Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

12 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

O} The wizard between good and bad ft. Dauntl

Anoniem
YouTube-ster

Croire schreef:
O} The Wizard between good and bad ft. Dauntless

Ik: Freya-Anne Sirantius - 18 - Mens - Pic
Laziniri - 54 - Tovenaar - No pic

Freya-Anne.
"25 maart 1991"
Het was donker, het laatste briesje wind deed de bomen rond me heen dansen, bladeren vielen, verloren als een verloren gevecht kwamen ze de grond tegemoet. Het was kil, ik wreef in mijn handen en zocht mijn weg in de laatste straaltjes licht van een oude lantaarn. En dan, eindelijk was ik er, de schuur die ooit mijn grootvaders' alles was geweest verrotte langzaam en de houten planken braken stilaan af. Ik zuchtte. 'Kom Branco' zuchtte ik wanneer het kleine hondje weer eens vreselijk tegenpruttelde. Maar dit keer was er echt iets, de gespannen manier waarop hij trillend stil stond deed mijn hart een tel overslaan. Nooit eerder had hij zich zo gedragen, nooit eerder had ik zo gemeend dat er echt iets was. Je kent het wel, honden die stoppen om aan elk blaadje te snuffelen, om elk steentje te bespeuren en om elk takje te kunnen bekijken. Wat was hij me er toch eentje.. Maar dit.. Nee, dit was niet juist. Ik knielde bij hem neer, aaide zijn ruggengraat, en dat was het moment dat me iets opviel. De oude lantaarn verlichtte een gezicht. Het gezicht van een oude man..

Laziniri.
Ik slefde over de slijkachtige bosgrond, de koude lucht sneed door mijn kille berimpelde handen en ik haalde mijn sigaar uit mijn mond. Mijn prooi stond er, en zodra ik wist dat ik haar volledige aandacht had schraapte ik mijn stem. 'Wel, wel.' zei ik met norse stem 'Freya-Anne Sirantius, is het niet?' lachtte ik en ik liep naar haar toe. Ik pakte haar hand vast en maakt een mooie, ouderwetse buiging. 'Jij hebt vast wel zin in een avontuur? Wel dan kan ik je wel helpen!' ging ik verder en hefde mijn wandelstok van de grond op en keek haar recht in de ogen. 'Laat je me later even weten hoe je reis naar het engelenrijk was?' lachtte ik schor en drukte mijn stok op de grond. In een mum van tijd verdween het meisje in het niets.

(Picture volgt)

Anoniem
YouTube-ster

Croire schreef:

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:

Arthur Warren Thompson ~ 19 (gestorven ergens in het victoriaanse tijdperk) ~ Engel ~ Zijn vleugels lijken op die van een zwaluw maar dan groter.

Edith Isabel Blanchett ~ 19 (geboren in het victoriaanse tijdperk, al heeft ze onsterfelijkheid verkregen.) ~ Geen engel, maar ook niet echt een mens

Haar vleugels:

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Arthur wandelde langs de kust. Het was een plek waar hij regelmatig kwam. In zijn mensenleven had hij nooit de kans gehad om naar de zee te gaan. Hij had er verhalen over gehoord van visverkopers en zeelieden die de stad ingetrokken waren. Verhalen over de woeste golven, de uitgestrektheid ervan. Ooit zou hij er heen gaan als hij oud genoeg was en het geld ervoor had. Hij had Edith zelfs beloofd haar mee te nemen, maar zij lachte het altijd weg. In tegenstelling tot hem was zij veel realistischer. Ze zei altijd dat de kans groot was dat ze deze stad nooit van hun leven zouden uitkomen en uiteindelijk kreeg ze gelijk. Voor zijn dood had hij inderdaad heel zijn leven in dezelfde stad gewoond en deze nooit verlaten. Al wandelde hij nu langs de kustlijn en dat deed hij elke avond. Dan dacht hij aan zijn mensenleven en aan Edith die hij na zijn dood nooit meer had teruggezien. Hij zou haar wel willen gaan zoeken, maar net zoals vroeger zat hij vast op één plek. Een wondermooie, geweldige plek, maar alsnog bekeek hij het engelenrijk soms als een gouden kooi waar hij niet uit mocht. Hij was zo diep in gedachten verzonken dat hij het meisje dat was aangespoeld niet zag liggen en over haar struikelde.
"Sorry" zei hij terwijl hij rechtstond en toen pas opmerkte dat ze niet reageerde. Meteen checkte hij of ze nog ademde. Zou ze verdronken zijn. Hij had wel eens gehoord van mond op mond beademing maar het nog nooit uitgevoerd. Aan de andere kant was er niemand in de buurt en hij kon beter proberen dan haar gewoon hier te laten liggen. Voorzichtig drukte hij haar hoofd naar achter opende haar mond en zette zijn lippen op de hare.

Edith keek uit het raam van haar appartement. Gedurende de jaren was er zoveel veranderd en dingen bleven veranderen. Sommige veranderingen waren positief anderen negatief. Edith voelde zich als die ene factor die constant bleef. Ze paste haar kleding wel aan aan de tijd en maakte ook gebruik van de nieuwste technologie, maar haar uiterlijk veranderde nooit. Ze zag er nog altijd uit als een negentienjarige al kon ze zich met wat moeite en veel make-up voordoen als iemand een paar jaar ouder dan twintig. Toch moest ze uiteindelijk altijd opnieuw verhuizen om geen argwaan op te wekken. Niet dat ze het erg vond. Ze had geen familie meer en raakte nooit echt gehecht aan mensen. Vrienden verlaten was zoveel makkelijker als je er geen had. Ook zouden die zogenaamde vrienden haar nooit begrijpen. En als ze het hen zou proberen uit te leggen zouden ze alleen denken dat ze gek was. Er was maar een persoon die haar volledig begreep, Arthur. Maar hij was jaren geleden van haar weggehaald.

Anoniem
YouTube-ster

Croire schreef:
Freya-Anne.
Een vlaag van koude en harde wind deed mijn ziel ontwaken, gevolgd door een vlaag ijskoude herinneringen. Herinneringen aan vroeger, aan hoe de kleine Feya-Anne met haar vader door de tuin liep, of hoe ze haar inmiddels overleden moeder hielp met de afwas, hoe ze met haar grootvader verstoppertje speelde in zijn schuu.. Wacht eens even? Zijn schuur? Een nieuwe vlaag herinneringen ging door mijn hoofd: Het gezicht van de oude man. 'Laat je me later even weten hoe je reis reis naar het engelenrijk was?' 'Freya-Anne Siranrius, is het niet?', de woorden die eerder uit zijn mond kwamen spoelden door mijn hoofd terwijl ik eindelijk weer tot beseffing kwam. Maar op dat moment was er een ander iets dat me zorgen baarde. In één keer rukte ik mijn oogleden van elkaar. Een nieuwe wereld openbaarde zich, maar voor ik die zag zag ik nog iets helemaal anders. Ik bedoel, je kon er niet naast kijken en ik voelde het ook. Zijn lippen die op de mijne gedrukt waren. Wat gebeurde hier? In een wip schoot ik recht. 'Hé wat doe je? Is dit hoe jij indruk maakt op willekeurige meisjes?!' tierde ik verward. Ik staarde hem een tijdje aan en keek dan rondom me. Grote helblauwe golven stormden tegen de kust aan en een eindeloos pad van zand vulde de overige ruimte. "Een kust?" dacht ik. Maar dan, dan snapte ik het eindelijk. 'Je reis naar het engelenrijk' zei ik hardop terwijl mijn ogen rustten op zijn spierwitte vleugels. 'Hoe is het mogelijk?' bracht ik uit.

Laziniri.
Schaterlachend verborg ik mijn zogenaamde wandelstok onder mijn lange, bruine, met pels beklede mantel en slenterde ik langzaam door het bos. Ik wist niet precies wat er zo leuk aan was om mensen zoals Freya-Anne een totaal andere wereld in te sturen, maar op een of andere manier deed het de leegte in mijn hart voor de zoon die ik ooit bij me had te vullen. Het gevoel dat er toch mensen waren wiens leven van míj afging deed een heerlijk gevoel ergens diep in me opborrelen, en dat gevoel was onbeschrijflijk. Maar wacht eens even, volgens mij moet ik starten bij het begin. Het begin waar het allemaal mee begon in het Victoriaans tijdperk. Ik was de uitbuiter van een fabriek, een grote fabriek met duizenden werknemers, kinderen, volwassenen, personen waarvan we zouden kunnen zeggen dat ze nog net 1% vlees op hun stokje hadden, ze waren er allemaal bij. En onder die duizenden werknemers zaten Arthur en Edith. Arthur, mijn eigen zoon die niet wist dat zijn werkgever en oude tovenaar zijn vader was en Edith, dochter van een verboden liefde, kruising tussen demon en engel wiens zusje al gestorven was aan uitputting waren de starters van 'het verzet'. Het verzet was een oprichting tegen de orders van de fabriek in, het verpestte mijn levenswerk en was allemaal opgericht tegen de dood van Edith's zusje, maar ik kon niet toekijken hoe mijn fabriek ten onder ging dus besloot ik Edith en Arthur te scheiden, hun gesmede plannen zouden ineenvallen en hun levens zouden volledig veranderen. En dat is precies hoe het gegaan is. Arthur leefde zijn leven eenzaam verder in het engelenrijk en Edith werd opgesloten in de mensenwereld. Ik verloor niet alleen bijna mijn hele fabriek, maar ook nog eens mijn zoon. En dat is waar mijn leegtestandpunt om draait. Maar ik weet dat mijn tijd er zit aan te komen, de tijd dat ik naar het engelenrijk terugkeer om mijn van nietswetende zoon in te lichten over hoe het allemaal echt zit en gegaan is..

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Arthur werd viel bijna om toen het meisje zich plots onder hem vandaan rukte. Het feit dat zijn lippen op de hare waren gedrukt vond ze niet bepaald prettig. "Wacht een seconde, dacht je dat ik je probeerde te kussen?" zei hij en moest lachen. "Geloof me, bewusteloze meisje die net zijn aangespoeld zo wanhopig ben ik nu ook weer niet. Het enige wat ik probeerde was je leven te redden en kijk dat is me nog aardig gelukt ook. Een bedankje zou wel op zijn plaats zijn, al kan ik begrijpen dat je nog altijd een beetje verward bent." Zei hij terwijl hij rechtstond en wat zand van zijn broek veegde. "En ja je bent inderdaad in het engelenrijk. Vreemd de meesten komen niet aan via het strand. Wel dan zal ik voor deze ene keer de rol van welkomstcomité op me nemen. Mijn naam is Arthur ik ben een engel. Ik weet niet wat jou naam is, maar die mooie witte vleugels op je rug maken je overduidelijk ook een engel. Hoe het mogelijk is, simpel. Sommige sterven en en komen dan hier terecht, al zijn er ook enkele andere manieren om een engel te worden. Ik ken ze niet allemaal, het is iets waar ik me niet echt mee bezig houdt."
Hij keek even om zich heen, de zon was al een tijdje onder en het zou moeilijk zijn nu nog onderdak en dat soort dingen voor de nieuwe engel te regelen. "Weet je als je wilt mag je voor deze nacht wel bij mij thuis slapen. Ik beloof dat wanneer je wakker wordt mijn lippen niet op de jouwe gedrukt zullen zijn en ik denk niet dat je nu ergens anders nog zo'n aanbod gaat krijgen. Wie weet zet ik nog snel even wat thee zodat je kunt opwarmen en me natuurlijk je verhaal vertellen." Arthur was altijd er nieuwsgierig naar de verhalen van andere engelen. Hoe het was op de aarde. Er was zoveel veranderd sinds hij hierheen was gestuurd. Als anderen hun verhaal vertelden kon hij het niet laten even aan Edith te denken, al wist hij dat hij haar beter kon vergeten.

Edith wou net gaan slapen toen er op de deur geklopt werd. Bezoek, zij kreeg nooit bezoek op deur aan deur verkopers na dan, maar daar was het nu veel te laat voor. Wantrouwend keek ze door het kijkgaatje in de deur en zag een jongen nonchalant tegen de muur leunen. Hij was groter dan haar, maar als hij haar ook maar een verkeerde beweging maakte werkte ze hem makkelijk tegen de grond. Ze opende de deur en keek hem met een opgetrokken wenkbrauw aan. "Hallo." zei ze terwijl ze hem van top tot teen in zich opnam. De jongen grijnsde. "Edith wat blij je eindelijk gevonden te hebben. Mag ik binnenkomen?"
"Wel het is nogal eng en vreemd dat je mijn naam weet dus heb ik liever dat je buiten blijft."
"Echt ook als ik je vertel dat ik hier ben om je mee te nemen waar je echt thuishoort." Plots schoten er twee gitzwarte vleugels uit zijn rug. Edith kneep haar ogen tot spleetjes. "Kom maar binnen." zei ze en sloot de deur snel achter zich.

Anoniem
YouTube-ster

Croire schreef:
Freya-Anne.
Ik staarde de jongen bewegingsloos en stomverbaasd aan wanneer hij eindelijk met een uitleg kwam, echter zweeg hij daarna niet meer maar ach, dat was slechts een detail. 'Ik uhm.. Sorry..' begon ik. De herinneringen die door mijn hoofd spookten verdwenen langzaam en met de seconde leek het meer alsof mijn hoofd zo leeg was dat ik niet eens meer wist wat ik moest zeggen, of nog sterker, hoe ik moest praten. 'Ik uh..' herhaalde ik nog eens en nam diep adem. 'Ik ben Freya-Anne..' begon ik, waarna een minstens even lange lijst woorden die samen wel honderden zinnen vormden als hij net had uitgebracht uit mijn mond flapten. 'Het spijt me. Ik ben gewoon een beetje verward.' ging ik verder. 'Dus zoals ik zei ben ik Freya-Anne, maar je mag wel Freya zeggen. Bedankt voor je hulp maar volgens mij had ik het zelf wel overleefd' lachte ik. 'En ja dat lijkt me fij..' Wacht eens even.. De woorden die zonet uit zijn mond kwamen herhaalden zich in mijn hoofd. 'Ik weet niet wat jou naam is, maar die mooie witte vleugels op je rug maken je overduidelijk ook een engel'. Vleugels? Welke vleugels?! In een mum van tijd besefte ik het, het gewicht dat ik droeg op mijn rug was geen simpele rugzak. Het waren echt gewoon.. Het waren gewoon vleugels! Ik, Freya-Anne Sirantius, het meisje uit de mensenwereld.. had gewoon echt vleugels! Stomverbaasd stopte ik mijn zin. 'Wauw' was het enige dat ik kon uitbrengen en ik besloot er niet langer bij stil te staan. Het was een droom, dus waarom zou ik? 'Ja dat lijkt me fijn, dankje' ging ik verder op zijn volgende voorstel. 'Dus uh, die hut van je, waar is die?' glimlachte ik om mijn lijst aan woorden te beëindigen.

Laziniri.
Terwijl de pijnlijke herinneringen aan vroeger nog door mijn hoofd spookten treuzelde ik langzaam verder op het bospad. Het was inmiddels al vijf uur geleden dat ik Freya-Anne naar de engelenwereld had gestuurd en de zon kwam langzaam op. Ik wist dat het niet lang meer zou duren of de familie van Freya zou haar hond terugvinden. Echter alleen dan, maar ik had alle familie's van vertegenwoordigers zo betoverd dat ze er geen onderzoek tegen zouden uitvoeren. Het was een wreed idee, maar het was het waard. Een politie onderzoek zou problemen veroorzaken, en dat was nutteloos, want geen enkele.politieman zou een tovenaar zoals ik ooit te pakken krijgen. En de familie's? Die dachten dat hun kleine engeltjes allang op hun weg terug waren..

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Arthur glimlachte toen Freya besefte dat ze vleugels had. Hij herinnerde zich nog goed het moment toen hij de zijne voor het eerst zag. Eerst kon hij het niet geloven, hij dacht dat het niet meer dan een droom was. Als kind had hij altijd een vogel willen zijn, vrij om te gaan en staan waar ze wouden. Vogels moesten niet in fabrieken gaan werken. De eerste dagen had hij fantastisch gevonden, maar daarna kwam het besef dat hij hier voor altijd zou zitten. Engelen waren niet onsterfelijk, je kon ze nog wel doden. Maar hij zou er nooit ouder gaan uitzien dan negentien. Wat als Edith pas jaren later zou komen opdagen, oud en gerimpeld. Hij zou nog altijd van haar houden, maar toch was het iets wat hij niet zou willen. Jaren gingen voorbij en Edith kwam niet opdagen, het was ook toen dat hij inzag dat hij hier vastzat. Dat hij haar onmogelijk kon gaan zoeken en dat hij niet eens wist waar dan te beginnen.
"Mijn hut is vlakbij ongeveer vijf minuten vliegen als je er wat vaart achter zet." zei hij en steeg op. "Oh ja, je hebt nog nooit gevlogen. We zouden het ook al wandelend kunnen doen al kan ik je ook een spoedcursus vliegen geven. Het is niet zo moeilijk." Hij streek terug neer op de grond en ging achter haar staan. Voorzichtig legde hij zijn handen op de plaats waar Freya's vleugels met haar rug verbonden waren. "Op deze plaats moet je druk zetten, dan klapwiek je met je vleugels. Sturen doe je met je lichaam door naar links of rechts te leunen en gebruikt te maken van de windstroom. Verder denk ik dat het wel moet lukken, dus ben je er klaar voor?" zei hij en ging naast haar staan. Hij stak zijn hand naar haar uit. "Als het je wat eng lijkt in het begin mag je mijn hand wel vasthouden."

Edith en de jongen namen plaats aan de keukentafel zodat hij zijn verhaal kon doen. Hij stelde zich voor als Gabriël, een demon. Wel zijn naamkeuze vond ze op zijn minst opmerkelijk en het demonenverhaal kon ze maar moeilijk geloven, al had hij wel vleugels. Hij legde uit dat ook Edith een demon was en dat hij haar kwam halen. Het zou niet lang meer duren voor de demonen een oorlog met de engelen zouden beginnen en daarvoor hadden ze haar nodig, hun geheime wapen. Ze was naar de aarde gebracht en daar opgegroeid, speciaal om haar veilig te houden. Nog altijd voelde ze alsof hij dingen voor haar achterhield, maar langs de andere kant had ze niks te verliezen. Als de demonenwereld haar thuis was, zou dat ook de plaats zijn waar ze haar ouders kon vinden. "Wanneer vertrekken we." zei ze en Gabriël lachte blij dat hij in zijn opdracht geslaagd was. "Nu" luidde zijn antwoord.

Anoniem
YouTube-ster

Croire schreef:
Freya-Anne.
Ik twijfelde een tijdje en ik voelde hoe mijn hartslag even verhoogde. "Vliegen? Ik? Een vliegcursus van een persoon die ik ergens neigde niet te vertrouwen?" waren de gedachten die door mijn hoofd dwaalden. 'Ik aanvaard je voorstel!' zei ik ouderwets en grinnikte onmerkbaar. Diep vanbinnen mocht ik hem wel, en dat vertrouwen? Ach, het zou er ooit van moeten komen, laten we het dan meteen nu doen. Zijn "spoedcursus vliegen" was best verwarrend, alles wat ik dacht te weten moest ik even klasseren onder een vakje 'realistisch,' en oude herinneringen van films kwamen boven. Ergens deed dit moment me denken aan een frament uit K3 en de Kattenprins, maar dat was een beetje te gek voor woorden om hardop te zeggen. Ongemerkt lachte ik even over deze gedachte, maar het was een snel een pak realistischer wanneer zijn spoedcursus afgelopen was. De speeltijd was voorbij en het echte werk stond voor de deur: Nu was het mijn beurt. Ik zette druk op de door Arthur aangewezen plaats een plots steeg ik op, ik sukkelde door de lucht, te koppig om zijn hand aan te nemen. 'Ik red het wel, wacht maar niet op mij' zei ik, ookal wist ik dat ik het nooit zou redden in een wereld die leek op een sprookje maar die daarnaast eerder wat weg had van een gevangenis

Laziniri (/)

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Tuurlijk wacht ik. Misschien ben je vergeten dat je nog altijd niet precies weet waar ik woon dus je gedwongen bent me te volgen. Ik schep er niet graag over op, maar het is zelfs voor veel engelen met al was meer vliegervaring moeilijk mij bij te houden." Lachend vloog hij rustig voor haar. Het strand ging over in een bos en in dat bos bevond zich een meer. Vlak naast dit meer stond een immense treurwilg en in deze boom had Arthur een hut gebouwd. Door de dichte begroeiing was het een goed beschutte plek, en tevens moeilijk te vinden. Maar het was er echt fantastisch om te wonen en door het vliegen was het zelfs niet eens zo moeilijk om naar een dichter bewoond stuk van het engellenrijk te gaan. Hij lande voor de deur en maakte een verwelkomend gebaar met zijn armen. "Mi case es tu case. Zo zeg je dat toch niet?" zei hij lachend terwijl hij de deur opende. Deze was nooit op slot. Omdat hij één, niet echt waardevolle spullen had die gestolen konden worden en twee engelen niet echt de neiging hadden tot stelen. De hut was rommelig. Hier en daar lagen boeken, kussen, papiertjes. Arthur was altijd al een sloddervos geweest. "Sorry voor de rommel, ik had niet echt bezoek verwacht. Ik zou zeggen doe gewoon alsof je thuis bent."

Edith had snel wat kleren en andere belangrijke dingen in een rugzak gestoken en sloot haar appartement achter zich. Ze was er vrij zeker van dat ze nooit meer naar hier zou terugkeren, maar toch bewaarde ze de sleutel in een van haar jaszakken. "Ok Gabriël hoe raken we in de hel."
"Volg me." zei hij. De demon was in een opperbeste stemming. Alles liep zoals gepland. Ze verlieten het appartements gebouw en gingen het metrostation in. Gabriël liet zijn vingers over de kaart waar de verschillende sporen lopen en zocht naar een bepaald station. "Voila hier moeten we zijn." zei hij. Zijn vinger wees een station aan met de naam Tartatus. Vreemd dat station was Edith nooit eerder opgevallen, alsof het er nooit eerder geweest was.

Anoniem
YouTube-ster

Croire schreef:
Freya-Anne.
Het gevoel in mijn buik was een spiksplinternieuw gevoel, een gevoel van angst, evenwichtig gecombineerd met een vleugje hoop, vrede en fierheid dat enigzins toch zorgde voor een gevoel van macht. Het was overweldigend hoe al die gevoelens zo plots in me opgeborreld kwamen. Gevoelens zo sterk dat ik ze nog nooit eerder gevoeld had. Het was heerlijk! Om de boel een beetje te verpesten was er natuurlijk ook nog dat ene ding: Arthur. De jongen die ik moest vertrouwen, die overig nogal arrogant, bescheiden maar toch zo charmant was. Het was alsof elke gedachte of gewoonte bij hem in de buurt vervaagde als sneeuw voor de zon en plaats maakte voor een -alweer- nieuw gevoel. O, en nog een ding: Ik vloog, weet je nog? Dankzij al die nieuwe gevoelens was ik het allemaal al even vergeten, maar ik vloog nog steeds. Ik zag Arthur langzaam afdalen en deed mijn uiterste best om ook zó zacht en perfect te landen als hem - en dat tevergeefs want ik kwam gewoon op mijn rug op de grond terecht en volgde hem als een schoothondje. 'Ik hoop echt dat het nog in orde komt met dat vliegen want..' ik slikte de rest van mijn zin weg terwijl ik hem hopeloos aanstaarde en snel overeind krabbelde.

Laziniri.
Terwijl de afgelopen gedachten nog door mijn hoofd dwaalden begon ik alvast wat kleren en spullen bij elkaar te rapen. De tijd voor het engelenrijk zat eraan te komen, waarom wist ik niet, maar de engelenraad had sinds eeuwen weer een bijeenkomst gepland. - de laatste keer dat dat gebeurde was toen de poorten gesloten werden. Misschien zat de tijd voor de heropening ertussen? Misschien waren alle engelen en demonen nu wel in gevaar? Ik wist dat ik een ruig, eenzaam en soms ook wel een ietwat vreemd en kwaadaardig persoon was, maar dat even terzijde gelegd kon ik niet toekijken hoe al die mensen - inclusief mijn eigen zoon, mijn eigen vlees en bloed - afgeslacht werden door elkaar. Van zodra ik genoeg spullen bije lkaar had gezocht hefde ik mijn toverstok op. Ik had maar één beweging nodig om al die mensen misschien wel het leven het leven te redden, maar toch voelde ik die tegenhoudende drang dat ik vanaf nú ook zelf gevaar zou lopen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Arthur stak zijn hand uit om haar overeind te helpen. "Geen zorgen, dat landen komt wel. Daar heeft iedereen last mee in het begin. Heb je honger, dorst?" vroeg hij terwijl hij in de kleine keuken op zoek ging naar iets te eten. Veel had hij niet bepaald in voorraad. Hij moest dringend nog eens naar de stad om opnieuw wat dingen in te slaan. "Je zult waarschijnlijk ook wel uitgeput zijn. Ik stel voor dat jij vanavond in mijn bed slaapt, dan neem ik de bank wel." Net op het moment dat hij enkele spullen van de bank veegde weerklonk er het geschal van een hoorn. Er verscheen een zorgwekkende uitdrukking op Arthurs gezicht. "Het spijt me Freya, maar het uitrusten zal voor een andere keer zijn. De hoorn weerklinkt alleen als er een engelenraad bijeen wordt geroepen en daar moet iedereen op aanwezig zijn. We hebben geen tijd te verliezen"

De rit was sneller verlopen dat ze gedacht had. Ze stapten een metro in, gingen helemaal achteraan zitten en in een flits waren ze in het demonenrijk beland. Het eerste wat Edith opviel waren de vleugels van de andere demonen en hoe die verschilden van de haren. Allemaal waren ze zwart, niet altijd hetzelfde zwart, er zat wel wat variatie in, maar toch. Ze leken in niets op haar kleurrijke exemplaren. "Dus dit is mijn nieuwe thuis?" vroeg ze aan Gabriël.
"Inderdaad. Is het niet geweldig." antwoordde hij en begon aan zijn rondleiding. Blijkbaar was haar komst aangekondigd, want er was een verblijf met alles erop en eraan voor haar klaargezet.
"Ik zal je even wat tijd geven om uit te pakken. Als je wilt moet je zeker naar de pub The darkest night komen en dan stel ik je voor aan mijn vrienden. Want alleen is maar alleen he." Dit gezegd zijnde liet Gabriël haar alleen achter. Edith begon met uitpakken. Het was zo lang geleden dat iemand haar had uitgenodigd om iets te gaan drinken. Laat staan dat ze zin had om op diens uitnodiging in te gaan.

Anoniem
YouTube-ster

Croire schreef:
Freya-Anne.
Ik grinnikte onopmerkbaar terwijl hij begon over mijn landing en mijn kaken namen langzaam aan een rode kleur aan. "Natuurlijk ben ik dat ook altijd" dacht ik. 'Nja, dat hoop ik maar' zei ik vervolgens en stond net op het punt om op zijn aanbod te reageren wanneer een onheilspellend lawaai ons gesprek verstoorde. Ik kon wel sterven van angst. Eerst die man, dan die kus, dan mijn vleugels, het vliegen, en nu dit? Het voelde alsof het allemaal even teveel werd, alsof ik elk moment mentaal ging falen aan mijn droom en al zwetend wakker gingen worden in mijn alledaagse, vertrouwde bed. Ik snapte niet waarom het zolang duurde totdat dat moment zou plaatsvinden. Ookal vond ik Arthur zo waanzinnig schattig -niet dat ik dat wilde toegeven aan mezelf- toch wou ik alle kleine twijfels die eraan dachten dat dit géén droom was uitsluiten, gewoon omdat ik te bang was in te zien dat die twijfels gelijk hadden. 'Wat is dat?' schreeuwde ik. 'Arthur nee, ik wil hier niet weg, niet nu, niet nú..' schreeuwde ik verder.

Laziniri.
Ik hefde mijn stok nogmaals op. De laatste keren dat ik dat deed was het om anderen mensen de 'duivel' aan te doen, maar dit keer was ik me er ernstig van bewust wat de gevolgen zouden zijn. Zonder er verder nog een seconde over te twijfelen drukte ik met volle kracht de stok richting de grond. Mijn horloge begon te piepen en in één beweging stopte ik en wierp ik een blik op het "horloge". 'De raad' fluisterde ik. Het gepiep van mijn "horloge" -wat eigenlijk geen horloge was, maar een tijdsverhouding tussen 3 werelden- was alleen te horen wanneer de Engelenraad opgeroepen werd. 'Jezus Christ.. Het is niet waar..' fluisterde ik verder. Ik moest erheen, ik wist dat het niet normaal was om nu een bijeenkomst te moeten houden, en ik wist dus goed genoeg wat ik moest doen. Dit keer stompte ik de stok zo hard tegen de grond dat er haast een put ontstaan moest zijn geweest, maarja wie zou het zeggen? Ik niet, want ik was onmiddels al seconden lang van de mensenwereld verdwenen.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld