Malfoy schreef:
Croire schreef:
Hier heb je een stukje tekst uit een van mijn orpg's:
Annabeth.
Witte flitsen schoten door de lucht, alsof ze bereid waren de wereld te raken op een gevoelig punt, alsof ze de wereld aanvielen, alsof ze mij aanvielen.. Maar voor mij was onweer geen teken van angst noch een teken van afschuw, onweer was een teken van vreugde, van verlossing. Alsof witte flitsen die door de lucht gingen gevolgd door een hels lawaai een verkeerde emotie bij me loswekte.. Die persoon, dat was ík.
Terwijl de ijskoude regendruppels in mijn ziel drongen en de ijzige mist hevig toenam zochten mijn ogen in het pikdonkere naar de rivier waar River Falls om stond, hij schitterde in het maanlicht, pronkend van schoonheid en wakend over een oude boom, geen gewone boom, 'de' boom. De boom die mijn tweede leven opende, de boom die mijn ziel in een greep kon bereiken.. Hijgend kwam ik tot het einde van mijn tocht, de grote oude boom stond nu vlak voor me, of beter gezegd: Ik stond vlak voor hem! Ik reikte mijn hand tot hem en voelde de oude en ruwe schors, dat was het moment dat het magische tot leven kwam en het witte maanlicht op hem rustte, in een flits veranderde de wereld waarin ik leefde in het vertrouwde magische land dat ik bezocht wanneer het onweer ons dorp bezocht, maar dit keer voelde het anders, een elektrische schok ging door mijn lichaam. De bliksem had niet mij, noch de wereld aangevallen, hij had de boom aangevallen, en dat betekende maar één ding, en ik moet zeggen dat dat niet bepaald positief, noch negatief was. Ik zat gewoon vast.
Ik ben lang niet zo goed .-.