jillus schreef:
Ik werd wakker in een ziekenhuisbed.
Wat was er gebeurd?
Mijn moeder merkte dat ik wakker was en kwam aan mijn bed staan. "Hoi lieverd, je bent tegen de vlakte gegaan in de wachtkamer, maar je kwam niet meer bij dus hebben ze je even in deze kamer gelegd. Het mocht niet langer dan een kwartier duren, anders moest ik de dokter waarschuwen. Gelukkig ben je weer bijgekomen. De dokter zegt dat dit wel vaker gebeurd als je een grote shock hebt gehad...", begon mijn moeder meteen.
Ik knikte bij al haar woorden, maar wilde het liefst naar Justin. "Mam, mag ik eventjes naar buiten? Ik heb behoefte aan wat frisse lucht"
Ze ging weg om het aan de dokter te vragen en kwam niet veel later terug met de vraag of ik alleen wilde. Ik knikte en liep langs haar de ziekenhuiskamer uit.
Ze riep me na: "Pak je de bus naar huis, ik moet Dylan naar voetbal brengen" De koude lucht insnuivend liep ik door de grote draaideur van het ziekenhuis. Ik stak de weg over en liep naar de andere kant van de straat, toen er plotseling een auto naast me stopte.
De chauffeur had een gezicht dat ik herkende, maar ik kon er niet bij wie het was. Ik dacht: die gaat de weg vragen, maar de man stapte uit en sleurde me de auto in.
Ik wist niet wat me overkwam en van angst kon ik niet gillen. Hij bond mijn handen vast en duwde me achterin de auto. Mijn haar bleef hangen achter de gordel, wat zoveel pijn deed dat ik spontaan tranen in mijn ogen voelde prikken.
"Hou je mond, of je krijgt problemen", fluisterde de man in mijn oor. Die stem ken ik: de man die Justin neersloeg!
Hij stapte in en de auto reed weg. Nog geen vijf minuten later had hij me tegen de muur gezet, in een zijstraatje aan de achterkant van het ziekenhuis.
Ik wilde wegrennen, maar mijn voeten zaten ook vastgebonden en ik kon het risico niet nemen dat hij sneller zou zijn dan ik. Het enige wat ik kon was huilen en dat deed ik dan ook.
Huilen om mijn vader, huilen om het feit dat mijn moeder dacht dat ik gewoon een ommetje maakte terwijl ik ontvoerd werd, maar misschien nog wel het meeste omdat Justin weg was.
De telefoon van de man ging en hij draaide zich om, zodat hij met zijn rug naar me toe stond. Ik schreeuwde zo hard als ik kon, maar hij schopte me tegen mijn enkels waardoor ik abrupt stopte, de helse pijn die ik voelde wegslikkend. Ik voelde mijn gezicht vertrekken waarna hij zich weer omdraaide en verder ging met telefoneren.
Toen opeens was Justin daar, als een superheld die mij kwam redden. Maar één ding was anders, het voelde niet alsof hij een superheld was.
Hij kwam stilletjes naar me toe en hij leek verbaasd me te zien. Ik probeerde hem niet meteen te knuffelen, want ik was boos op hem. Hij had me laten zitten. Hij had me pijn gedaan.
Hij maakte de knoop los en we renden zo hard als we konden het ziekenhuis in. Felix rende ons achterna, maar ging ons voorbij toen we het ziekenhuis in gingen. We renden naar een lege hal, waar hij me lief aankeek.
Ik wist niet wat ik hier mee aan moest. "Ik wist wel dat je terug zou komen", loog ik aangezien ik had geloofd dat hij nooit meer terug zou komen. Hij vertelde me dat het hij spijt had en ik wilde hem ook wel geloven maar diep van binnen was er een klein stemmetje dat het weigerde: Hoe goed ken je hem nou? Die ontvoering is misschien wel zijn schuld. Misschien heeft hij slechte bedoelingen.
Ik vertelde hem dat hij me nooit meer alleen mocht laten waarna ik hem knuffelde en we gezamenlijk naar buiten liepen. We liepen richting het park waar we vandaag een vrolijke picknick zouden hebben.
Allebei hadden we niet verwacht dat het zo zou lopen, maar nu waren we samen. Dat was het belangrijkste.
Ik ben er nog steeds niet over uit of ik verliefd ben, maar ik wil constant bij hem zijn, al dan niet op een vriendschappelijke manier.
Hij begon met praten..."Fay, over die krachten. Wist je dat je helende krachten had?"
Ik schudde mijn hoofd waarna hij begrijpelijk knikte. Ik legde uit, dat ik ook niet wist van die warmte-krachten en hij vertelde me dat je die voelt als de andere persoon (je hebt één persoon bij wie je die warmte hebt, je warmte-partner) in gevaar is, verliefd is of zich aan de duistere zijde bevindt.
"Toen je met die man praatte..." "...Felix...", onderbrak hij me. "...Felix, toen voelde ik een sterke gloed, en ook toen we in het bos waren en je me omdraaide."
Hij gaf toe dat Felix er toen ook was en dat hij inderdaad gevaar uitstraalde. Diezelfde straling had hem naar mij toe gelokt toen Felix me te pakken had gekregen. Toen ik vroeg wie Felix was twijfelde hij of hij het me moest vertellen. Het enige wat hij kwijt wilde is dat hij iets van Justin wilde, maar dat Justin het hem niet kon geven.
Ik wist zeker dat hij niet alles vertelde, maar dat maakte ook niet uit. Ons probleem nu was dat Felix achter ons aan zat en dat hij niet zou rusten voordat hij zijn zin had.
"Heb je nog meer krachten?" vroeg ik hem om het gesprek een andere kant op te leiden. Hij vertelde me dat hij in een dier kon veranderen en gedachten kon lezen, maar dat die bij mij geblokkeerd werden. "Hoe kan dat?" vroeg ik hem, maar hij haalde zijn schouders op en begon over mijn krachten.
Toen ik uitlegde dat ik niet beter wist dan dat ik totaal geen krachten had, lachte hij en vertelde me dat je krachten zich pas rond je achttiende gaan ontwikkelen en dat ze rond je twintigste pas volledig volgroeid zijn. In mijn hoofd maakte ik een simpel rekensommetje om erachter te komen dat hij dan helemaal geen achttien kan zijn, hij had immers al volgroeide krachten en ik keek hem vragend aan.
Hij had me niet door, dus besloot ik het zo te laten. Na een uur lang praten over van alles en nog wat besloot ik dat het tijd was om naar huis te gaan. Mijn moeder dacht immers dat ik alleen een ommetje ging maken en daarna naar huis zou gaan.
Ik nam afscheid en bedacht me toen iets. "Waarom wil mijn moeder niet dat ik met jou om ga?" vroeg ik hem waarop hij antwoordde: "Je moeder wilde voor jou verborgen laten dat je krachten had. Het was een geheim wat niet uit mocht komen. Waarschijnlijk kwam ze er achter dat ik krachten had, maakt niet uit welke. Dat zou kunnen betekenen dat je ook achter je eigen krachten zou komen en dat wilde ze voorkomen. Helaas, is dat nu toch gebeurd en daarom kan je beter niet vertellen dat je hier met mij was. Speel maar het zielige meisje die een jongen, die ze pas één dag kent, nooit meer zal zien."
Ik knikte, verbluft over hoe hij het hele verhaal wist en ik totaal geen idee had, al die jaren. Hij gaf me een kus op mijn voorhoofd, waarna ik bloosde en hij lachend weg liep.
Ik keen hem heel eventjes na waarna ik me ook omdraaide en naar het dichtstbijzijnde busstation liep.
Anoniem
Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
+
19
