Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

13 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG ~ Akame Ga Kill

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Naam: Camille Erisard
Leeftijd: 18
Innerlijk: Camilles vader is nooit over de dood van haar moeder geraakt. Hij ziet zijn dochter als zijn meest waardevolle bezit en deed er alles aan om haar te bescherming. Deze bescherming ging wel heel ver. In het begin mocht Camille niet zonder hem uit huis, maar het werd steeds erger. Hoe ouder ze werd hoe strenger haar vader werd. Uiteindelijk mocht ze zelfs haar kamer niet uit. Stiekem deed ze dit toch, geholpen door enkele bedienden die medelijden met haar hadden. Camille houdt van haar vader, maar door haar op te sluiten snakte ze alleen nog maar meer naar vrijheid. Ze zou daarom ook vrijwillig zijn meegegaan toen Esdeath haar kwam ophalen om zich bij de Jeagers aan te sluiten, maar natuurlijk weigerde haar vader. Esdeath zag als enige oplossing hem te vermoorden en nam Camille alsnog mee. Nog altijd verwondert Camille zich elke dag over de dingen die ze ziet als is ze een soldaat die makkelijk te controleren is. Haar vader besliste alles wat ze deed. Vandaar dat Camille makkelijk bevelen van anderen aanneemt en opvolgt, zeker als ze er zelf ook iets uit kan halen en Esdeath heeft haar haar ultieme droom aangeboden, vrijheid. Het enige wat ze er voor moet doen is Night Raid vermoorden.
Uiterlijk: Zie hieronder
Imperial Arms: Death's Scythe. Het wapen bestaat uit een zeis en een cape. Het is zo ontworpen dat wanneer Camille iemand aanvalt en bijvoorbeeld een kleine wonde veroorzaakt, ze bij zichzelf een kleine wonde kan helen. Dood ze de persoon dan krijgt zij de levensjaren die de persoon normaal gezien nog te gaan had. Het wapen is het meest effectief bij mensen die niet lang meer te leven hebben.

Vroeger:

Nu:

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Naam: Elias Goldstein (echte naam) Nu Mechiorre Firenze
Leeftijd: eind 19 begin 20
Uiterlijk:
(jong)

(nu)

Imperial Arm: Stone of the hell
Innerlijk: Elias komt uit een bekende familie, maar is weggelopen en hield de naam ''Merchoire Firenze'' aan. Hij werd alleen gevonden in het bos door een dorphoofd en nam hem mee. Elias was helemaal uitgeput en verhongerd, maar werd verwelkomd in een dorp en zo ook opgevoed. Zelf speelde hij vroeger altijd met een meisje in het bos. Haar naam was Camille Erisard. Ze was een vriend van hem en groeiden samen op tot op een dag hij haar huis zag waar tekens waren van een worsteling. Er waren overal bloedsporen en haar vader lag levenloos op de grond. Camille zelf was nergens te bekennen, maar er waren duidelijke sleepsporen te zien van een tweede persoon. Elias wist zeker dat ze het niet heeft overleefd doordat er zoveel bloed lag. Tot nu toe wilt hij wraak nemen op de capitaal en heeft hij zich aan gesloten bij Night Raid.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Camille spetterde een beetje fris water in haar gezicht. Esdeath had haar orders gegeven nog even te wachten voordat ze naar de ruimte ging waar de rest van de Jeagers voor het eerst bijeenkwam. Ze had gezegd dat diegene die laatst kwamen het meest autoriteit uitstraalde. Dat dat diegene waren die zich er niets van aantrokken hoelang de anderen al aan het wachten waren. Ze ging even met haar hand door haar haar. Een van de eerste dingen die ze had gedaan toen ze uit huis was, was het laten knippen. Die lange lokken had ze altijd al irritant gevonden, maar haar vader zei meermaals dat ze prachtig waren en had het haar altijd verboden ze te knippen. Nu hij dood was kon hij niet meer bepalen wat ze niet en wel mocht doen, al treurde ze wel om zijn dood. Uiteindelijk had ze wel van hem gehouden hoe erg zijn opvoedingsmethoden ook waren. Toen ze dat tegen Esdeath zei had ze de opmerking weggewuifd. "Hij was een zwakkeling, daarom stierf hij. Je bent veel beter af bij mij." was haar antwoord.
Nog even wierp ze een blik op de klok, het was tijd om te gaan. Ze trok de kap van haar mantel over haar hoofd zodat haar gezicht in schaduwen verhult waren en haar ogen schitterden als robijnen. Door de opsluiting was ze niet bepaald de meest sociale persoon. Gesprekken voeren met mensen was voor haar nog altijd moeilijk net als het zien en begrijpen van andermans emoties. Ze wandelde naar beneden naar beneden naar de grote eetkamer en zag dat zes mensen al aan de tafel hadden plaatsgenomen. Een van hen een jongen met zwart haar en blauwe ogen stond recht en stelde zichzelf voor als Wave. In plaats van zijn hand te schudden keek Camille van onder haar cape naar hem op en ging zonder verder iets te doen of zeggen neerzitten aan de tafel.

