Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

16 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG w/ Dauntless: (Don't) Follow the Leader

Anoniem
Straatmuzikant

Scientist schreef:
Niet reageren, de O bijt. Mag wel volgen, of mailen als je het leest. Altijd leuk

Diana Harriët: Meisje ~ Boekenwurm ~ Nerd ~ Slaapkop ~ Te laat komer ~ Rest merk je wel
/Picca komt ooit/

Tom West: Jongen ~ Filosofisch ~ Goed in liegen ~ Sluw ~ Humoristisch ~ Rest merk je wel
/Picca komt ooit/

______________________________

Jij begint

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Naam: Luciana Thompson (Luce/Lucy)
Leeftijd: 18
Innerlijk: Avontuurlijk, nieuwsgierig, onhandig, vastberaden, energiek,...
Uiterlijk:

Naam: Gabriël Lucis
Leeftijd: 18
Innerlijk: Mysterieus, misleidend, sarcastisch,...
Wezens: Will-o-Wisp
Uiterlijk:

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Luciana zat heen en weer op de stoel van de auto te wippen die hen naar de school zou brengen. Ze had s'nachts de slaap niet kunnen vatten en toch was ze nog altijd even actief en zenuwachtig. Wie had ooit kunnen denken dat ze een schoolbeurs voor een school als deze zou kunnen krijgen. Wie had ooit verwacht dat haar beste vriendin ook zo'n beurs zou krijgen waardoor ze samen konden gaan. Luciana kon zich nog goed herinneren dat haar vader haar de brief overhandigde tijdens het ontbijt. Haar kleine broertjes en zusje kwamen nieuwsgierig bij haar staan terwijl ze de rode zegel van de envelop voorzichtig openmaakte. Het was een op perkament met inkt beschreven brief die haar vriendelijk uitnodigde zich in te schrijven voor het Elyzea College. Het was een exclusieve school die zelf zijn leerlingen uitzocht en Luciana was een van die leerlingen. Natuurlijk twijfelde ze in het begin. Ze was niet buitengewoon slim of goed in sport en daarbij deed ze er alles aan om samen met Diana naar de universiteit te kunnen. Toen ze haar vertelde over de brief en bleek dat zij dezelfde had ontvangen deed ze ter plekke een vreugdedans. Zo snel mogelijk schreef ze zich in en vandaag was het dan zo ver. s'Ochtends had ze afscheid genomen van haar familie. De Thompsons waren met zeven thuis dus dat duurde wel even en nu was ze op weg naar de school. Hopelijk duurde het niet te lang meer.

Gabriël haatte opstaan. Waarschijnlijk kwam dat deels omdat hij een wisp was en dit nachtwezens waren. Toch werd daar op deze school geen rekening mee gehouden. Zeker niet nu er nieuwe studentes op komst waren. Het was de eerste keer in zijn schoolcarrière dat Gabe een mens tot zijn soort moest maken. Het was nu eenmaal een moeilijker proces dan bij de meeste anderen en vele mensen overleefde de verandering gewoon niet. Hij nam een frisse douche om wakker te worden, kleedde zich om en slenterde toen naar de kantine om een beker koffie te gaan halen. Hij had eigenlijk al tien minuten bij het kantoor van de directeur moeten zijn, maar hij nam wel aan dat tien minuten nu niet bepaald een groot drama was.

Anoniem
Straatmuzikant

Scientist schreef:
Diana had zich verslapen en sloeg het ontbijt maar over. Ze pakte wat kleding bijelkaar om aan te doen, niet wetend dat ze een fel-oranje broek met een gat en een fel-geel ongestreken shirt pakte. Ze had geen tijd voor haar make-up, dus toen ze in de auto zat en in de spiegel keek, schrok ze zich rot. "Wat een goede indruk zal ik op ze hebben." mompelde Diana sarcastisch tegen haarzelf. Vandaag was de dag dat ze naar een nieuwe school ging, samen met haar beste vriendin. Op het internet stonden hele goede recensies over de school en het bleek heel populair te zijn.
Ook versuft, kwam haar vader ook in de auto zitten met koffie in een plastic koffie. "Heb je al je spullen bij je?" vroeg hij. "Ja, pap." "Weet je naar wie je moet gaan?" "Ja, pap!" "Oke, en heb je mijn nummer in je sneltoets gezet?" "Ja pap, kunnen we nu eindelijk gaan?" antwoordde Diana geïrritteerd. Haar vader kreeg een kleine grijns op zijn gezicht, nam een slok van zijn koffie en startte de auto. Diana wilde niet én onverzorgd zijn én te laat komen.

