Forum

Het was een week geleden, dat ik eindelijk naar mijn nieuwe woning - of beter gezegd kamer, want het was niet veel meer dan dat - was verhuisd en, hoewel ik mijn ouders natuurlijk best miste, het beviel me allemaal prima. Met name de rust was heerlijk en het feit dat ik alles nu zelf kon bepalen natuurlijk. Geen gezeur over dat ik gister zo laat thuis was gekomen en dan heb ik de hele dag school nog overleefd ook. De weg naar huis was het enige overgebleven obstakel dat me nog te wachten stond en ik was er vrij zeker van dat ik dat ook wel aankon. Tenslotte was mijn woning slechts een busritje van tien minuten en een nog kortere wandeling verwijderd van het gebouw, waar ik de dag, luisterend naar docenten en pratend met medestudenten, door had gebracht. Twintig minuten als je het gebruikelijke praatje met mijn vriendinnen en de twintig stappen naar de bushalte meetelde.

Zoals gewoonlijk was de bus te laat, maar de vriendelijke begroeting van de chauffeur en de gedachte aan een rustige middag thuis, maakten dat de geïrriteerde blik op mijn gezicht al gauw verzachte en zich naar het raam, dat overigens wel even schoongemaakt mocht worden, toe draaide, zodat ik naar buiten kon kijken. Zonder echt te letten op wat zich binnen mijn gezichtsveld afspeelde, staarde ik naar buiten, totdat de bus stopte bij mijn halte en ik op moest staan, om het voertuig uit te lopen en aan het laatste onderdeel van de terugweg te beginnen.

"Hey, wacht even!" hoorde ik iemand roepen en toen ik, nieuwsgierig naar wat er aan de hand was, me omdraaide om een korte blik richting het geluid te werpen, stond er ineens en jongeman recht voor mijn neus. Het duurde niet lang voor ik me realiseerde dat de man het tegen mij had gehad, ook al kwam hij me in de verste verte nog niet bekend voor.

"Hallo," kwam er op een licht vragende en verbaasde toon uit mijn mond, nadat ik een stap achteruit had gezet, om weer enige afstand tussen ons te creeëren.

Rai

Ongeduldig keek ik op mijn horloge. Veel te lang al was ik hier aan het wachten en om eerlijk te zijn, was het doodsaai. Ik was er van op de hoogte dat het allemaal erg belangrijk was en dergelijke, maar als dat meisje niet een beetje opschoot, dan mocht iemand anders het overnemen, wat mij betreft. Het had dan ook zeker niet lang meer geduurd of ik was er echt vandoor gegaan, maar nog voor dat moment aan was gebroken, viel mijn blik op de persoon in kwestie. Voor ze er vandoor kon gaan en ik haar uit het oog kon verliezen, opende ik mijn mond om naar het meisje te roepen dat ze even moest wachten. Tegen de tijd dat ze zich omdraaide, had ik haar, echter, al ingehaald en een glimlach verscheen kort op mijn gezicht bij het horen van haar verbaasde begroeting, die perfect paste bij de veraste uitdrukking op haar gezicht.

"Ciarra is het toch?" vroeg ik voor dat laatste beetje zekerheid. Opgelucht zag ik dat ze, nog steeds met een verbaasde blik, knikte als antwoord op mijn vraag, maar voor zij haar vraag kon stellen, had ik mijn mond al weer geopend.

"Sorry, je hebt natuurlijk geen idee wat je overkomt. Ik ben Rai. Je moeder had me gevraagd of ik je een beetje wegwijs wilde maken in de omgeving. Je weet wel, omdat het niet bepaald de makkelijkste stad is om de weg te vinden en gezien je nieuw bent…" zei hij, zijn zin niet helemaal afmakend, verwachtend dat ze de verdere uitleg niet nodig had.

"Bedankt, maar ik denk dat ik er zelf wel uitkom," sprak de jongedame en ik rolde kort met mijn ogen, toen ze me een verontschuldigende glimlach schonk en aanstalten maakte om er weer vandoor te gaan.

"Doe niet zo raar. Ik sta erop dat ik je een korte rondleiding geef," antwoordde ik en pakte haar bij haar arm, om haar mee te slepen, aangezien ik niet bepaald het geduldige type was en dit hele gebeuren maar wat graag achter de rug wilde hebben. Ik negeerde haar gesputter en de vreemde blikken die dat opleverde van verscheidene mensen, om haar pas weer los te laten bij de afgesproken plek.

"Ze is helemaal van jou Samuel, dus ga je gang," zei hij tegen de jongeman, die hun, gezamenlijk met de andere jongedame, op had gewacht in het steegje.