Forum

Naam: Thyestes Quatermain 
Leeftijd: 20

Uiterlijk: Keith heeft blond haar, waar aardig wat donkerdere plukjes tussenuit steken. Hij heeft al lang geleden opgegeven het te fatsoeneren, het zal altijd rommelig blijven zitten, hoe veel tijd hij er ook aan besteed. Zijn blanke huid lijkt, op wat kleine rimpeltjes onder zijn ogen na, bijna honderd procent vlekkeloos. Hij laat zijn stoppels altijd staan, zonder die voelt hij zich bijna naakt en oncomfortabel. De exacte kleur van zijn ogen licht aan het licht. Als ze verlicht worden, lijken ze soms wel wit, als het ergens donker is, lijken ze bijna zwart, toch wijkt de kleur altijd naar blauw toe. Keith is aardig lang, zo’n 1.90 meter, en breed gebouwd. 
Innerlijk: Keith is, over het algemeen, best een aardige jongen. Het grootste gedeelte van de tijd lacht hij en is hij de vrolijkheid zelve. Hij lijkt altijd positief, zelfs als de anderen de moed al lang hebben opgegeven. In dat geval probeert hij de rest overigens zo goed mogelijk te motiveren. Vaak is hij, naast vrolijk, ook een macho. Hij probeert altijd stoer over te komen, vooral als er meiden bij zijn. Door zijn uiterlijk en zelfvertrouwen kan hij de meeste meisjes wel krijgen, maar hij vind het leuker als ze het hem een beetje moeilijk maken; hij houdt van uitdagingen. Verder is de man abnormaal koppig. Hij wil altijd zijn zin en doet daar dan ook veel voor. Het moment dat hij een discussie verliest, is één van de weinige waarop de grijns zijn gezicht verlaat. Hoewel hij zich meestal als een typische tiener gedraagt, kan hij heel serieus zijn, al is dit alleen op bepaalde momenten. Keith is een goede leider en hij bedenkt de beste plannen, als hij er maar de tijd voor krijgt. Hij haat het als mensen niet gewoon doen wat hij zegt; dat maakt alles toch een stuk ingewikkelder? Dat is nog iets waar hij geïrriteerd van raakt; koppigheid van anderen. Daarmee is hij inderdaad een hypocriet, maar dat kan hem geen moer schelen, de mening van anderen doet hem sowieso meestal niet zoveel. 

Nadat hij het laatste schroefje had aangedraaid, zette hij een paar stappen terug, totdat hij naast de bruinharige jongen stond. 
“En, wat vind je?” vroeg Keith met een trotse grijns, terwijl hij zijn blik over de machine liet glijden. 
“Schitterend.” Samen stonden ze zo een tijdje naar hun meesterwerk te kijken. Toen ze eraan begonnen, hadden ze niet durven dromen dat het ooit zou lukken. Het leek onbereikbaar, enkel een fantasie die ze nooit waar zouden kunnen maken, maar hier stonden ze dan; recht voor de eerste werkende tijdmachine ooit gebouwd. Althans, ze hoopten dat hij werkte. Keith en zijn beste vriend hadden er maanden aan gewerkt, het zou doodzonde zijn als het voor niets was geweest, maar met de intelligentie van de bruinharige, Jasper genaamd, en de technische kennis van Keith, moest het wel gelukt zijn, het kon niet anders. De jongens hadden zichzelf en elkaar dat nu al zo vaak verteld, dat ze het nog geloofden ook.
“Dus,” begon Keith, even ongeduldig als altijd, “Zullen we hem uitproberen?” Jasper liet even op zich wachten, kennelijk nog over wat laatste dingetjes aan het nadenken, maar stemde toen in; ze zouden de machine aanzetten. Jasper gunde Keith de eer om het apparaat voor de eerste keer aan te zetten, zolang hij maar als eerst erdoorheen mocht, voegde hij er grappend aan toe. De iets oudere jongen grinnikte even, waarna hij naar het besturingspaneel liep en een willekeurige datum instelde.   
“Oké, je kan!” zei Keith, toen hij klaar was, waarna Jasper een paar stappen vooruit deed. Hij keek zijn blonde vriend nog even aan, zei “Hier ga ik”, stapte door het portaal en verdween. Keith checkte nog even snel of er niemand de garage waar ze in hadden gebouwd binnen was gekomen, en volgde Jasper toen. Hij was aardig zenuwachtig, maar zijn vertrouwen in hun plan overstemde dat gevoel. Nog even haalde hij diep adem, maar toen stapte ook hij het portaal door.

 Met een plof landde hij op zijn rug op de harde grond. De lucht werd uit zijn longen geslagen, maar dat was lang niet zo erg als de steek die hij is zijn zij voelde. Toen hij klaar was met hoesten, bleef hij nog even liggen, uitgeput, buiten adem. Vervolgens reikte hij uit naar zijn stekende zij. Toen hij zijn hand terugtrok, merkte hij pas de plakkerige, warme substantie op; bloed. De zucht had niet eens zijn lippen helemaal verlaten, voordat hij een erger probleem opmerkte. Snel kwam hij overeind – al had hij daar snel spijt van, zijn zij was het er immers niet mee eens – en keek om zich heen. Nog steeds een beetje kreunend van de pijn, strompelde hij naar zijn vriend, die er nog erger uitzag dan hijzelf.
“Jasper?” vroeg hij, terwijl hij bezorgd zijn vriend bekeek, “Jasper!” Maar hij reageerde niet. Keith begon zich zorgen te maken, maar hij dwong zichzelf rustig te blijven. Hij probeerde nog een paar keer zijn aandacht te trekken, maar er kwam geen reactie. Vrezend op het ergste, legde hij twee vingers in Jaspers hals.

Excuses voor het lettertype. 

Ik wist niet eens hoelang ik nu al aan het lopen was. Het konden uren zijn, dagen of zelfs weken. Het had niet lang geduurt voor het bos me op mijn zenuwen begon te werken. het leek alsof ik alleen maar rondjes aan het lopen was, elke boom leek weer precies op de volgende. Inmiddels was ik de berg al lang uit het oog verloren; al dagen was ik volledig omringt door het woud. Ik had honger en ondraaglijke dorst. s' Nachts kon ik geen oog dicht doen, bang voor alles wat zou kunnen gebeuren en verteerd door de dood van mijn beste vriend. Ik was de waanzin nabij, het enige wat me bij mijn zinnen hield, was de pijn in mijn buik, door honger veroorzaakt. Ik was uitgeput, en toen ik even ging zitten om op adem te komen, merkte ik dat de zonnestralen steeds meer afnamen: de nacht was op komst, en de snijdende wind die opstak beloofde dat het koud zou worden. De avonden ervoor had ik steeds onderdak kunnen vinden bij een grot of een plek met hele dichte begroeiing, maar tot nu was ik niets wat daar op leek tegengekomen. Ik kon niet meer, ik was er helemaal klaar mee. Wat had het nog voor zin om verder te zoeken? Ik zou hier nooit meer wegkomen, waarschijnlijk omkomen van de honger of dorst.
Uitgeput ging ik zitten, tegen een boom aan. Het werd steeds donkerder en na het tijdje voelde ik mijn oogleden steeds zwaarder worden, waarna de slaap me als een vriend verwelkomde.