Dauntless schreef:
Orion had niet veel kunnen slapen. De hele dag was hij bezig geweest met het overleg van strategieën van het leger. Ook had hij duidelijk gemaakt dat niemand de dochter van de andere clan mocht vermoorden. Die taak was van hem en alleen van hem. Een zware last rustte op zijn schouders, de eer van zijn volk verdedigen. Zijn moeder die de leider van hun clan was had dit zo besloten met de leider van de weerwolvenclan. Als zij geen einde konden maken aan hun conflict dan zouden hun kinderen het moeten doen en zich zo bewijzen als waardige leiders voor hun volk. Hij had nauwelijks kunnen slapen, maar de adrenaline die door zijn lijf gierde hield hem wakker en alert. Terwijl hij zijn uitrusting aandeed stond zijn zus zwijgend tegenover hem. Ze was één jaar jonger en had er alles aan gedaan opdat haar broer niet mee zou vechten. Orion begreep wel dat ze haar broer niet wou verliezen, maar soms kon ze te beschermd zijn. Zelf ging ze ook meevechten, hier had Orion dan weer tegen geprotesteerd.
Samen verlieten ze hun huis en werden buiten opgewacht door het hele leger. Orion hield een speech. Met krachtige stem beloofde hij iedereen die meevocht de overwinning. Dat ze geen medelijden zouden tonen met de weerwolven. Er zouden slachtoffers vallen, maar daarom zouden ze juist extra hard moeten vechten om hen te wreken. Het leger juichte luid en toen vertrokken ze met zen allen naar een grote open plek in het woud, ook wel het slagveld genoemd. Hier waren al wel vaker grote gevechten gehouden. Het weerwolvenleger stond al te wachten en ze namen tegenover hen plaats.