____________________________

De ochtend van Tom verliep net zo als altijd, maar de dag zou waarschijnlijk heel anders verlopen. Hij had weer een nieuwe leerling toegewezen gekregen, waar hij om eerlijk te zijn, totaal geen zin in had. Ondanks dat, stond hij vroeg op, ging douchen, poetste zijn tanden en ging rustig ontbijten. Hij speelde uit verveling een spelletje, Candy Crush genaamd. Hij wist niet waarom, maar hij vond het zó verslavend maar ook weer zó stom. Na een halfuur frustratie en 2 broodjes plus koffie naar binnen gewerkt te hebben, begon hij zich klaar te maken, ookal zag hij er zo tegen op.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Ze reden steeds verder en verder weg van de bewoonde wereld. De school lag diep verscholen in een bos en Luciana werd afgezet aan een grote ijzeren poort waar het schoollogo opstond met daaronder een Latijnse spreuk. Wat het betekende wist ze niet meteen, maar ze zou het later wel aan iemand kunnen vragen. De chauffeur werd door de school betaald dus dat was ook meteen al een last minder. Ze gooide de kofferbak open en haalde er al haar koffers uit. De chauffeur reed terug weg. Hij kon blijkbaar niet snel genoeg weer vertrekken. Onderweg had hij hij iets gemompeld dat hij het zat was steeds maar weer kinderen naar die vreemde school te moeten brengen. Luce had het maar half gehoord er er verder weinig aandacht aan besteed. Ze ging zitten op haar grootste koffer en wachtte tot Diana zou aankomen. Het was altijd wel leuker om met twee binnen te gaan dan alleen.

Gabriël rende het kantoor van de directeur in zonder eerst te kloppen. Deze keek niet al te blij. "Het is niet omdat je ook de opportuniteit krijgt om een leerling te veranderen dat je je opeens meer waard moet achten meneer Lucis. Ik kan jou net zoals elke andere leerling straffen en zelfs schorsen. Maar laat ik het voor deze ene keer door de vingers kijken omdat we nog het een en ander moeten overlopen. Uit een metalen kast nam hij een dossier waarop de naam Diana Harriët in sierlijke letters geschreven stond. Gabe had dit document al eerder gezien. Het bevatte enkele foto's en de belangrijkste informatie over dit meisje. Wat ze graag deed en wat ze haatte. Allemaal dingen die handig konden zijn om haar vertrouwen en vriendschap te winnen.

Anoniem
Straatmuzikant

Scientist schreef:
Na een rit waar veel geschreeuwd en kabaal gemaakt werd, kwamen ze eindelijk aan in een afgelegen bos, waar je van zou denken dat er doden rond zouden lopen. Diana's vader kwam uit de auto en keek fronsend naar het reusachtige gebouw. "Ik denk dat het hier is." zei hij. Diana knikte en sjouwde samen met haar vader, de koffers uit de kofferbak. Daarna gaf ze haar pa een dikke knuffel en kus en zei hij: "Goed je best doen hé! En niet te veel met jongens bezig zijn." "Ja pap, ik ga jou ook missen." zei Diana, alsof ze niet hoorde wat hij zei. Hij gaf haar een knipoog en stapte in de auto. Diana pakte haar koffers en liep naar de grote poort toe, waar ze de gestalte van haar beste vriendin Luciana zag.

________________________________________

Tom pakte zijn tas in en liep naar het kantoor van de directeur, waar hij Gabriël vandaan zag lopen. Hij vond Gabriël maar niets, ookal wist hij niet waarom. Zijn hoofd stondt hem waarschijnlijk niet aan, maar om beleefd te lijken, begroette hij Gabriël en liep door. In de deuropening van het kantoor, stond de directeur met wijde armen en een overduidelijke geforceerde glimlach, op Tom te wachten. "Tom! Wat fijn je weer te zien, topleerling van me!" zei de directeur met nog steeds een geforceerde glimlach op zijn gezicht. Tom schudde zijn hand en liep naar binnen, waar een envelop op hem stondt te wachten. De directeur liep naar de envelop, overhandigde hem aan Tom en zei: "Ik weet dat het vorig jaar heel makkelijk was, om haar 1 van ons te maken, maar dit jaar wordt het een stuk lastiger, kijk maar wie je hebt." Tom pakte de envelop aan en las Luciana Thompson. Hij bedankte de directeur en liep terug naar zijn kamer om deze meid eens goed te bestuderen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Luciana zag iemand uit een auto stappen, die iemand kon niet anders dan Diana zijn. Ze sprong recht en rende naar haar toe om haar een knuffel te geven. Tijdens het rennen struikelde ze bijna, maar wist zich nog net op tijd recht te houden en viel haar vriendin toen in de armen. "Oh man ik ben echt zo blij je te zien. Je kunt niet geloven hoeveel stress ik op dit moment heb." Waarschijnlijk voelde Diana aan het feit dat Luce haar zowat fijnkneep dat het wel behoorlijk veel stress was. "Ik heb het echt al duizend keer gezegd, maar ik ben gewoon zo blij dat we samen deze beurs kregen. Ik bedoel de kans is zo klein. Oh sorry ik ben weer gewoon aan het doorratelen over onbelangrijke dingen. Hoe was je reis?" Luce had nog wel eens het probleem dat wanneer ze gestrest was ze gewoon in het wilde weg begon te praten over de meeste verschillende onderwerpen. Sommigen vonden het grappig anderen enorm irritant. Ze wandelde terug naar plaats waar haar bagage stond en duwde de poort open. "Zullen we?"

Gabriël keek lichtjes verbaasd op toen Tom hem begroette, maar zei toen snel "Goeiemorgen" terug. Hij en Tom waren gewoon nogal verschillend. Tom had al vele leerlingen veranderd, voor hem was het de eerste keer. Tom kwam overal op tijd en was een geweldige leerling. Hij had een hele lijst uitvluchten voor wanneer hij weer eens te laat kwam en voor de meeste vakken waren zijn punten op het randje. Waarschijnlijk kwam dit ook wel doordat Tom studeerde en hij s'nachts stiekem met zijn vrienden naar het bos sloop om een kampvuur te maken of andere gezellig, maar vooral verboden streken uit te halen. Hij wist dat hij met deze dingen voor een bepaalde tijd moest stoppen. Uit haar dossier bleek dat ook Diana een goede hardstuderende leerling was. Waarom had Tom haar niet kunnen krijgen, hij had met veel plezier gewisseld. Waarom? Wel terloops had hij het dossier van Toms nieuwe aanwinst gezien en dit meisje wiens naam met een L begon als hij zich niet vergiste kwam qua karakter veel meer met hem overeen. Maar tja het was ook nogal oppervlakkig om gewoon af te gaan op hoe iemand is uit een dossier. Hij wandelde naar ceremoniezaal, waar hij Diana zou opwachten.

Anoniem
Straatmuzikant

Scientist schreef:
1 of ander persoon die hier aangeduid wordt met 'Luciana, de beste vriendin van Diana' kwam als een dwaas op Diana af. Na een wanhopige poging om misschien een normale indruk te leveren op de nieuwe school, stondt Diana met Luciana in haar armen, die maar door bleef kletsen, en niet door had dat Diana haar niet langer aan kon. Gelukkig had Luciana dit zelf ook door en stond op. Ze liepen naar de deur, al pratend over hun vakantie. Ze gingen door de poort en kwamen voor een reusachtige poort te staan. Diana pakte de hendel en sloeg 3 x op de deur. Diana wist dat 3 x aankloppen betekende dat je je welkom komt heten.
Na veel sloten en hendels te horen, ging de deur toch eindelijk open.