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
In het dorp waar ik leefde was de economie flink veranderd. Ze leden aan hongersnood en alleen het capitaal wou dat we een contract zouden tekenen voor hulp, maar later werden we toch gedreven als slaven. Onze dorpshoofd was er tegen en wijste ze er steeds op af totdat ze ons omsingelde. Eerst namen ze Camille mee en nu onze dorp. Wat willen ze nog meer? De eerste dag wanneer ze onze dorp omsingelde kon ik niet slapen en begon ik een liedje te horen. Iedere avond was het zo en op volle maan hoorde je het juist nog luider en zuiverder dan normaal. Ik vroeg het rond door de gehele dorp wat het betekende, maar kwam achter dat ik de enige persoon was die het kon horen. Op een avond achtervolgde ik het gezang naar de donkere kille kelder van mijn huis. De sfeer hier was onaangenaam en je voelde een druk op je schouders. Er was een ongewone kilte hier beneden en elke stap dat ik zette werd het maar steeds sterker. Aan het einde van de treden zag je een beginnende rode gloed dat zich door de spleten van de houtendeur wikkelden. Als ik de deur opende met een krakend geluid zag je een roodgloeiende steen dat tot me aangetrokken was. Het was de steen dat ik vroeger ergens in het mer vond dat diep in het bos lag. De gloeide nog feller als mijn hand erna reikte. De lichtbundels verblinde mijn zicht, dus ik zetten mijn andere hand voor mijn ogen.
Als ik de steen in mijn hand nam stopte de steen met gloeien voor een tijdje. Je kon geen hand voor je ogen zien en ik dacht nog waarom ik zo dom was geweest om geen licht mee te nemen. Na mijn gedachte scheen de steen als een lamp.
Later kwam ik achter dat ik er meerdere dingen kon doen en begon ik het onder controle te krijgen. Dit kon wel handig worden dacht ik.
Als de avond viel was ik al van plan om toe te slaan. Eerst wachtte ik op een grote dak waar ze me net niet konden zien. Een fluit was al genoeg om de steen rond te laten zweven op een grote snelheid waar je al een paar soldaten in een rechte lijn verslond, maar blijkbaar was ik niet alleen in actie. Er was nog een scherpschutter in het spel aangezien er op lange afstanden werden geschoten en dit was nog maar het begin. Later was er nog een meisje ingekomen die met een niet normale snelheid een zwaard kon handelen. Alles ging zo snel tot er iemand voor me ging staan.
''Je hebt ons gezien, dus nu moet je met ons meekomen.'' Even slikte ik van wat heb ik in godsnaam gedaan?

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Ze liet haar blik gaan over alle mensen aan de tafel. Naar haar mening waren de meeste van hen nogal eigenaardig. De jongen met het blauwe haar zag er het meest normaal uit, gevolgd door een jongeman met veren in zijn haar. Ze had een sterk vermoeden dat die veren iets met zijn imperial arms te maken hadden, of hij was gewoon een echte vogelliefhebber, maar dat leek haar onwaarschijnlijk. Dan was er nog een meisje met een metalen arm en een klein hondachtig wezen aan haar zijde. Het was een schattig diertje en leek goed getraind. Het meisje was in gesprek met de man naast haar. Zijn bril en witte jas gaven hem een geleerde indruk als die van een dokter of professor. Dan was er nog een meisje dat tegenover hem zat. De mensen rondom haar leken haar weinig te schelen. Voor haar stond een zakje met daarop geschreven: 'Kuromes snacks' Kurome zou wel haar naam zijn aangezien ze regelmatig een koekje uit het zakje nam en in haar mond propte. Als laatste keek ze naar de man naast haar. Deze had een wit met zwart masker op. Ze schrok zo van zijn dreigende uiterlijk dat de ze achteruit deinsde en de kap van haar mantel naar achter viel. De man had het duidelijk opgemerkt. "Je zou minder vaak die kap moeten dragen je ogen zijn veel mooier in het licht." zei hij vriendelijk.
"Euhm dankje" zei Camille lichtjes verward. In tegenstelling tot zijn uiterlijk klonk deze man extreem vriendelijk. "Graag gedaan mijn naam is Bols en met wie heb ik het genoegen."
"Camille, maar zeg maar Cami als je wilt." zei ze rustig en wist zelfs een klein glimlachje op haar gezicht te laten verschijnen. Net op dat moment kwam Esdeath binnen. Haar aankomst legde alle aanwezigen het zwijgen op terwijl ze plaatsnam aan het hoofd van de tafel.

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
''Wat doe je? Laat me gaan en zet me neer!'' Riep ik nog tegen haar en probeerde mezelf uit haar greep te bevrijden.
''Leona je bent laat. Wat ben je aan het doen en wat is dat ding?'' Riep een andere meid gekleed in het roze.
''Owh hem? Dit is onze nieuwe vriend!''
''Wat ben ik?'' Als ze me vriend noemde. Ik kan toch niet bevriend zijn met deze... deze moordenaars?! Voordat ik nog iets kon zeggen viel ik op de grond.
''Weet je het dan niet? Welkom bij Night Raid!''
''Night.. Raid...'' Was het enige wat ik nog kon zeggen. Night Raid is een van de beruchtste sluipmoordenaars groepen in het kapitaal en werd zelfs door hen gezocht. Ze hebben moed, zijn ervaren en tonen geen genade.
''Bulat kan jij het overnemen en hem meenemen?'' Riep Leone nog naar een man met een harnas aan.
''W-wat?! Ik kan toch niet...'' Voordat ik mijn zin kon afmaken werd ik al opgetild door hem en blijkbaar kon ik er niets tegenin brengen.

Als het dag werd probeerde ik nog weg te glippen, waarbij iedere poging mislukte en meteen terug gevoerd werd naar de basis, maar dit keer was het anders. In plaats van mijn eigen kamer stond ik in een grote hal dat ondersteund werd door pilaren en aan het eind zat er iemand. Was het nou een vrouw of man?
''Zo Leona is dit de nieuwe lid waarover je praatte?'' Zei de man die blijkbaar een vrouw bleek te zijn.
''Ja dat is hem.''
''Ik zie...'' Ze keek me denkend, maar toch kon je niets er uit maken waarover ze dacht. ''Zo doe je mee met ons?''
''Ik meedoen met jullie groepje? Dat klinkt interessant.'' Na mijn zin amuseerde de vrouw zich en zette ze een hand op haar kin.
''Je hebt wel veel moed. Voor zo'n iemand. Ik hoop dat je weet wat we doen, toch?''
Ik knikte en wist dat dit mijn kans was om wraak te nemen op het kapitaal voor Camille en onze dorp.
''Wat is je naam?''
Deze vraag was altijd het moeilijkste voor me geweest. Wat kon ik haar vertellen? Kon ik dit groep wel vertrouwen? Als ik nadacht gebruikte ik mijn normale dekking naam. ''Melchoirre Firenze.''
''Melchoirre huh? Welkom bij Night Raid. Jouw eerste mentor wordt Gulat.''
Als ik de naam hoorde sprongen mijn ogen meteen op de man die werkelijk waar groot opgebouwd was. ''Nou Melchoirre laten we samen ons best doen!''
Om me heen zag ik allerlei leden die ik nog niet kende. Leona was het meisje met monsterlijke krachten; Bulat is blijkbaar de man met het harnas aangezien niemand anders hier zo groot opgebouwd is en de rest kende ik niet.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Meteen begon ze een uitleg over een groep sluipmoordenaars genaamd night raid. In de stad hingen verschillende gezocht posters op, al was het zeker dat ze met nog meer waren dan die paar gezichten die op papier stonden. Ze waren gevaarlijk, goed getraind en beschikten over een imperial arms. "Maar wij zijn sterker. We maken ze allemaal af, we krijgen onze wraak." Het meisje met de metalen arm was recht gestaan. Haar ogen straalden een en al woede uit. Het was duidelijk dat zij nog een appeltje te schillen had met deze groep mensen.
"Seryu, ga alsjeblieft neerzitten." Esdeaths stem klonk niet onredelijk. Toch wist Camille dat als Seryu niet zou luisteren de gevolgen voor haar niet bepaald aangenaam zouden zijn.
"Allereerst moeten jullie leren samenwerken. De basis van een goed leger is een goede samenwerking. De volgende dagen laat ik jullie per twee door de stad patrouilleren. Natuurlijk is night raid prioriteit, maar onder mijn gezag zullen natuurlijk ook andere criminele acties bestraft worden." Ze overliep de teams voor de komende week. Camille werd samen met Kurome ingezet in het noordelijke deel van de stad. Even keek ze het kleine meisje aan die weinig geïntreseerd naar enkele vogels buiten staarde.
"De shifts beginnen morgen. Voor de rest van de dag stel ik voor dat jullie elkaar wat beter leren kennen. Ik heb dringende zaken in het koninklijk paleis. Mocht je me willen spelen, laat dan een boodschap achter in mijn bureau of kamer en dan zal ik zien wat ik voor je kan doen."
Ze wandelde op haar hoge hakken naar buiten. Schoenen die het laatste beeld van talloze van haar slachtoffers waren. Als je een ding over Esdeath kon zeggen, was het dat ze zeker een indruk na liet.
Camille richtte zich tot Kurome. Ze kon best proberen een gesprek met haar te voeren, aangezien ze morgen heel de dag samen zouden optrekken. "Dus over morgen. Ik kijk er echt al naar uit." zei ze zo vriendelijk mogelijk. Kurome keek verbaasd op, het was duidelijk dat ze niet gehoord had was Camille haar had gezegd. "Morgen. Ik kijk er echt al naar uit." herhaalde ze.
"Wel zolang je mijn zus niet dood, vind ik het ook allemaal best. Ik vermoord mijn zus niemand anders?" zei ze onverschillig terwijl ze nog een koekje in haar mond stak.
"Je zus?" antwoordde Camille verbaasd.
"Akame. Ze heeft nogal een beruchte reputatie. We zijn zussen, maar dat is alles wat je erover moet weten. Dat en dat ik diegene ben die haar aan mijn zwaard rijg."
Zo te zien zou morgen nog een lange dag worden.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld