Forum

Kijk eens om je heen. Wat zie je? Waarschijnlijk een moderne kamer, met alle voorzieningen die je nodig hebt, of een klaslokaal, gevuld met gelukkige kinderen die nog nooit wat te klagen hebben gehad, of een drukke winkelstraat, vol met mensen, alleen maar mensen, allemaal hebben ze haast en moeten ze ergens naar toe, maar ook zij hebben het nog nooit slecht gehad.
Dit was echter niet altijd zo. Ooit, lang geleden, hadden de kinderen wel degelijk wat te klagen en mensen moesten maar zien te overleven met wat ze hadden, maar het belangrijkste verschil moet wel de samenstelling van de bevolking zijn geweest. Vandaag de dag zijn we gewend aan een bepaald soort mensen, de 'normale' mensen. Natuurlijk is er altijd een groep die niet tevreden is met 'normaal', maar zij worden tegenwoordig al snel anders behandeld dan anderen. Vroeger was dat eigenlijk niet heel anders. Er bestond een beeld van wat 'normaal' was en mensen klampten zich aan dat beeld vast alsof hun leven ervan af hing, men walgde van alles wat van dat beeld afweek en deed dan ook alles om het uit te roeien, te vernietigen.
Tot nu toe lijkt dat verleden nog aardig op wat er vandaag de dag gaande is, maar zoals ik al zei, zit het grote verschil in de samenstelling van de samenleving. De mensen waren namelijk niet de enigen die de aarde bevolkten. Naast de mensen leefden nog andere wezens, mythische wezens. Althans, ze probeerden te leven, maar daarover zo meer. Over de wezens zijn tegenwoordig louter verhaaltjes, mythes bekend, maar ooit waren ze veel meer dan enkel iets wat in onze fantasie bestaat, vroeger bestonden ze immers ook buiten onze fantasie; zij vormden de volkeren die naast de mensen leefden. Het waren er vier. Vier verschillende stammen met verschillende woonplaatsen, manieren, maar belangrijker, met verschillende wezens.
Om te beginnen heb je de elven. Zij lijken in veel opzichten op de mensen, vooral qua uiterlijk. Op hun oren na, zijn hun lichamen bijna hetzelfde als die van normale mensen. Ze zijn echter wel sneller en kunnen beter horen en zien dan mensen, al zijn mensen vaak wel sterker dan de elven, dus zij moeten het echt van hun snelheid hebben. Verder zijn de elven over het algemeen erg goed met dolken en pijl en boog. Ten slotte is het grootste verschil hun leeftijd. Elven kunnen veel ouder worden dan mensen, zo'n 500 jaar. In een elvenjaar passen zo'n 6,25 mensenjaren.
Daarnaast heb je de nimfen, wier hele bevolking uit vrouwen bestaat. Ook zij lijken sprekend op de mens, al zijn natuurlijk de gewoontes en dat soort dingen anders. De nimfen staan bekend om hun buitengewone kennis over de natuur en alles wat er mee te maken heeft. Ze kunnen deze kennis voor allerlei doeleinden gebruiken. Zo weten ze bijvoorbeeld welk mengsel van kruiden pijnstillend werkt, maar ook hoe ze een dodelijk vergif kunnen maken. Ook bij nimfen is leeftijd verschillend van die van mensen, nimfen kunnen namelijk niet door ouderdom sterven, dat kan alleen door bijvoorbeeld verwondingen of ziekte. Ten slotte kunnen sommige nimfen letterlijk opgaan in het bos. Ze kunnen zich, zeg maar, bij een boom voegen. Deze kracht kunnen ze gebruiken om zich te verstoppen of om anderen te bespieden.
Verder heb je nog de heksen/tovenaars. Allemaal beschikken zij over een bepaalde kracht en ook zij leven langer dan normale mensen, gemiddeld tweehonderd jaar, maar verder zijn ze hetzelfde als mensen.
De Viperdem, beter bekend als de Vidratiro Detrium, of Mitrona, is een ras waar je verschillende dieren in kunt herkennen. De voornaamste dieren die je erin kunt zien, zijn varianten van de katachtige familie, een draakachtige en sporen van de wolvenfamilie.
De Viperdem heeft een schofthoogte van gemiddeld 1.57 meter. Grotendeels is hun lichaam bedekt met vrij veel kleuren, maar voor de jacht en de nacht kan de vacht veranderen in een matte, vrij donkere kleur. Hun buik, staart en een gedeelte van hun poten zijn bedekt met bruine of zwarte schubben. Deze zijn vaak vrij hard, maar als men goed mikt, kan er vaak wel een pijlpunt tussen gekregen worden. De muil van dit wezen bestaat uit een flinke rij vlijmscherpe tanden, waarvan de voorste twee snijtanden het langst zijn, vaak wel rond de vijftien centimeter lang. De oren zijn net zoals die van de wolven, de klauwen en de bouw van de Viperdem zijn meer zoals de katachtige familie.
Verder bevat dit wezen leerachtige vleugels, meer richting die van een draak dan een vleermuis. Deze vleugels hebben een spanwijdte van ongeveer vier tot vijf meter.  Ze kunnen wel wat hebben, maar ze kunnen gemakkelijk doorzeefd worden met pijlen.
De Viperdem is een shapeshifter ras. Dit betekend dat ze ook een menselijke vorm hebben. In de menselijke vorm hebben ze vaak een lange, katachtige staart, oren en iets scherpere hoektanden. Hun oogkleuren kunnen ook sporen bevatten van hoe hun ogen zijn in de Viperdem vorm, maar dit komt niet vaak voor.
Doordat ze in menselijke vorm er anders uit zien dan normale mensen, worden ze vaker gespot en gedood, mits de Viperdem niet omschakelt naar de andere vorm, waarin ze vrij gevaarlijk kunnen zijn.

De wezens hebben allemaal hun eigen sterke punten, maar de mensen zelf hebben ook nog wat troeven achter de hand. Na jaren van onderzoek zijn ze namelijk achter twee van de zwakke punten van alle mythische wezens gekomen. De ene is een kruid dat eigenlijk op aardig veel plekken groeit; lupine. Alleen de geur van deze giftige plant schrikt de wezens al af, maar als ze er in aanraking mee komen, treedt er een soort allergische reactie op, met symptomen zoals uitslag, misselijkheid en hoofdpijn. Lupines zijn echter alleen dodelijk voor ze als ze de zaadjes opeten.
Verder heb je nog de edelsteen rood beril. Niemand weet waarom het werkt, maar zolang het werkt, vinden de mensen het wel best. Als de mythische wezens in de buurt van de steen komen, worden hun krachten opgeheven, net zolang tot de steen weer wat uit hun buurt is. Deze rode steen is zeer zeldzaam en daardoor ook aardig duur; alleen de elite van de samenleving kan het zich veroorloven.
Hoewel de meeste wezens geen kwaad in de zin hebben, voelen sommige mensen zich toch door hen bedreigd. In plaats van aan de handigheid van elven, de kennis van nimfen en de nuttige krachten van de heksen te denken, denken zij aan de wapens, de vergiffen en aan de schade die ze aan zouden kunnen richten. Steeds meer mensen werden overtuigd van het gevaar van de wezens en al gauw werd er actie ondernomen. De bange mensen begonnen de wezens te verbannen uit dorpen en steden, ze dreven ze terug naar het bos, maar toch bleef de angst bestaan. De wezens vonden dit alles onzin en vonden het niet kunnen dat ze zo behandeld werden, ze probeerden in opstand te komen, maar hiermee maakten ze het alleen maar erger.

De mens zag de opstand niet zoals de wezens het hadden bedoeld, maar als een bevestiging van het gevaar wat ze vormde. Ze zagen het als een uitdaging, een uitdaging die ze maar al te graag aannamen. Dit leidde tot de eerste doden. Niet alleen de wezens vielen, maar ook de mensen, wat voor hen dus voor des te meer redenen zorgde om zich bedreigd te voelen. Al snel werden er maatregelen genomen; de mensen begonnen op de wezens die eens hun metgezellen waren te jagen. Er werd gedood, gevangen genomen, opgejaagd, totdat de rassen op het punt van uitsterven stonden, en hoewel ze het van nature niet graag doen, werden de verschillende rassen gedwongen om samen te werken.

–je beheerst ABN
–je schrijft langer dan drie regels
–je bent bereid om hier echt werk, tijd en moeite in te steken; als je van plan bent twee keer te reageren, doe je dat maar bij een andere RPG
–als ik je niet ken, wil ik een voorbeeldstukje zien

Daarnaast gelden natuurlijk de standaard RPG regels (niet powerplayen, geen Mary Sue's, etc.) en ik wil nog iets anders toevoegen. Ten eerste wil ik niet dat je er een ORPG van maakt; er moeten minimaal twee mensen hebben gepost, voordat jij weer mag posten. Verder zou ik het prettig vinden dat als je aan het schrijven bent, dat even zegt op dit topic, zodat we niet krijgen dat er twee mensen op hetzelfde moment tegen een iemand praten, of iets in die richting.

Mensen:
–Laryanue
–Dauntless
–Malfoy
–Mew

Mythische wezens:
–Hoothoot (nimf)
–TheCrazyWriter (elf)
–Jarvis (Viperdem)
–HowlingMagic (heks)



Naam:
Leeftijd:
Evt. ras:
Uiterlijk:
Innerlijk:
Extra: 


WIP

Naam: Vayentha
Leeftijd: Weet ze niet
Evt. ras: Nimf
Uiterlijk: Vayentha ziet er niet uit als een typisch meisje. Het is niet alleen haar tengere bouw en korte lengte – mensen hebben dat af en toe immers ook –, een van haar opvallendste uiterlijke karakteristieken zijn haar ogen. Ze zijn aardig groot, maar vooral indringend, als ze staart, lijkt ze recht je ziel in te kijken. Behalve haar grijsgroene ogen, is haar haar iets wat opvalt. Het is asblond en reikt tot ongeveer halverwege haar rug. Vaak vlecht ze het samen met takken en bladeren, soms ook bloemen in, ze vindt het gevlochten prettiger dan los. Vayentha's postuur is nogal tenger; dunne schoudertjes, niet bijzonder veel spieren en ze komt – bij gebrek aan een beter woord – breekbaar over, als een tedere bloem die bij de minste aanraking breekt. Verder is haar huid getint en zit onder de sproetjes, wat dus sterk in contrast staat met haar ogen.

Innerlijk: Vayentha is een bijzondere nimf. Hoewel de meeste anderen nimfen meestal vrolijk en actief zijn, is zij stil en rustig. Ze staat bekend om hoe weinig ze om zichzelf lijkt te geven en hoeveel om anderen. Ze zou altijd eerder anderen helpen, maakt niet uit wie het is, als iemand hulp nodig heeft, staat zij altijd voor ze klaar. Ze klaagt bijna nooit, lijkt altijd overal tevreden mee te zijn en is waarschijnlijk in het algemeen een van de liefste personen die je ooit zal ontmoeten. Niet alleen is ze zorgzaam en meelevend, ze is ook eerlijk en gewoon oprecht lief. Ze is iemand die jou nooit met opzet pijn zou doen, en die je ook eigenlijk geen pijn wilt doen. Ze staat altijd voor iedereen klaar, maar blijft toch altijd even Negativiteit is niet iets waar ze zich graag mee omringt en boos wordt ze al helemaal nooit.
Dit klinkt allemaal wel heel leuk en aardig, maar zelfs zij heeft haar slechte punten. Zo heeft ze niet heel veel zelfvertrouwen. Dat ze zo aardig is, komt niet alleen doordat ze dat gewoon is, maar ook omdat ze anderen niet goed durft tegen te spreken, ze is bang voor wat er kan gebeuren, wat me op mijn volgende punt brengt; haar afhankelijkheid. Zonder andere nimfen om haar te beschermen, niet alleen tegen gevaar, maar ook tegen haarzelf, zou ze het niet lang volhouden. Ze is naief en snel bang, ze is afhankelijk van anderen, waardoor het, nu de populatie steeds schaarser wordt, voor haar steeds moeilijker wordt om te overleven. Daarnaast is het niet bijzonder lastig om haar te kwetsen. Ze kan overstuur worden van de kleinste dingetjes. Een eigenlijk onschuldige opmerking die ze verkeerd opvat, een plotselinge gebeurtenis waarvan ze moet schrikken, ze kan overal wel van streek door raken.
Extra: Zoals veel andere nimfen, weet Vayentha bijzonder veel over kruiden en planten. Ze weet vooral veel over hoe ze te gebruiken, wat erg handig is voor wanneer ze iemand moet helpen met een verwonding. Daarnaast kan Vayentha opgaan in het bos; ze kan zich veranderen in een boom.

Naam: Cayla

Leeftijd: Ze is maar liefst 132 jaar oud, maar omgezet in een leeftijd vergelijkbaar met die van mensen blijven daar slechts 21 jaren van over.

Ras: Elf

Innerlijk: Cayla is het type dat het verstand heeft om slim te zijn, maar af en toe te roekeloos is om haar verstand op tijd te gebruiken, wat ervoor zorgt dat ze niet altijd even verstandig overkomt. Zodra ze zichzelf eenmaal in de problemen heeft gewerkt en gedwongen is een uitweg te vinden, zul je, echter zien dat ze vaak beter voorbereid is, dan je op het eerste gezicht had gedacht en dat een oplossing eigenlijk nooit ver weg is bij deze jongedame. De ene keer wat creatiever dan de andere, maar je kunt ervan op aan dat ze zichzelf prima weet te redden en alleen om hulp zal vragen, wanneer ze echt geen andere uitweg meer ziet. Ze heeft namelijk nogal wat moeite met het vertrouwen van mensen en eerlijk gezegd is ze zelf ook niet het meest betrouwbare type. Ze is eerder geneigd om voor zichzelf te kiezen dan voor een ander en dan maakt ze voor de mensen om wie ze echt geeft natuurlijk wel een uitzondering, maar aangezien die toch allemaal dood zijn, schiet dat nog niet bepaald op. In de ogen van anderen lijkt ze dan misschien ook wel enigszins egoïstisch, hoewel ze zelf ook dondersgoed weet, dat als puntje bij paaltje komt, zij zeker niet de enige is die zichzelf boven een ander verkiest.. Het enige verschil is dat zij niet haar best doet het te verbergen en er heel eerlijk over is. Betekent overigens niet dat ze iedereen die haar hulp nodig heeft zonder pardon aan zijn of haar lot overlaat en echt alleen maar aan zichzelf denkt. Zolang het haar niet schaadt of als ze er iemand, die ze niet mag, mee dwars kan zitten, wil ze best helpen en ze is zelfs bereid hier en daar wat risico's te nemen, maar in eerste instantie zal ze simpelweg om zichzelf denken. Verder heeft ze het ook niet bepaald op regels en de enige regels waar ze naar luistert zijn haar eigen regels en dat zijn er nou niet bepaald veel. Daarbij, ze veranderen ook nogal vaak en dan voornamelijk wanneer het haar uitkomt. Ze bepaalt nou eenmaal het liefst zelf wat ze doet en je zult behoorlijk overtuigend moeten zijn, wil je haar daarvan weerhouden, aangezien ze ook nog eens zo koppig als een ezel kan zijn. Sowieso is ze ook niet de meest kalme persoon en daarmee ook zeker niet de lastigste om geïrriteerd te krijgen, maar niets irriteert haar meer dan iemand die tegen haar ingaat en omdat ze ookal niet de meest vergevingsgezinde persoon is die op aarde rondloopt, denken mensen vaak al twee keer na voor ze überhaupt met haar in discussie gaan.

Echter, zoals iedereen heeft ook Cayla haar goede kanten. Haar zelfstandigheid en verstand vallen daar zeker onder, maar ook haar eerlijkheid mag zeker niet ontbreken. Haar beloftes komt ze na, ze betaalt je altijd terug en ze is een voorstander van de waarheid. In de meeste gevallen kun je dan ook een eerlijk antwoord verwachten en dat zal niet altijd een even aardig antwoord zijn, maar in de meeste gevallen zul je er toch meer aan hebben, dan aan een leugen. Als een leugen beter uitkomt, is ze daar ook zeker toe instaat en ze zal je ook zeker niet haar hele levensverhaal en haar diepste geheimen vertellen, maar je kunt er wel van op aan dat ze zegt waar het op staat. Ook is er nogal wat voor nodig om deze dame angst aan te jagen, aangezien ze stalen zenuwen lijkt te hebben en weet waar ze toe in staat is. Ze is zich heel goed bewust van haar kwaliteiten en weet dat ze een uitmuntende vechter is, ookal is ze misschien niet de sterkste. Als elf zit dat nou eenmaal in haar bloed en van zichzelf is ze ook nog eens een harde werker, die haar trainingen nooit licht op heeft gevat. Zo af en toe neemt ze dingen dan misschien iets té serieus, maar zij kan tenminste nog zeggen dat ze springlevend is, in tegenstelling tot vele anderen van haar soort en zodra ze zich op haar gemak voelt, is ze sowieso een heel stuk leuker om bij in de buurt te zijn. Niet dat ze ineens volledig omslaat en super aardig en gezellig is, maar in ieder geval een stuk relaxter en over het algemeen ook minder geïrriteerd. Haar vrienden en familie zijn dan eigenlijk ook de enige mensen, die ze nooit zomaar in de steek zou laten en die ze met haar eigen leven zou beschermen, maar zoals eerder al gezegd is: die zijn nogal dood en dat heeft haar niet bepaald een fan gemaakt van de jagers.

Uiterlijk: Ondanks haar korte lengte en haar slanke gestalte weet Cayla toch kracht uit te stralen. Je ziet meteen dat ze niet een breekbaar, porseleinen popje is, die niet voor zichzelf kan zorgen. Het duidelijkst is dit waarschijnlijk nog terug te zien in haar blik, waar twee paar heldergrijze ogen meestal gefocust of geïrriteerd staan, bijgestaan door de stand waarin ze haar smalle wenkbrauwen vaak dwingt en de trekken van haar mond, die te zelden een oprechte glimlach laat zien. Het meest opvallende zijn, echter haar puntige oren die haar meteen weg zouden geven, als haar blonde haren ze niet meestal verborgen. Het geeft haar de kans om, wanneer nodig, beter op te gaan in de menigte en verkleint de kans op ontdekking.