________________________________

Toen Tom klaar was met het lezen van het dossier van Luciana, gaf hij de directeur gelijk. Hij had echt geen flauw benul van hoe hij haar moest gaan aanpakken. Hij had al die jaren alleen maar verlegen, zwakke, omzichtbare meisjes tot zijn soort gemaakt, maar spontane, opgewekte, drukmakende meisjes. Daar wist hij geen raad mee. Hij ging naar de ceremoniezaal, de plek waar alle nieuwe leerlingen 'ingewijd' worden en hun gids toegewezen krijgen, en kwam onderweg zijn vrienden tegen, die ook een meisje toegewezen gekregen hadden en ook geen flauw benul hadden van wat ze moesten doen. Ze gingen zitten in de ceremoniezaal en wachtten de anderen af. Ze waren veels te vroeg, maar dat is ook beter, zo maak je een goede indruk. Iedereen dacht altijd dat Tom een goede brave leerling was, zijn huiswerk maakte, optijd naar bed ging en het lievelingetje van elke docent was. Dat laatste klopt wel, maar de rest, daar klopt geen ene zak van. Zijn huiswerk schrijft hij van nerds over en in de avond ligt hij stiekem bij de meiden te dollen. Niet oké dus.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
De deur werd geopend door een man in kostuum die de directeur van de school bleek te zijn. Hij was van middelbare leeftijd en zag er erg ernstig uit, een man die je maar beter niet kon tegenspreken. Ze werden verwelkomt en voegden zich bij de groep nieuwe studenten. Het waren er opvallend weinig, zeker in vergelijking met andere scholen. Luciana raakte al snel aan de praat met enkele andere jongens en meisjes tot hen werd verzocht naar de ceremoniezaal te gaan. Binnen nam ze plaats naast Diana en keek naar de mensen die al reeds aanwezig waren. Nu herinnerde ze zich weer dat er in de brief had gestaan dat elke leerling een begeleider kreeg. Ze had Diana er zelfs al mee geplaagd dat ze waarschijnlijk een of andere lelijke, saaie puistenkop kreeg toegewezen. Al wist haar beste vriendin natuurlijk dat dat niet gemeend was en dat ze hoopte dat ze samen gezet werd met iemand aardig. Daarbij zouden ze als het tegenviel gewoon elkaar nog altijd kunnen steunen.

Voor de bekendmaking van de mentors, zoals de leerlingen die anderen begeleidden ook wel genoemd werden hield de directeur een speech. Hij heette hen welkom en legde de regels uit van de school. Zoals de uren wanneer iedereen op zijn kamer moest zijn wanneer de lessen begonnen en eindigden, dat soort praktische zaken. Hij eindigde met hen een fijn schooljaar toe te wensen waar hard in gewerkt zou moeten worden, maar het zou het waard zijn. Daarna ging hij over op de bekendmaking van de mentoren die natuurlijk al lang wisten aan wie ze gekoppeld waren. Hij ging de lijst alfabetisch af en kwam na een tijdje aan bij zijn naam. "Gabriël Lucis" riep hij en hij stond vastberaden op en wandelde naar beneden. Hij speurde de zaal af zoekend naar een meisje dat leek op de foto die hij van Diana had gezien. "Gabriël Lucis zal de mentor zijn van Diana Harriët." Ging hij verder en keek toen de zaal rond naar het meisje dat bij deze naam hoorde.

Anoniem
Straatmuzikant

Scientist schreef:
Diana voelde zich niet helemaal op haar gemak tussen al die mensen in. Ze was niet echt een heel stil of verlegen meisje, maar bij nieuwe mensen voelde ze zich niet heel prettig. Gelukkig dat ze Luciana heel goed kende, anders had ze hier echt niet gezeten. De directeur begon met zijn speech, het leek heel erg op een doping ceremonie in de kerk. Allebei een begin aan een nieuw 'leven'. Ze hoorde de naam van ene Gabriël en daarna haar naam. Ze wist niet precies wat ze moest doen, dus stondt ze wat ongemakkelijk op, liep naar haar gids en dacht onderweg een grijns van haar vriendin gezien te hebben.
Soms wist ze gewoon niet of Luciana haar voor schut probeert te zetten, of het zelf niet door heeft.

________________________________

Toen Tom zijn naam hoorde en de naam van zijn leerling, ging hij voor in de zaal staan en wachtte op zijn leerling. Luciana Thompson. Hij bestuurde haar van top tot teen en lachte lichtjes om de gedachtes die er in zijn hoofd om gingen. Hij nam haar mee naar de plek waar alle nieuwe studenten samen met hun leerling moeten zitten en zat naast Gabriël. Zonder hem een blik waardig te schenken, zat hij daar tot de preek klaar was. De directeur wenste hen een prettig en leerzaam schooljaar toe en verliet de zaal. Ik pakte Luciana bij haar arm en herinnerde dat ik nog geen woord tegen haar gezegd had. "Oh sorry, ik vergat mezelf voor te stellen. Ik ben Tom West en zit nu in mijn 4e jaar op deze school." Dat laatste loog hij, want hij was al velen jaren ouder. Maar dat mocht zij niet weten. Hij schudde haar hand en gaf haar een klein knijpje. Flirten is een makkelijke manier om het meisje te verleiden, dus dat was ook het eerste wat hij deed.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Luciana bekeek de jongen die haar mentor zou zijn van top tot teen. Hij was allesbehalve lelijk, maar ze was niet zo oppervlakkig om haar mening over hem alleen daarop te baseren. Het leuke aan haar was dat wanneer zij iets te weten wou komen ze doorging tot ze het wist en nu wou ze dus alles over hem weten. "Ik ben Luciana Thompson, maar iedereen zegt Luce of Lucy en zoals je waarschijnlijk al wel weet ben ik nieuw. Waarom kneep je trouwens net in mijn hand?" vroeg ze met gefronste wenkbrauwen. Ze had wel eerder een vriendje gehad en ze was niet zo dom om het woord flirten niet te kennen. Maar het enige wat deze jongen van haar wist was haar naam. Ze kon hem maar beter snel genoeg duidelijk maken dat zij niet het type meisje was dat met de eerste de beste jongen in bed dook en dat hij zijn losse handjes beter thuis kon houden.

Nadat ieders mentor bekend was mocht iedereen beschikken, de lessen zouden pas morgen beginnen.
Gabriël ging rechtstaan en stak zijn hand uit. "Hallo, mijn naam is Gabriël, maar zeg maar Gabe. Ik stel voor dat je misschien eerst je bagage in je kamer wilt zetten en rustig wilt uitpakken. Daarna toon ik je met veel plezier de rest van de school." Hij glimlachte en hoopte dat ze zich snel een beetje op haar gemak ging voelen. Een eerste schooldag, met al die drukte, bepaald relaxerend is dat hele totaalpakket niet.

Anoniem
Straatmuzikant

Scientist schreef:
"Hallo, mijn naam is Diana, maar de meeste zeggen gewoon Dee." zei Diana, ze vond dat zijn glimlach té nep was om echt te zijn dus glimlachde ze zwakjes terug. Diana kon goed aan mensen zien wanneer ze logen, maar hield het meestal voor haarzelf zodat ze geen problemen zou krijgen. "Kun je me leiden naar mijn kamer? Ik ben niet de beste in kaarten lezen." vroeg Diana half lachend om het ongemak wat te temmen. Ze vond het al erg genoeg dat ze een jongen als begeleider had, aangezien ze nooit echt zo'n meisje was die makkelijk met jongens kon praten, en het ergste was nog dat hij zoveel zelfverzekerdheid uitstraalde.

__________________________

Tom schrok een beetje van haar reactie en verzon snel een smoes. "Oh dat kneepje? Rustig maar, het is gewoon vriendschappelijk bedoeld. Als je gaat armpje drukken met je vrienden, knijp je toch ook in elkaars handen?" Hij wist nu dat hij wat voorzichtiger moest zijn, nu hij er achter was gekomen dat ze niet zo makkelijk in te palmen is. Hij leidde haar naar haar kamer en wachtte totdat ze klaar was haar bagage uit te pakken, zodat ze daarna verder konden gaan met de rondleiding, want onderweg naar haar kamer had hij al snel wat plekken laten zien.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Mmm wij geven elkaar nooit kneepjes in elkaars handen als we dat doen. En geloof me ik heb al wat armworstelwedstrijden achter de rug." zei ze met een opgetrokken wenkbrauw. Al vond ze het wel grappig dat hij dat kneepje probeerde uit te leggen met een of ander flauw excuus. Hij leidde haar naar haar kamer. Ze verbaasde zich over hoe ruim deze was. Ongeveer even groot als haar kamer thuis, maar die had ze met twee van haar zussen moeten delen. Verder waren de muren nogal kaal, maar wie weet kon ze er later foto's of posters ophangen. Snel stopte ze al haar kleren in de houten kleerkast, zette een foto van haar familie op haar nachtkastje en keek even uit het raam dat uitzicht gaf over het schoolterrein en het woud erachter. Toen besefte ze pas dat Tom buiten aan het wachten was en aangezien ze zelf totaal niet geduldig was ging ze snel naar hem toe. "Zo gaan we verder met de rondleiding? Wat doen jullie trouwens zoal na school, aangezien we nogal afgescheiden van de bewoonde wereld zitten."

"Tuurlijk volg me maar." zei Gabriël terwijl hij Diana naar haar kamer leidde. Onderweg kwamen ze al enkele lokalen tegen en hij legde snel uit welke lessen daar gegeven werden, dan hadden ze dat al achter de rug. "Zo dit is je kamer zei hij en stopte voor een deur. "Normaal houdt de school er rekening mee dat je naast een vriend of vriendin slaapt." Hij keek even naar Tom die voor de deur links van hen te wachten stond. Net op dat moment kwam een roodharig meisje de kamer uit. Als hij zich niet vergistte had hij eerder samen met Diana in de school gezien.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld