk begon hij de keuze van zijn naam ietwat ongepast te vinden, al wist hij dat hij de naam niet meer kon vervangen. Thanatos, de dood, iets waar iedereen bang voor was in een spel waar de dood zo veel meer was dan een simpel game-over scherm.

Er zijn diverse skills waar hij interesse in toont, zo geeft hij een voorkeur aan one-handed straight sword, parry, battle healing, martial arts, Lightweight equipment, speed, extending weight limit en searching. Eigenlijk zijn er nog meer skills waar hij zich op zou willen focussen, maar het leren ervan kost tijd en moeite. Het zijn er al erg veel voor een persoon, maar hij probeert zo veel mogelijk te leren. Hij wil er zeker van zijn dat hij Aincrad overleeft en denkt dat die skills het verschil kunnen maken. Hij heeft ook een poging gedaan om twee zwaarden te kunnen gebruiken, maar dit was helaas niet mogelijk.

Wapen: Hij maakt gebruik van een zwaard en een schild, al ontdoet hij zich van het schild in situaties waar het in de weg kan zitten.

Uiterlijk:

Rei is 16 and is a professional hacker, getting him into trouble from time to time. He's super smart and sarcastic, and can fix or destroy any computer based system in a matter of seconds. He's good at covering his tracks, too, and almost never gets caught. His dream is to get paid for what he does, and is currently working with FBI agents that just might have the job for him. He'll be a handful to take care of, but it'll surely be worth it.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
De meeste ouders begonnen hun kinderen meteen te ondervragen over hoe hun dag was. Ten huize Archipov was het meestal stil wanneer Pandora binnenkwam. Het enige geluid kwam uit de keuken waar een kok bezig was met de voorbereidingen van het avond eten. Er liepen ook nog wel een paar schoonmakers rond, maar zij hadden strikte orders gekregen nooit in de weg te lopen, vandaar dat Pandora hen nauwelijks zag. Haar ouders waren ofwel op verplaatsing aan het werken ofwel zaten ze thuis op hun kantoor. Hoe dan ook ze moest het niet in haar hoofd halen hen op dit moment te storen. Ze zouden elkaar pas zien tijdens etenstijd om klokslag acht uur. Tot die tijd mocht ze doen wat ze wilde als ze maar op tijd terug beneden was.
Ze rende naar boven, haar kamer in en deed de deur achter zich op slot. De kans was klein, maar ze kon beter het zekere voor het onzekere nemen, betrapt worden was absoluut geen optie.
Gelukkig wisten haar ouders zo goed als niets over computers. De paar extra draden die ze had aangesloten wekten niet veel verontrusting op. Waarschijnlijk hadden ze ze zelfs nog niet eens gezien. Onder een losse plank onder haar bed had ze de nerve gear verstopt. Ze nam de helm voorzichtig uit zijn verstopplek zodat ze hem niet beschadigde en bekeek hem vol trots.
Ze had niet de kans gekregen de bèta te kunnen aanschaffen, maar desalniettemin had ze wel de gewone game en ze kon niet wachten om terug te gaan naar de wereld van sword art online. Ze schopte haar schoenen uit en ging op haar bed liggen. De helm paste perfect op haar hoofd. Glimlachend sloot ze haar ogen.
"Link start," deze woorden zorgden voor een wirwar van kleuren. Men vroeg haar met haar armen gekruist over haar lichaam te tasten en checkte of alle zintuiglijke receptoren in het spel hun werking deden. Hierna moest ze een gebruikersnaam kiezen en haar geslacht. Ze had hier al eerder over nagedacht. Ze wilde niet behandeld worden als het zwakke meisje dat eens een keertje een game uitprobeerde. Langs de andere kant wou ze ook niets liever dan een statement maken. Tonen dat ze allesbehalve zwak was. Uiteindelijk duidde ze dan toch het vrouwelijke symbool aan. Nu moest ze alleen nog haar uiterlijk bepalen en een beginwapen uitkiezen. Het viel meteen op dat de meisjeskleding niet bepaald bedekkend was. Aangezien ze als gebruikersnaam Persephone had gekozen leek het haar wel gepast haar karakter ook een beetje aan deze rol aan te passen. Een simpele zwarte mantel, een wit kleedje en hoge lange zwarte sokken om het geheel af te maken. Dat was al een goed begin, nu bleef alleen nog het wapen over. Lang moest ze hier niet over twijfelen. Het moment dat ze de zeis zag wist ze dat die perfect was. Ze klikte hem aan en bevestigde hierna alle informatie. Nu was ze eindelijk klaar om de wereld van Sword Art Online binnen te gaan. Een game waar zowat de hele wereld naar had uitgekeken. Dankzij de nerve gear zou het abnormaal realistisch aanvoelen.
Ze knipperde met haar ogen tegen het zonlicht. Haar zich was nog een beetje wazig maar paste zich al snel aan aan de wereld rondom haar. Het plein in the town of beginnings stond vol mensen druk met elkaar pratend of op weg naar de stad. Pandora had zich ook voorgenomen ze snel mogelijk te beginnen trainen. Ze zette de kap van haar mantel op en vertrok in de richting van de wildernis.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Ongeduldig keek hij naar de timer op zijn scherm, een timer die aangaf wanneer de server van Sword Art Online officieel geopend was. Het scherm van zijn computer lichtte de kamer op, een ietwat vermoeiend licht, maar momenteel was hij niet in de stemming om te gaan slapen. Over enkele minuten zouden de servers openen en kon hij eindelijk officieel beginnen. De laatste paar dagen was hij druk bezig geweest met het uittypen van zijn informatie over de game. Als beta-tester werd van hem verwacht dat ook hij een bijdrage zou leveren aan het handboek dat gratis uitgedeeld zou worden aan nieuwe spelers. Hij had allang door hoe het spel werkte, de nieuwelingen moesten het echter van de tips van anderen doen. Sword Art Online was een heel nieuw concept met een ietwat gecompliceerd leveling system. Alle skills die je kon bemachtigen waren onbekend, je moest er zelf maar achter zien te komen.
Tijdens het wachten, keek hij livestreams, unboxings en fora na op informatie over hoe de situatie momenteel was onder de beginners. Waarschijnlijk waren de meesten al begonnen met het maken van hun karakter, aangezien dat een tijdrovend proces was, vooral voor degenen die het spel erg serieus namen en hun personage zo goed mogelijk wilde hebben. Hij begreep deze mensen wel, hij had bijvoorbeeld heel veel naam besteed aan het kiezen van zijn wapen en naam. Hij kon nauwelijks wat bedenken, en toen hij zijn naam en wapen eindelijk had gekozen, besloot hij zijn karakter nog eens compleet te veranderen. Gelukkig waren zijn presets al bewaard en kon hij nog even wachten met het beginnen. Daarbij hoefde hij ook niets meer te kalibreren, iets wat hij aan de ene kant niet helemaal begreep, aangezien je niet per se over je lichaam moest voelen om te weten of je nou wel kon ruiken in het spel of niet.
Hij vond het eigenlijk wel grappig om te lezen hoe sommige mensen nerveus waren voor de game, of om te zien hoe mensen konden trillen van extase als ze een doos met de game openden. Hij kon zich niet herinneren dat hij zich zo gedroeg, ook al moest hij toegeven dat hij wel een beetje enthousiast was toen hij te weten kreeg dat hij was uitgekozen voor de beta, en dan wat beetje enthousiast nog een understatement.
Nog een minuut, tijd om af te ronden. Hij sloot de browser en stond op om de deur op slot te doen. Als zijn ouders wisten dat hij nu nog wakker was, had hij wel een beetje een probleem. Waarschijnlijk zouden ze zijn nerve gear innemen en het pas weer teruggeven als iedereen al op tier 15 waren. Hij wilde dit echter niet riskeren, zijn deur op slot doen, leek op een veilige manier om dit te voorkomen. Vervolgens zette hij voorzichtig de helm op en ging hij op zijn bed liggen.
'Link start,' fluisterde hij zacht om zijn ouders niet te wekken. Zijn kamer verdween en maakten plaats voor het felle licht en alle kleuren die het menselijk brein kon herkennen. Alles werd bevestigd en hij koos zijn karakter uit. De wereld van Sword Art Online verscheen voor hem en net zoals vele andere spelers belandde hij in deze voor hem bekende wereld. Sommige mensen keken verwonderd om zich heen, anderen keken naar de Town of Beginnings alsof ze een oude vriend tegenkwamen. Je kon de beta testers er met gemak uitplukken.
Hij besteedde echter geen tijd aan gepraat, hij kende deze mensen allemaal niet. Hij vertrok naar de wildernis, tijd om te beginnen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Het duurde niet lang voor er monsters verschenen. Gelukkig waren ze van een laag leven en vielen niet zomaar aan. 'Dit was de perfecte plek voor een eerste training,' dacht ze in zichzelf terwijl ze de zeis van haar rug nam en naar voren boog door het gewicht van het wapen. Op haar rug had het veel lichter aangevoeld. Ze moest even zoeken naar het juiste gewist zodat ze het wapen rechtop kon vasthouden. Trainen en vechten zou moeilijker worden dan ze had verwacht, maar ze was meer dan bereid de uitdaging aan te gaan.
Na een paar keer gewoon voor zich uit geslagen te hebben voelde ze dat ze nu aan het echte werk kon beginnen. Ze raapte een steentje van de grond en mikte dat naar een hondachtigwezen van leven drie een eindje verderop. Het steentje viel naast haar wezen, tot haar teleurstelling want ze had gehoopt het te raken. Toch keek het verschrikt op, draaide zich om en kreeg haar in het vizier. Persephone zette zich klaar terwijl het dier op haar af liep. Ze bracht haar wapen naar beneden, maar realiseerde zich dat ze dat te traag deed en kon net op tijd wegspringen. Van frustratie klemde ze haar tanden op elkaar en verstevigde de grip op haar wapen. "Komaan" fluisterde ze zachtjes en zette zich schrap voor een tweede aanval. Dit keer verscheen er een zwarte gloed rond haar wapen. Wat dit betekende wist ze niet, misschien had ze beter de gebruiksaanwijzing een keer doorgelezen of de tutorial gespeeld, maar ze had gewoon zo graag willen beginnen. Ze richtte al haar concentratie op het gevecht. Dit keer bracht ze haar wapen sneller naar beneden en raakte het monster. Na nog twee van die rake klappen loste haar tegenstander op in duizenden kleine pixels. Het XP dat ze hiervoor kreeg was genoeg om haar naar level twee te doen stijgen. In het begin ging levelen gemakkelijk, maar daar zou al snel verandering in komen.
Achter zich hoorde ze iemand klappen en draaide zich verbaasd om.
"Je ziet niet vaak dat meisjes kiezen voor zwaardere wapens. Persoonlijk vind ik dat wel leuk." Alles aan het uiterlijk van zijn karakter schreeuwde eikel uit en Persephone rolde geïrriteerd met haar ogen terwijl ze de kap van haar mantel weer over haar hoofd trok.
"Wat een zonde dat je die mooie ogen bedekt. Weet je ik ben nog altijd op zoek naar iemand om mee in een party te gaan, als je zin hebt?" Hij wachtte zelfs niet op een antwoord en stuurde haar meteen een verzoek. Persephone weigerde en de blik op zijn gezicht was echt goud waard. "Sorry ik train liever alleen." zei ze rustig. Het was duidelijk dat zijn ego gekrenkt was. Zijn hand ging naar zijn zwaardschede en Persephone kon nog maar net op tijd zijn aanval blokkeren. "Ben je niet goed bij je hoofd. Ik wil gewoon niet in een party met je, accepteer het en ga verder met je leven. Ik ben er zeker van dat er nog wel een hoop andere meisjes zijn die smeken om een sterke jongen die hen beschermt." Ze deed haar best om de laatste zin zo cynisch mogelijk uit te spreken.
"Laat die andere meisjes. Ik heb mijn zinnen op jou gezet."
Als er een ding was dat Persephone wist over games, was dat het absoluut niet cool was om beginners te doden. Wat bewees je ermee, helemaal niks. Maar aan zijn level te zien zou ze zich moeten voorbereiden op haar eerste dood. Ook al was het maar een spel en stierf ze niet echt. Het voelde alsof dat wel ging gebeuren en instinctief had ze de neiging alles te doen om het te voorkomen.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Haastig verliet hij het pad dat naar het volgende dorp leidde, hij was van plan te trainen, niet om te reizen, dat kon hij later nog wel doen. Hij kon altijd nog verkennen als hij dat wilde, hij wilde nu zo snel mogelijk nieuwe levels behalen, terug naar zijn oude level. Een zwijn spawnde vlak voor hem en hij trok het zwaard uit de schede op zijn rug. Het zou niet lang duren voor hij de aandacht zou trekken van het wilde zwijn. Hij hield zijn zwaard naar achteren, totdat het felrood oplichtte. Toen het licht verscheen, sloeg hij toe met een diagonale aanval. De plek waar het zwaard door het zwijn was gegaan, lichtte felrood op en de HP bar van het beest ging snel naar beneden. Het zwijn werd naar achteren gegooid, maar stond al snel weer op en stormde op hem af. Het kostte hem echter geen moeite om weg te springen. Terwijl het beest zijn rug naar hem had toegekeerd, tilde hij het zwaard over zijn hoofd, sprintte hij op het beest af terwijl zijn zwaard groen oplichtte en stak hij het zwaard recht naar beneden. Wat er toen gebeurde, was voor de nieuwelingen vast een prachtig beeld. De HP-bar verdween en het beest spatte uit elkaar in duizenden verlichte polygonen. Toen hij net was begonnen in de beta test, was hij verbaasd over hoe mooi zo'n dood eruit zag, nu verbaasde het hem echter niet meer. Zo ging hij verder, maakte hij van vele andere wezens zijn slachtoffers. Ze zouden wel weer respawnen over een tijdje, dus niemand had er echt last van dat hij ze nu afslachtte. Waarschijnlijk hadden de meeste beginners niet eens door hoe ze hun skills moesten activeren, laat staan dat ze wisten hoe ze hun stats moesten levelen. Zijn avatar lichtte na een tijdje goud op, wanneer hij genoeg experience had gekregen. Elke keer dat het gebeurde, investeerde hij weer punten in zijn Strength en Agility stats. De enige twee stats waar je uit kon kiezen, maar hij wilde ze graag in balans hebben. Dit was in ieder geval zijn plan, het leek hem niet goed om al zijn punten in strength te investeren, als je er niks aan had als je niet eens aanvallen kon ontwijken, of niks snel kon doen. Daarbij moest je ook wel sterk genoeg zijn om bepaalde zwaarden te kunnen gebruiken, daarom wilde hij het in balans houden.
De hunting grounds rondom de starting city begonnen vol te stromen met spelers, maar niet iedereen wist echt hoe ze hun skills moesten gebruiken. Terwijl hij prima bezig was, keek hij ook naar hoe anderen het deden. Zo was er verderop een meisje bezig met een zeis die bij haar tweede aanval al het systeem ontdekte. Het leek hem niet echt een praktisch wapen, maar wapens hoefden niet praktisch te zijn als ze effectief waren. Zo waren er mensen die de voorkeur gaven aan greatswords, wapens die enorm zwaar en lomp waren, naar zijn mening. Hij had ze geprobeerd in de beta, maar het bleek niks voor hem te zijn, en messen waren al helemaal een ramp. Te weinig ruimte om fouten te kunnen maken.
Hoewel het ietwat onbeleefd was, luisterde hij onbewust mee naar het gesprek dat het meisje had met een jongen, iemand die niet echt gure bedoelingen leek te hebben. Hij dacht niet dat ze elkaar kenden, en anders was hun vriendschap wel op hele rare dingen gebaseerd. Hij besloot zich er echter niet mee te bemoeien, ze kon altijd een game moderator om hulp vragen. Als hij een pk'er was, waarom was hij niet meteen van start gegaan? De meeste Player Killers wilden het liefst dat hun slachtoffer pas door had dat ze er waren als ze dood waren, hij kon het weten, hij had ooit in een PK guild gezeten bij een andere game. Wilde die gast nou echt misbruik maken van het virtual reality aspect van Sword Art Online? Hij had geen idee hoe, maar hij vertrouwde hem niet bepaald. Ondertussen was hij druk in gevecht met een wilde hond, een monster dat iets sterker was dan het gemiddelde zwijn, al was het nog steeds redelijk slap. Hij verloor bijna geen health, ook al was het beest wel erg snel.
Toen hij klaar was en de Col en experience had geaccepteerd, viel de jongen het meisje nog steeds lastig. Hij trok zijn wenkbrauw op en liep op de twee af. Misschien hield hij er nog een potentiële partymember op na voor toekomstige dungeons als hij haar hielp.
'Heb je niet wat beters te doen dan andere spelers lastig te vallen?' Hij had zijn zwaard nog steeds in zijn hand, en was niet van plan deze terug in de schede te stoppen. Hij vertrouwde de jongen namelijk niet echt en hij wist hoe vervelend het was als mensen je doodden in het begin van het spel, dat was behoorlijk ontmoedigend en haalde meteen de lol van het spel eraf. Toen hij nog in de PK-guild zat in een van zijn vorige games, vermeed hij deze beginners velden dan ook, hij vocht liever met mensen van rond zijn eigen level, dat was tenminste eerlijk en die hadden goede items.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
De jongen die haar lastigviel liet zijn wapen zakken toen nog een andere speler naar hen toe kwam. Hij had blijkbaar niet gehoopt op pottenkijkers. "Je hebt geluk dat deze prins je net op tijd komt redden, maar wie weet ontmoeten we elkaar nog eens in de toekomst en dan zou ik dit graag afmaken." Een sluwe, mysterieuze glimlach sierde zijn gezicht terwijl hij verder het bos in liep. Oh yeey ze was al meteen het meisje dat gered moest worden door andere spelers. Was het dan toch onmogelijk om als meisje echt iets te gaan betekenen in een game? Nee, ze zou niet zomaar opgeven.
"Dankje om tussenbeide te komen, al was dat niet nodig geweest." zei ze vastberaden. Als deze jongen er niet was geweest was ze nu waarschijnlijk dood. Niet echt dood, maar gewoon dood in het spel. Toch ging ze dat niet zomaar toegeven, gewoon uit koppigheid. Ze opende haar inventaris en haalde er een klein boekje uit. Ze had het in het begin gekregen en blijkbaar was het geschreven door de bèta-spelers. Als je goed wou worden nam je het best even door. Na deze confrontatie en haar eerste gevecht besefte ze dat ze deze raad al vanaf het begin ter harte had moeten nemen.
Ze bladerde er wat doorheen en al snel ging het haar vervelen. "Heb jij het al gelezen?" vroeg ze aan de jongen. Ze bekeek hem goed. Hij zag er niet bepaald speciaal uit. Hij droeg een zwaard als wapen, zoals de meeste spelers en ook zijn uitrusting was niet overdadig, al was de kans om overdadig geklede spelers te ontmoeten nogal klein aangezien het spel nog maar net begonnen was en je er natuurlijk eerst het geld voor moest hebben of de skills om monsters te doden die dit soort dingen dropten.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
'Prins... oké dan?' mompelde hij met een enkele opgetrokken wenkbrauw. Die had hij nog niet eerder gehoord, maar waarschijnlijk kwam dat dan ook omdat hij niet echt het heldhaftige type was in de meeste games. Hij deed alles liever zelf, bemoeide zich niet met anderen, maar nu de wereld om hem heen zo realistisch leek te zijn... Misschien had het dan toch invloed op hoe je je gedroeg. Misschien had men nu moeite met het doden van andere spelers, aangezien je ze nu als levende mensen zag bewegen, je zag de wereld voor je, in plaats van een paar poppetjes op een scherm. Dit was anders dan de meeste games.
Hij was blij dat de jongen wegliep, dat bespaarde hen in ieder geval een gevecht. Hij had geen zin om zo vroeg in het spel al weer terug te vallen in oude gewoonten. Dat PK gebeuren moest hij maar achter zich laten, dat was een andere game, een andere wereld. Om eerlijk te zijn verwachtte hij dat elke wereld weer een andere persoonlijkheid in iemand zou opbrengen, op het internet gedroeg men zich immers ook anders dan in het echt. Mensen die in het echt geen woord uit durfden te spreken, waren in online games vaak degenen die alles bij elkaar schreeuwden. Zo was hij in enkelen van zijn vorige games een PK'er met een slechte reputatie op de servers waar hij op speelde, ook al dacht hij eerlijk te spelen. Hier kende niemand hem echter, kon hij zich anders opstellen dan in die games, anders dan in het echt.
Hij schoof het zwaard terug in de schede en draaide zich om naar het meisje met de zeis. Hoewel ze zei dat ze zijn hulp niet nodig had gehad, bedankte ze hem wel. 'Geen dank,' mompelde hij terwijl zij door haar inventaris scrolde, die nog niet uit veel items bestond. De game was echter net begonnen, die items zouden wel komen. Uiteindelijk verscheen een boekje in zijn hand en begon ze door het ding te bladeren. Hij wist niet zeker of dit het moment was waar hij weg moest gaan, maar voor hij een besluit genomen had, vroeg ze hem over het boekje. 'Ik ben niet zo van de theorie, ik probeer alles liever zelf uit. Begrijp me niet verkeerd, er staan vast wel wat interessante dingen in, maar ik denk dat ik voorlopig wel genoeg weet.' Hij zei niet direct dat hij een van de beta testers was. Hij had geen zin om het aan iedereen bekend te maken en dat hij dan eindigde met een hele groep beginners die hem smeekten om alles uit te leggen. Hij had de beta test alleen overleefd, dan zou hij dit ook wel alleen kunnen. Hij zou zich alleen in noodgevallen bij een party voegen, zoals boss raids en dergelijke.
Het boekje interesseerde hem ook niet, hij had verdorie een deel ervan zelf geschreven. Daarbij zat hij in de lead group van de beta testers, die elkaar aan het begin van de beta meesleepten naar boss raids en dungeons. Hij deed alleen met ze mee om ze nog een beetje bij te houden en zo veel mogelijk te ontdekken in de beta. Natuurlijk zouden er nieuwe dingen toegevoegd worden in de officiële game, maar het was altijd fijn om zo veel mogelijk te weten. Hij had zich in de beta echter nooit aangesloten bij een guild, en slechts zelden zat hij in een party. Hij was niet graag afhankelijk van anderen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Persephone wist niet wat ze verder nog tegen hem moest zeggen. Ze was niet van plan hem een aanzoek te doen om samen een party te vormen ook al kwam hij wel over als een aardig iemand. "Wel ik ga maar eens door met trainen, misschien tot nog eens..." Ze wou zijn naam zeggen, maar besefte pas op het einde dat ze die niet wist. Uiteindelijk maakte het ook niet veel uit hoe hij zijn avatar genoemd had en ze zou hem waarschijnlijk al vergeten zijn na een paar uur, zeker wanneer het zo'n ingewikkeld geval was met nummers en underscores. Even had ze nog getwijfeld hem een vriendenverzoek te sturen, maar als ze van plan was de grootste eenzaat van het spel te worden was het niet bepaald een goed idee om meteen iedere speler waar je iets tegen zei als vriend toe te voegen.
Ze draaide zich om en wandelde weg op zoek naar wezens om mee te trainen. Na een tijdje begon ze het aanvalssysteem echt onder de knie te krijgen. Ook het ontwijken lukte haar beter, maar dat kwam waarschijnlijk door de punten die ze zowel in kracht als in snelheid had geïnvesteerd. Kracht had ze nodig om haar zwaardere wapen te hanteren maar het leek haar ook handig om haar snelheid op peil te houden.
Haar maag maakte het geluid van een stervende walvis. Ze was de tijd helemaal vergeten. Het digitale horloge boven haar menu gaf 17:30 aan. 'Laat ik snel iets te eten gaan halen en dan verder gaan tot acht uur," dacht ze zoekend naar de uitlog knop. Ze fronste haar wenkbrauwen, pakte het tutorial boekje er nog eens bij, checkte opnieuw naar het menu en kwam tot de conclusie dat er gewoon geen uitlog knop was. "Log uit" zei ze hopend dat er misschien een stemherkenningsysteem was waardoor ze terug in de echte wereld zou komen, maar na ook dit vijf keer te hebben geprobeerd leverde het haar niets anders op dan enkele vreemde blikken van andere spelers. Net toen ze aan iemand anders wou vragen wat dan wel de manier was om uit te loggen vervaagde haar omgeving en stond ze weer op het plein in the town of beginnings. Het plein was een grote massa en er kwamen steeds meer mensen bij. Er heerste nogal wat ophef om de reden van deze teleportatie. Zou er een even zijn? Was het een bug? Een ding was zeker Persephone voelde zich enorm ongemakkelijk in al deze drukte en wou gewoon zo snel mogelijk weg.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
'Tot ziens,' zei hij terwijl hij een hand opstak en wegliep. Hoewel hij tot ziens zei, verwachtte hij niet om haar vaker te zien. Deze wereld was zo enorm en er waren al enorm veel spelers. Daarbij zouden er misschien wel meer bijkomen in de toekomst. Hij dacht dus niet dat ze elkaar dagelijks tegen zouden komen, tenzij ze bij elke boss raid zou meedoen, dan zouden ze elkaar vast wel eens tegen komen, aangezien hij van plan was om aan de meeste dungeon boss raids mee te doen. Hij wilde zo snel mogelijk op de volgende etages zijn.
Het systeem verveelde hem niet. In andere games, normale games, zou het saai en herhaaldelijk zijn, maar hier was elke aanval weer anders, had alles weer andere effecten. Er was een zekere spanning die hij voelde, hij wilde niet zijn eerste game-over scherm meemaken op de eerste vloer. Misschien op de tweede, of de derde. Hij was het nu echter nog niet van plan. Hij bevocht wezen na wezen. Tegen de tijd dat de ene in duizenden lichtgevende polygonen uitbarstte, was hij al weer bezig met het aanvallen van de ander. Zo ging het maar door, de tijd interesseerde hem niet veel, hij had daar nog genoeg van. Het was immers nog steeds 's nachts, in de Verenigde staten dan. Alhoewel...
Haastig keek hij op de digitale klok en bracht hij een vloek uit, het was al half zeven in de ochtend. Vervloekte tijdzones. Hij moest afsluiten voordat zijn ouders überhaupt doorhadden dat hij nog aan het gamen was, daarbij moest hij de volgende dag ook gewoon naar school. Dat zou nog een lange dag worden, hij had niet eens door dat hij moe was. Hij voelde zich niet eens vermoeid genoeg om in slaap te vallen. Misschien was het de adrenaline die het spel met zich meebracht, de simulatie van een leven of dood-situatie. Waarschijnlijk zou hij op school helemaal instorten, maar dat zou het waard geweest zijn. Hij opende zijn menu en wilde uitloggen toen hij zich realiseerde dat deze knop zich niet meer op de gebruikelijke plek bevond. Hij scrolde het hele menu door, maar kon niks vinden. Het was vast een bug, het moest wel een bug zijn, maar net toen hij contact wilde maken met een van de game-masters, verdween de wereld om hem heen. Logde het spel hem uit? Nee, hij werd terug geteleporteerd naar de Town of Beginnings. Meer en meer mensen verschenen om hem heen, en toen hij naar rechts keek, zag hij het meisje met de zeis.
'Dit was niet in de beta test,' zei hij verward. Misschien was het een aankondiging voor een starters-event, misschien een welkomstceremonie. Hij was niet de enige die geen idee leek te hebben van wat er aan de hand was. Niemand leek te weten wat dit te betekenen had.
Hij probeerde na te denken, sloot zijn ogen om de wereld uit te sluiten. Toen hij deze opende, kleurde de lucht rood. Het woord Announcement schoot overal tevoorschijn en een gedaante leek tussen deze woorden weg te sijpelen.
'Attentie spelers, ik welkom jullie in mijn wereld. Mijn naam is Akihiko Kayaba, en vanaf dit moment heb ik controle over deze wereld.' De stem leek iets onheilspellends te hebben, waarom zou het anders gepaard zijn met een vreemde gedaante en een nietbestaande uitlog-knop?
'Ik weet zeker dat de meeste van jullie al hebben ontdekt dat er een functie mist in jullie menu's, de uitlog knop. Laat me jullie geruststellen, dit is geen fout in het spel. Ik herhaal, dit is geen fout. Dit is hoe Sword Art Online ontworpen was. Jullie kunnen jezelf niet uitloggen, en niemand buiten het spel kan het systeem uitzetten of de "NerveGear" verwijderen. Wanneer dit geprobeerd wordt, zal een transmitter in de NerveGear microgolven in je schedel sturen en hiermee je brein vernietigen, en dus een einde aan je leven maken.' Delvin moest de neiging om in lachen uit te barsten weerstaan, wat was dit voor zieke grap?

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Akihiko Kayaba, ze herkende zijn naam en linkte hem aan het gezicht van een bruinharige man met een bril van middelbare leeftijd. De ontwerper van SAO en door de meesten beschreven als een genie. De zwevende gedaante gehuld in een cape leek in het niets op het beeld dat ze van hem had voorgesteld. Persephone dacht altijd dat hij zo iemand was die nogal opging in de menigte. Iemand met grootste ideeën, maar die er niet over opschepte. Het kon toch gewoon niet waar zijn dat deze man hen had opgesloten in een virtuele wereld. Waarschijnlijk was het een soort event en zouden ze hier over een paar uur over kunnen lachen.
"Ook is het niet langer mogelijk om jezelf of een andere speler te reviven. Wanneer je sterft in dit spel, zal je avatar gedeletet worden en betekent dit dat je ook sterft in de echte wereld. Er is echter een mogelijkheid om te ontsnappen. Wanneer een speler het spel uitspeelt en dus de boss op floor 100 verslaat zullen jullie weer terug kunnen naar jullie vroegere levens."
Er ontstond lichte paniek. Langzaamaan begonnen mensen te geloven dat deze in een mantel gehulde gedaante de waarheid sprak. Ook Persephone begon te twijfelen. De geest van een genie was iets dat altijd ondoorgrondelijk zou blijven. Ze snapte ook niet welk doel Akihiko erin zag om duizenden mensen op te sluiten. Dit was gewoon massamoord zelfs geen enkele bèta-speler was op de honderdste floor geraakt. Het geroezemoes dat was ontstaan verdween al snel toen hij weer begon te spreken.
"In jullie inventaris vinden jullie allemaal een geschenk terug. Graag zou ik willen dat jullie dit nu bekijken."
Persephone opende haar menu en scrolde tot ze het nieuwe item vond, een spiegel. Ze nam het voorwerp wantrouwend in haar handen en draaide het enkele keren rond. Daarna bekeek ze er haar gezicht in, nog altijd was ze blij over de keuze om voor kort haar te kiezen. Links van haar slaakte iemand een geschrokken kreet. Overal op het plein werden mensen omhuld door een blauw licht en ook Persephone ontsnapte er niet aan. Ze voelde zich een beetje misselijk en haar zicht was wat wazig, maar toen ze opnieuw in de spiegel keek merkte ze meteen op wat er was veranderd. Haar uiterlijk was niet langer dat van haar avatar maar dat van zichzelf. Overal begonnen mensen hun ware uiterlijk aan te nemen. Het was wel grappig hoe vele jongens meisjeskleding droegen, maar gelachen werd er niet. Persephone vroeg zich af hoe Akihiko erin was geslaagd hun echte uiterlijk te achterhalen, maar als een wereld zoals deze creëren en hen er in opsluiten mogelijk was, was het invoeren van hun ware uiterlijk waarschijnlijk kinderspel.
"Misschien vragen jullie je af waarom ik dit doe? De reden waarom ik Sword Art Online heb ontworpen is om over het lot van een wereld te beslissen die ik eigenhandig heb gemaakt. Zoals jullie zien ben ik daar in geslaagd. Er rest me verder niets anders te zeggen dat de tutorial hierbij beëindigd is en ik jullie veel succes wens met het voltooien van Sword Art Online.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Hij begon zich misselijk te voelen bij de gedachte dat ze vastzaten in dit spel, maar toen Akihiko Kayaba begon over het feit dat wanneer je in het spel stierf, je leven in werkelijkheid ook eindigde, was die misselijkheid wel het laatste waar hij zich zorgen over maakte. Dit moest wel een grapje zijn, kom op zeg. Het moest wel...
Men raakte in paniek, en ook hij zelf wist niet meer wat hij moest denken. Moest hij dit geloven, of was het gewoon een idee geweest om de spelers te laten schrikken? Hoewel hij wilde geloven dat het dat laatste zou zijn, vreesde hij ervoor dat dit geen grapje was. Hij was bang dat dit de harde waarheid was. Het sloot overal bij aan, de helmen waren inderdaad in staat om dit te doen. Als de NerveGear gemaakt was om het brein te manipuleren, dan kon het dit brein ook vernietigen. Slechts een kleine zender was genoeg om er een einde aan te maken. Hij zelf raakte niet in paniek, niet zichtbaar in ieder geval. Zijn gedachten sloegen echter op hol, stelden honderden vragen tegelijkertijd, vragen die nooit beantwoord zouden worden. Hij stelde zich voor hoe het zou zijn om nog zo te vechten zoals in de uren hiervoor, constant in angst om te sterven aan een apparaat dat je vrijwillig op je hoofd had gezet. Ze waren erin geluisd met de belofte dat ze de eerste spelers van een virtual reality MMORPG zouden worden, maar dit had een hoge prijs. Ditzelfde spel was nu een moordspel geworden. Ze werden misbruikt, ze waren net ratten in de val. Proefkonijnen misschien? Maar waarvoor? Hij keek met een vrijwel emotieloze blik naar de lucht en de gedaante die hier zweefde. Akihiko Kayaba, ontwerper van SAO, waarom had hij er zo'n draai aan gebracht? Waarom had hij iets wat zo iets geweldigs had kunnen zijn, in zo'n morbide spel veranderd?
Toen hij begon over een geschenk in hun inventaris begon, scrolde hij al gauw zijn menu door, op zoek naar het item. Hij twijfelde eerst of hij het wel zou gebruiken, maar als hij iedereen kon laten sterven, waarom dan niet meteen? De beta testers waren met moeite bij de achtste vloer gekomen, wie zei dat ze met al deze spelers zo hoog konden komen. Er waren honderd etages, wie zei dat zie die zouden kunnen bereiken?
Het was slechts een spiegel, wat voor verkeerds kon dat doen? Hij nam het in handen en keek erin, hij zag niets anders dan zijn avatar, die eigenlijk al redelijk veel op hemzelf leek. Hij hield niet zo van personages met extravagante kleuren in hun haar of tattoo's die nergens op sloegen. Hij had het in de beta al prima gevonden om zijn personage op hemzelf te laten lijken, daar was niks mis mee. Toen hij echter lang genoeg in de spiegel keek, lichtte hij felblauw op, en moest hij moeite doen om de spiegel niet van schrik te laten vallen. Het licht verdween, en leek niets aan hem veranderd te hebben, hij voelde zich in ieder geval niet anders.
Toen hij in zijn spiegel keek, zag hij echter kleine verschillen. Zijn avatar, was niet langer zijn avatar. Het was alsof al die kleine verschillen verdwenen waren. Hij was weer gewoon zichzelf. Veel verschil was er nooit geweest, maar nu wist hij zeker dat deze verschillen verdwenen waren.
Hij keek om zich heen, zag hoe anderen ook veranderden, twaalfjarigen, wiens avatars eerder nog volwassen hadden geleken, jongens die verkleed waren als meisjes, en het meisje met de zeis, wiens haren waren gegroeid tot een iets langer kapsel. Het was maar dat ze een van de weinige meisjes was die een zeis droeg, als ze niet de enige was, anders had hij haar niet herkend.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Er ontstond paniek, als je niet oppaste kon je vertrappeld raken. Nu er veel meer op het spel stond wou Persephone dit natuurlijk niet laten gebeuren en zo snel als ze kon voegde ze zich in de stroom van mensen om het eerste het beste zijstraatje in te draaien. Ook hier was het nog altijd druk en waar Persephone nu nood aan had was een plaats waar ze alleen kon zijn, waar niet steeds het gehuil en de kreten van anderen haar gedachten doorbraken en ze even alles op een rijtje kon zetten. Ze begon te lopen zonder enig doel voor ogen te hebben. Ze bleef lopen tot ze merkte dat er geen geluid meer rond haar weerklonk buiten het ruisen van bladeren. Haar benen trilden en ze zakte op haar knieën. Haar ouders waren wel op de hoogte van het laatste nieuws. Dat zou de schok wel niet minder groot maken wanneer ze de kamer van hun dochter binnen zouden komen. Ze hoopte gewoon dat ze niet zodanig teleurgesteld zouden zijn dat ze hun dochter liever dood dan leven zagen en alsnog de nerve gear uitzetten. Zoiets zouden ouders toch nooit doen, hoe erg je hen ook teleurgesteld had?
Ze ademde langzaam in en uit om terug te kalmeren. Hoe graag ze zich ook in een bolletje wilde oprollen en huilen, dat zou niets aan de situatie veranderen. Zij had al van kinds af aan geleerd dat als ze een probleem opgelost wou krijgen ze dit alleen moest doen en niet te veel op hulp van anderen moest rekenen. Ze veegde snel enkele tranen van haar wangen weg en nam haar wapen in haar handen. Het was duidelijk wat ze moest doen om hier weg te komen, de boss op floor honderd verslaan. Het zou allesbehalve makkelijk worden, maar Akihiko leek niet iemand die een spel creëerde dat uiteindelijk onmogelijk uit te spelen was.
Ze moest alleszins trainen. Haar hongerige maag was iets waar later wel voor gezorgd kon worden. Toch moest ze allereerst iets aan haar langere haren doen. Deze hingen enorm in de weg en zouden erg hinderend zijn tijdens het vechten. Ze bond ze vast in een staart en sneed er een heel deel af. Het was natuurlijk niet zo mooi en gelijk gedaan als bij de kapper, niet dat dat haar echt iets kon schelen. De haren dwarrelden op de grond en losten op in kleine polygoontjes, wetend dat het haar van haar echte lichaam nog altijd even lang was. Hoe sterk haar avater ook leek op haar echte ik en hoe groot de consequenties in het spel in de werkelijkheid waren. Het bleef uiteindelijk maar een spel en spelletjes waren niets vergeleken met de problemen in het echte leven.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Terwijl hij daar stond, wist hij niet wat hij moest denken. De ene gedachten verzwolg de ander en soms leek het even alsof hij niet eens meer gedachten had, terwijl hij er soms te veel dacht te hebben. Het was verwarrend en beangstigend tegelijkertijd, net zoals dit spel. Het bracht zo veel vragen op en bracht zo veel risico met zich mee. Hij was bang om alles kwijt te raken. Zijn leven mocht dan wel niet zo speciaal zijn, hij wilde het niet kwijtraken aan dit spel. Deze wereld was niet echt, het mocht je echte leven niet eindigen. Was het maar zo, dat het onmogelijk was voor het spel om te doen, maar hij wist wel beter, de NerveGear was hiertoe tot in staat. Hoe Kayaba Akihiko hierop was gekomen, wist hij niet, het was in ieder geval morbide. De gedachten leken alles weg te spoelen, alsof hij niet eens meer wist hoe hij een stap moest verzetten. Zijn vingers leken gevoelloos te worden en alles wat hij kon doen, was voor zich uit staren. Het leek enkele seconden te duren voor hij doorhad dat zijn vingers trilden, en zijn lichaam hieraan meedeed. Hij balde zijn handen tot vuisten, hij moest zichzelf verdomme eens onder controle houden. Dit was geen moment om als een watje stil te staan in het midden van een plein. Als hij hier weg wilde, moest hij zijn best eens doen om dit voor elkaar te krijgen. Hij had de beta doorstaan, had acht vloeren overleefd, hij kon deze honderd vloeren ook wel aan. Ze hadden tien keer zo veel mensen en oneindig veel tijd, ze zouden minstens tot aan vloer 80 kunnen komen, voordat iedereen de hoop had opgegeven. Hij wist dat zijn logica misschien niet helemaal klopte, maar hij was er echter wel zeker van dat hij dit spel vanaf nu serieus moest nemen. Hij kon nu geen fouten meer maken, hij moest wel zijn best doen om te overleven. Men stond nog steeds in paniek op het plein, een plein dat hij wilde ontvluchten. Hij wilde niet de laatste zijn om The Town of Beginnings te verlaten, maar de stroom mensen die het nog wel aandurfden om de wildernis te betreden, was hem te groot. Hij weigerde te wachten tot deze stroom uit de weg was. Vloekend zocht hij naar een omweg, hij sprintte zelfs om deze sneller te kunnen vinden. Als hij zich goed herinnerde kon hij hier rechtsaf, vervolgens links en dan zou hij in de rustigere straatjes komen. Het duurde niet lang voor hij op het meisje met de zeis stuitte, hij leek haar overal tegen te komen. Ze leek echter niet in haar eerdere stemming te zijn, ze leek minder zelfverzekerd te zijn dan eerder die dag. Hij snapte het wel, hij zelf was ook niet helemaal bekomen van de schrik, hij had deze echter aan de kant proberen te schuiven. Bang zijn kon op een ander moment, hij moest maken dat hij uit deze stad kwam, beter worden. Hij moest zichzelf dwingen om die laatste vloer te behalen en de laatste boss te verslaan, dan pas zou hij ruimte maken voor de gevoelens die hij nu opzij probeerde te zetten. Het leek echter moeilijker dan gedacht. De gedachten eraan brachten rillingen over zijn ruggengraat, en toen hij het meisje zag zitten, wist hij niet meer zeker of het vechten nog even kon wachten. 'Gaat het?' zei hij terwijl hij toekeek hoe haar haren verdwenen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:

Persephone had niet door dat er tegen haar gepraat werd. Pas toen niemand op de vraag van de stem antwoordde keek ze op en besefte dat deze waarschijnlijk aan haar was gesteld. Voor haar stond de jongen die haar eerder die dag uit een benarde situatie had geholpen. Het eerste wat haar opviel was dat zijn echte uiterlijk nauwelijks verschilde van dat van zijn avatar, misschien had hij de spiegel gewoon niet gebruikt, al betwijfelde ze dat. Hij was waarschijnlijk gewoon dat ene geval apart die zijn karakter in een spel naar zijn evenbeeld maakte. Hij vroeg hoe het met haar ging, natuurlijk ging het niet goed met haar. Al hield ze dat in tegenstelling tot anderen goed verborgen. Nog altijd was er gehuil en geschreeuw vanop het plein te horen.
"Het gaat prima met me, ik heb me nog nooit beter gevoeld." antwoordde ze bot. Ze wist dat wanneer ze als een sterk karakter wou overkomen nu haar kans was. Ze moest zijn hulp en medeleven niet accepteren. Ze was geen meisje in nood en kon haar eigen boontjes doppen. "Als je me nu wilt excuseren. Ik moet gaan trainen en het lijkt me nogal zinloos dat in dit dorp te doen." Ze draaide zich om en liep verder. Ze vond het langs de ene kant wel erg dat ze hem zo had achtergelaten, maar langs de andere kant wist ze dat als zij samen zouden optrekken zij diegene zou zijn die hem in gevaar zou brengen of een blok aan zijn been zou zijn en dat wou ze hem besparen.

EEN WEEK LATER

De hele week had Persephone zich op haar training gefocust. Er waren momenten geweest dat haar leven bijna ten einde was, maar toch was ze er nog altijd. In tegenstelling tot een heel aantal andere spelers die gestorven waren of uit wanhoop zelfmoord hadden gepleegd. Het beteren van haar stats had haar ook zelfzekerder gemaakt. Ze was niet meer een van de beginnende spelers en wist hoe ze zich in een gevecht moest redden. Vandaar dat ze ook naar de bijeenkomst was gekomen die die dag aangekondigd was. Ze wouden zoveel mogelijk mensen bijeen brengen om te bespreken hoe ze de eerste boss zouden verslagen. s'Avonds had ze de tijd genomen het boekje van de bèta-spelers door te nemen. De eerste boss bleek de goblin koning te zijn. Hij had vier life-bars en bij zijn laatste wisselde hij van wapen. Ze had al wel wat monsters gedood, maar nog nooit een boss, dus wist ze niet wat ze zich hier precies bij moest voorstellen. Een kwartier voor de vergadering zou beginnen nam ze plaats op een van de stenen banken achteraan. Het verbaasde haar dat hoewel het nog vroeg was er toch al wel wat mensen waren. Uit haar inventaris nam ze een granaatappel brak deze open en begon er rustig de pitten uit te eten.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld