Forum

Achter me hoorde ik een deur kraken. Mijn benen beefden en ik kon me met moeite vasthouden aan de trapleuning. Mijn hoofd deed pijn, en mijn zwarte lange haren waren nat. Om me heen was het donker. De traptreden kraakten, en deden mijn hart sneller doen kloppen. Waarom was ik hier? ''Hallo'', zei ik zacht, maar er kwam geen antwoord vanuit het duistere gat  boven mijn hoofd waarin de trap eindigde. Ik schrok van een hard snerpend geluid dat ik van onderaan de trap hoorde. Het geluid kwam steeds dichter naar me toe. ''Ga weg!'', schreeuwde ik, maar het bleef maar dichterbij komen. Ik trok een sprint naar boven, mijn adem stokte in mijn keel. De laatste trede miste ik, waardoor ik met een klap op mijn buik belandde. Een scherpe pijnscheut ging door mijn handen heen. De grond was bezaaid met glasscherven. Het geluid kwam steeds dichterbij tot het zo dichtbij was, dat het wel leek of er iemand naast me stond. Ik durfde niet op te kijken. Ik voelde een vloeistof op mijn wang druppelen. Ik haalde mijn vingers over mijn gezicht heen. Het was te donker om te kunnen zien wat het was. Maar ik had wel al zo een vermoeden. Ik probeerde op te staan, maar werd door een onmenselijke kracht tegen de traptreden aangedrukt recht in de glasscherven. Ik raakte in paniek. Ik kon mezelf niet meer in de hand houden. ''Laat me gaan!'', schreeuwde ik door mijn tranen heen. Het geluid verdrong zich, ik probeerde op te staan. Voor mijn gezichtsveld verscheen een gestalte. ''Doe het!'', schreeuwde de persoon tegenover me. ''Doe wat?'', vroeg ik nog steeds in paniek. ''Wat moet ik doen?''. Vanuit het raam verscheen er een lichtstraal die de ruimte waar ik was vulde met licht. Vlak voordat ik het gezicht kon zien van het gestalte voor me vervaagde mijn beeld. 

Ik schrok overeind in mijn bed. Weer een nachtmerrie. Mijn lakens waren doorweekt van het zweet, en mijn haren plakte zich vast aan mijn gezicht. ''Wat moet ik doen?'', herhaalde ik zacht voor mezelf. Allemaal waren ze hetzelfde. Het bloed, het geluid, het gestalte. Maar nooit in dezelfde omgeving. Ik pakte mijn telefoon van mijn nachtkastje en keek naar de tijd; 3:57. Fijn, over 2 uur kon ik weer opstaan, en mijn veilige thuis verlaten voor bijna de rest van de dag. Ik kon nu toch niet meer slapen. dan maar een douch. Ik stapte uit bed en liep naar de badkamer. In mijn spiegelbeeld zag ik mezelf. Ik zag er niet uit. Mijn gezicht was nat en mijn ogen waren bedekt met een wazige rode gloed. Mijn haar stak ik op een knot en spoelde toen vervolgens mijn gezicht af met wat water uit de kraan. Snel stapte ik onder de douch en waste de rest van mijn lichaam met wat overige witte dove-shampoo. Toen ik klaar was met afdrogen liep ik terug naar mijn lade kast. Ik haalde er een donkerblauwe skinnyjeans en een simpel strak topje uit. Toen weer terug naar de badkamer. Make-up, daar had ik geen behoefte aan. Mijn famillie had altijd al gezegd dat ik een natuurlijke schoonheid was, nou dat zag ik anders. Na wat mascara opgedaan te hebben liep ik terug naar mijn kamer en haalde mijn telefoon uit mijn oplader. Geen nieuwe berichten van Jared, maar ook niet van Rhea. Die hadden het waarschijnlijk zelf al veel te druk gehad om zich zorgen te kunnen maken om mij. Ik was nu eenmaal al een week ziek thuis gebleven. Rhea was me wel komen opzoeken samen met Jared, maar dat was aan het begin van de week.  Vandaag zou ik mezelf weer op de colleges kunnen vertonen. Ik liep naar de woonkamer waar ik mijn tas van de tafel afgriste. Op zoek naar mijn ipod vond ik alleen maar wat restverpakkingen van mijn lunch, van vorige week. Ik pakte de afstandsbediening en zette de tv aan waarna ik me vervolgens op de bank liet vallen. Wat ik ok probeerde te doen, ik kon mezelf niet laten afleiden van mijn dromen. Het werden er steeds meer. Ik had de afgelopen week misschien 20 uur nachtrust gehad. Ik zapte naar de volgende zender, maar de tv wilde maar niet naar mijn commando's luisteren. ''Hé, wat was dat nou'', de tv was uitgevallen en de lichten deden het ook niet meer. Weer een stroomstoring, dat was al de 2e keer deze week. Ik zette snel een kaars aan. Ik kon er niet goed tegen als het donker was. Dat deed me denken aan al die vreselijke dromen, de een nog gruwelijker dan de ander. Nee Leah, niet aan denken! Ik stond op van de bank en liep mijn appartement uit. Het mocht nu dan wel half 5 zijn, ik had berenhonger. Ik liep naar de eerste de beste Starbucks voor een kop koffie. Dit deed ik  altijd met Rhea en Jared, maar die kon ik moeilijk gaan opbellen. Gelukkig was onze starbucks fulltime open. Dat kwam waarschijnlijk door het drukke uitgaansleven, en de dichtbijzijne clubs. Ik stapte snel de zaak in aangezien het buiten zo koud was. Jammergenoeg was ik mijn wanten vergeten. Ik keek rond in het café. Gelukkig zag ik niemand die ik kende. ''Een latte machioato met hazelnoot smaak medium alsjeblieft'', zei ik tegen het meisje achter de kassa. Ik rekende af en liep met mijn koffie naar de achterkant van het café. Het was gelukkig erg rustig, er waren maar 2 andere mensen. Ik zette mijn tas naast me neer en plofte neer in een van de grote stoelen. heerlijk zo vroeg in de morgen die koffie. Ik schrok op toen ik aan de andere kant van de straat 3 jongens zag staan naast hun motoren. Ik wist maar al te goed wie dat waren. De eerste 2 kende ik van de universiteit, Zeke en Jay. Allebei 2 ruige typjes. Niets voor mij. Ze jaagde me alleen maar angst aan. De laatste jongen kende ik minder goed. Rhea had verteld dat hij sinds kort op onze universiteit zat. Kyran Fredericks. Wat zag hij in hemelsnaam in een studie Psycholochie? Ik schrok toen ik zag dat hij mijn kant op keek. Waarom ook altijd? Zijn donkergekleurde haar kwam tot iets boven zijn schouders en hij hadeen donkergekleurd jasje aan. Ik deed of ik hem niet zag, anders betekende dat alleen maar rotzooi volgens Jared. Hij had wel vaker wat verhalen gehoord over zulk soort jongens, maar nog nooit had ik iemand zo intimiderend gevonden. Hij liep naar de andere kant van de straat. ''Kut'', kwam hij hiernaartoe. de man en de vrouw naast me keken me geïrriteerd aan. Ik trok me er niets van aan. Wat deden ze hier eigenlijk zo vroeg al? Ik zag dat Kyran door de duren van de starbucks naar binnen liep. De sfeer in het café veranderde al snel. Het echtpaar naast me verlieten snel hun plaatsen, waardoor ik alleen overbleef in het café. Kyran kwam nu wel erg dichtbij. Het gaf me geen prettig gevoel  dat hij zo dichtbij was. Het kassameisje liet me ook in de steek, ze liep naar het magazijn waardoor ze me alleen achterliet met Kyran. Hij bleef staan op zijn plek, en veegde zijn donkere haren uit zijn gezicht waardoor ik recht in zijn grijs getinte ogen keek. ''Heej, ik hoorde dat jij een vriend was van Jared'', zei hij kortaf met een wat kleinerende ondertoon. ''Dat klopt'', zei ik op dezelfde toon tegen hem. Hij maakte het wel erg ongemakkelijk. Zo te zien waren Zeke en Jay ervandoor gegaan. Dat was maar beter zo. Kyran ging zitten in de stoel tegenover me en liet zijn helm op de grond zakken. ''Wat wil je Kyran'', kwam ik maar ter zake. Hij leek iets wat beledigd door mijn opmerking. Vond hij het dan niet op zijn plaats goed gezegd? Het was god vergeten 5 uur in de ochtend! '' Niets wat jij me niet kan geven'', zei hij. Wat had dat nou weer te betekenen? ''Kun je iets duidelijker zijn? Het is wel 5 uur als je begrijpt wat ik bedoel'', maakte ik mijn zin af. Hij staarde me alleen maar aan. Ik nap nonchalant een slok van mijn koffie. ''Als je geen beter excuus hebt kun je beter..'', mijn zin werd onderbroken door Kyran die me bij mijn arm vastpakte en zich naar voren boog. Ik gaf hem een harde klap in zijn gezicht, maar goed ook! ''Wat doe je!?'', kwam er uit mijn mond. Ik was boos op hem, waar haalde hij het lef vandaan. Ik kende hem niet, hij kende mij niet en het was nu waarschijnlijk zo een 5 over 5 in de ochtend. ''Sorry, ik wilde alleen even...'' ''Het maakt me niets uit wat jij wilt!''. Ik stond op uit mijn stoel en pakte mijn tas. Snel liep ik richting de dames wc's. Het had geen zin om naar de uitgang te lopen. Daar kon hij me net zo makkelijk onder ogen komen. Kyran leek niet beledigd. Zijn ogen stonden nietsbetekenend en staarden alleen maar voor zich uit. Wat een rare gozer. Één ding wist ik zeker, Jared en Rhea hadden gelijk, hij spoorde niet.

Met een harde klap gooide ik de deur van de dames wc's  achter me dicht. ''De klootzak''. Ik opende een van de deuren van de wc hokjes en liep naar binnen. Snel deed ik het hokje op slot. Ik liet mezelf op de grond zakken. Wat nu? Hij zou wachten tot ik weer uit de wc's zou komen. Ik moest nu eenmaal naar hetzelfde college! Geadachten schoten door mijn hoofd heen toen ik de deur van de wc ingang hoorde kraken. Fuck, fuck fuck, ga alsjeblieft weg! Ik hoorde het hopkje naast me opengemaakt worden. Er zakte iemand in elkaar geebogen op de vloer van het hokje naast me. Was het Kyran? Nee, dat lef had hij niet. Al hoewel... Een dodelijke stilte volgde. Ik wilde niet de eerste zijn. Ik zou echt niet toegeven aan het feit dat hij met me wilde praten. Wat als ik nou eens supersnel het hokje uit zou rennen? Nee hij zou sneller zijn. Kutzooi, nu zat ik hier ook nog eens opgesloten. Ik had mezef in de val laten lopen. Ik pakte mijn telefoon, maar toen ik hem aanzette zag ik dat hij bijna leeg was. Ik kon maar een ding doen waardoor hij misschien zou weggaan. Hem zijn zin geven.

''Weetje, toiletten zijn bedoeld voor privacy'', zei ik vol zelfvertrouwen. Het was net of ik tegen de wc stond aan te praten. Niemand reageerde, maar ik voelde toch echt een sterke aanwezigheid van Kyran in het hokje naast me. Ik zag het aan zijn schoenen. Ik hoorde dat hij zijn knieën in het hokje naast me optrok. Wat waren wc's toch altijd claustrofobisch. ''Praat niet alsof je niet verwacht had dat ik je zou volgen'', hoorde ik vanuit het hokje naast me komen. Kyran's stem klonk donker en diep. En toch gaf het me de kriebels. Op een slechte manier. Ik haalde mijn neus op en strekte mijn benen. ''Het is en blijft de meiden wc!'', schreeuwde ik haast naar de andere kant. ''Dus, wat wil je? Als je hier voor een zoen bent kun je beter gelijk oprotten'', zo dat was eruit. En ik had gelijk ook. Wat een creep. ''Nee, dat is het niet ik wilde...eigenlijk  even sorry zeggen voor daarnet'', kwam er op een schuldige toon uit zijn mond. Ik had zo geen medelijden met hem, maar ik vond het wel fijn dat hij zijn excuses aanbood. ''Dan is dat nog geen rede om de meisjes wc's binnen te dringen'', zei ik toch maar. ''Toch bedankt dat je je excuses aanbied, dat had ik... niet van je verwacht'', voegde ik eraan toe. Kon het nog erger? Kyran had me waar hij me hebben wilde. ''Dat begrijp ik'', zei hij somber en ik hoorde hem opstaan. Het hokje ging open, ik hoorde zijn voetstappen richting de uitgang gaan.  Nu was ik zeker de boeman? Ik kon daar zo niet tegen, dat deed mijn vader nou ook altijd....vroeger toen ik klein was ten minste. Ik stormde het hokje uit en hield hem tegen. Pas toen ik voor hem stond herinnerde ik me weer hoe intimiderend hij was. Toch maakte ik mezelf groot. ''Nou moet je eens even goed naar me luisteren: Ik ken je niet, jij kent mij niet, het is vroeg, en ik ga liever zo naar mijn college toe. En als ik je zonet beledigd heb, is dat maar goed ook! Ik laat me niet zomaar door de eerste de beste jongen afpoeieren, zelfs niet door jouw Kyran Fredericks!'', zo ik was klaar. Ik had gezegd wat ik moets zeggen en keek hem uitdagend aan.

Ik klonk wel als zijn moeder. Zou hij verbaasd zijn dat ik zijn achternaam kende? Hij liet zijn hoofd zakken, waardoor zijn sluike donkere haar weer over zijn gezicht heen viel. Hij zette een stap dichterbij waardoor ik naar achter wankelde en maar 2 extra stappen achteruit zette. In een snelle beweging voelde ik zijn handen  om mijn polsen heen gedrukt. Hij duwde me tegen de muren van de wc, en keek me recht in mijn gezicht aan. Zijn grijs getinte ogen stonden vol verschillende emoties. Met mijn armen omhoog naast mijn lichaam stond ik tegen de muur aangedrukt. Ik kon geen kant meer op. ''Vergeet alsjeblieft niet wie je tegenover je hebt'', zei hij kil. Was dit een bedreiging? Ik probeerde me los te rukken uit zijn greep maar hij liet me geen kant op gaan. Paniek laaide op in mijn ogen. Ik voelde het. In de zijne las ik angst, verbazing en tegelijkertijd verdriet.  Ik draaide mijn hoofd richting de muur, zodat ik niet meer naar hem hoefde te kijken. Hij schrok van mijn reactie. Zijn greep werd iets losser. ''Sorry'', zei hij en hij liet me los. Nu stond ik recht tegenover hem. WAT WAS ZIJN PROBLEEM? Zonder nog een woord met hem uit te wisselen liep ik snel weg. Waarom ik? was de laatste vraag die door mijn hoofd heen spookte. 

Na deze onmenselijke ochtend, moest ik even bijkomen. Gelukkig was het nu 6 uur, dus zou Rhea heel misschien net wakker zijn. Kyran en zijn vrienden was ik gelukkig niet meer tegen het lijf gelopen. Ik begreep hem gewoon niet. Waarom moest hij mij nou weer hebben. Het ene moment wilde hij me, terwijl hij me niet eens kende, zoenen! En het andere moment werd ik bang van hem, of maakte hij een dreigende opmerking naar me. In mijn gedachten verzonken botste ik per ongeluk op tegen een lang gestalte. ''Kijk eens uit waar je... Leah!'', 2 tengere armpjes knuffelden me. Het was Rhea. Dat kwam dan wel goed uit. Dan voelede ik me in ieder geval minder alleen. En een stuk veiliger wanneer Kyran in de buurt was. Tot mijn verbazing zag ik dat Rhea haar haar opnieuw weer geverfd had. Dit keer was het donkerrood met kleine lichtere plukken erdoorheen. Het was zoals altijd een prachtig gezicht. ''Wow! Dat ziet er sexy uit zeg!'', zei ik tegen haar waarna ze moest blozen. ''Ik dacht maar weer eens iets anders. Nu je een week ziek was geweest wilde ik je graag weer zien, dus ik was eigenlijk op pad naar je appartement om te vragen of je vandaag eindelijk weer naar college kwam! Jared maakt zich ook ontzettend veel zorgen''. Bij de naam Jared maakte haar stem een sprongetje. ''Over Jared gesproken *kuch* *kuch*, hoe zit het daar nu eigenlijk mee Rhea?'', vroeg ik aan haar. Ze wist dat het haar zwakte punt was. Als ik aan haar naar Jared vroeg kon ze niets anders dan enorme gesprekken vormen. ''Uhhmm.... Leah...  dat is een van de redenen dat ik je wilde gaan opzoeken vandaag...'', zei ze tegen me. Ze keek naar de stoeptegels van de straat. ''Rhea kom op! Vertel, jullie hebben een hele week alleen zonder mij doorgebracht. Je kan me niet wijs maken dat er helemaal niets gebeurd is?'', vroeg ik terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg en mijn wenkbrouwen fronste. ''Dat is het hem nou juist!'', zei ze. Wacht, was ze bang om alleen met hem te zijn? Mijn stoere Rhea, 18 jaar, de jongensfreak? ''Rhea... je gaat me toch niet vertellen dat je bang bent om alleen met hem te zijn hé?'', vroeg ik voorzichtig. Haar lichaam beefde. ''Leah, ik kon het gewoon niet. Ik begrijp zelf ook niet waarom, je weet hoe ik ben. Rhea, het meisje met lef en pit, nergens bang voor'', maakte ze haar zin af. Ik gaf haar een knuffel. ''Het is niet erg, stil maar. Misschien is het juist een goed teken dat je het niet durft', zei ik. ''Hoezo dat dan?'', vroeg ze terwijl ze me los liet en een beetje verslagen ineengezakt ging staan. ''Nou ja, dan weet je in ieder geval dat het echt is.'', zei ik tegen haar. Haar ogen sprankelden. ''Weet je Leah, volgensmij heb je gelijk. Maar je weet dat de enige echte droomprins in mijn leven jared is en blijft. En ik heb het idee dat hij niets voor mij voelt. Nog steeds na al die jaren samen als vrienden, ik weet het gewoon even niet meer. Helemaal toen jij ineens ziek was!'', zei ze en ze gaf me nog een knuffel. ''Nou ja Rhea, het komt wel goed. En ik zal je beloven dat ik niet jaloers zal zijn dat je eerder een echte vriend hebt dan ik'', zei ik en we schaterden het uit. ''Over jongens gesproken'', zei ik. 

''Rhea, ik vertel dit aan jouw omdat ik niet wil dat Jared nog bezorgder over me word...'', ze keek me met grote ogen aan. ''Heb je iets met een jongen gedaan? Meid, voortaan als je ziek bent kom ik elke dag langs om die bink van je te bekijken!'', zei ze. Helemaal een opmerking voor Rhea. Ik moet erom lachen. ''Hahaha! Maar nu even serieus..'', zei ik. ''Je weet wel die nieuwe jongen, een van de 3 die zich bij Zeke en jay heeft ingelaten..'', maakte ik mijn zin af. ''Ja.... je hebt toch niet!?'', ''Nee iel Rhea niet zo doordenken graag, je denkt niet bepaald echt mee'', zei ik. Ze zette haar serieuze gezicht op en was klaar om mijn verhaal aan te horen.

''WAT! Jezus, Kyran Fredericks? DE foute slechte jonegn? Je weet zeker dat we het nog steeds over dezelfde jongen hebben? Oh, Ik sla hem nog een keer in zijn gezicht als hij je iets aan doet!'', zei ze en ze balde haar vuisten. ''Het probleem...is dat ik niet weet wat hij van me wil. Het ene moment is hij heel lief, en het andere moment staat hij me te bedreigen!', zei ik. Rhea pakte mijn hand vast. '' Ik denk dat het het beste is als je niet meer aan hem denkt'', zei ze en ik begreep waarom. Ze wilde me alleen maar beschermen. ''Nou goed dan'', zei ik. ''En ALS hij met zijn vieze vingers aan je zit, dan krijgt hij het echt te verduren'', dat was gelukkig de Rhea die ik kende. In de verte zag ik Jared aan komen lopen. Echt, als blikken konden doden...

''Jared wat is er, je lijkt...boos'', zei ik tegen hem. ''Dat komt omdat madame Rhea hier me de hele fucking week heeft opgescheept met Lisa van het korfbal team! Je weet dat ik haar niet kan uitstaan!'', schreeuwde hij. ''Ohh Jared, mijn haar zit niet goed, zou je het even voor me kunnen goed doen?'', zei hij met een meisjesachtig accent. Ik deed het in mijn broek. Tegelijkertijd had ik wel medelijden met Rhea, want ik wist wat er door haar heen ging toen ze een blik richtte op Jared. ''Sorry Jer'', zei ze en hij liep naar Rhea toe. ''Ik weet dat je Leah de afgelopen week gemist hebt, maar je had mij toch wel op zijn minst kunnen bellen wat er allemaal gaande was dat je niet me af wilde spreken?'', zei Jared tegen Rhea terwijl hij een arm om haar heen sloeg. Ik voelde me schuldig. Nu werd hij boos op Rhea, omdat hij dacht dat ze hem niets wilde vertellen. ''Jerr, het ligt allemaal erg ingewikkeld. Het is een meisjes ding wat je nooit zult begrijpen. Oh ja... En ergens vind je Lisa van de korfbal toch wel een lekker wijf of niet?'', zei ik met een lach op mijn gezicht. Hij grijnsde, maar werd er wel erg geïrriteerd over. ''Voor deze ene keer zal ik je de kieteldood besparen Lea Lunner'', zei hij. Ik gaf hem een por in zijn zij, waarna hei zich verontschuldigde tegenover Rhea en haar een glimlach toelegde. Ik zag dat Rhea van binnen in vuur en vlam stond. Waarom konden die twee nou niet gelijk iets met elkaar krijgen? Wat was het allemaal toch zo ingewikkeld. Nou ja, ik had daar in elk geval geen last van.  Rhea gaf me een kneepje in mijn hand en wenkte naar de linkerkant van de straat. Ik keek, en zag tot mijn schrik dat Kyran naast zijn motor stond terwijl hij zijn helm afdeed. Zijn haar leek wel iets donkerder vanaf deze kant van de straat. Gelukkig had hij me nog niet in de gaten, tenminste dat dacht ik.

''Kut, wat doet die nou weer hier?'', vroeg Rhea aan me, maar ik stond stil van schrik en kon alleen maar naar hem kijken. Een van de 3. Wat was er toch aan de hand dat ik Zeke en Jay de laatste tijd zo weinig met hem zag? Rhea draaide me om naar Jared, die allang door had dat er iets gaande was. Hij fronste naar me. ''Zeg Leah, ik weet dat je deze week ziek was... maar uhhmm...'' hij beet op zijn duim ''je hebt toch niets met die gast van een Kyran uitgespookt hé?'', hij klonk bezorgd. ''Wat is jullie probleem? Waarom zou ik?'', zei ik iets te hard. Serieus, ik wist dat Rhea en Jared ooit een koppel zouden worden, maar ze dachten zo hetzelfde dat ik ze af en toe allebei een klap wilde verkopen van schaamte. ''Volgensmij heb je de aandacht getrokken van wanna be BadGuy'', zei Jared zacht en hij ging voor me staan, bang dat Kyran, die nu bijna bij ons stond, ineens een uithaal zou maken. Een volgende dodelijke stilte volgde. '''Leah, kan ik even met je praten, alleen als het kan'', vroeg hij. Jared keek hem verbaasd aan. ''Eigenlijk wilde we eerst naar de Starbucks gaan om een kop koffie te drinken voor het college'', zei Jared. Kut, hij wist natuurlijk niet dat ik dat vanochtend om half 5 al gedaan had. En al helemaal niet wat er toen met mij en Kyran was gebeurd. Kyran lachte naar hem, ''Dat lijkt me niet nodig hoor'', zei hij en hij wenkte me dat ik met hem mee moest gaan. Wat nu? Ik had Rhea beloofd bij hem uit de buurt te blijven. En liever deed ik dat ook. Maar het leek alsof het echt van belang was. ''Wat bedoel je?'', vroeg Jared nu wat bozer. ''Daar kom je nog wel achter'', zei Kyran die nonchalant naar de grond tuurde. Jared begreep er niets van. Beter dat Rhea het hem niet vertelde. Dat zou niet goed gaan aflopen. ''5 minuten'', zei ik tegen Rhea en Jared, die me met grote ogen nastaarden toen ik met Kyran naar de overkant van de straat liep. Wat was ik aan het doen? 

Wat was ik aan het doen?

Kyran stak de straat over zonder ook maar een blik te gunnen aan de auto's die er langs de weg reden. Lekker oplettend typ dacht ik.  Ik vond het vervelend om Jared en Rhea samen acher te laten, te denken aan wat Rhea me zojuist had verteld. En al helemaal nu ze moest gaan uitleggen waarom ik niet mee zou kunnen naar de starbucks volgens Kyran. Ik liep haastig naar de overkant, ik kon dit gesprek maar beter zo snel mogelijk aachter de rug hebben. Kyran stopte toen we aangekomen waren bij zijn motor en haalde heb van het slot af. Ik schrok, praten had hij gezegd, niet een rit maken op een doodangstaanjagend metaalmonster. Ik stond aan de grond genageld terwijl ik toekeek hoe Kyran zich klaar stond te maken om te vertrekken. Hij merkte dat ik hem stond aan te staren, shit. Hij reikte me de helm toe, ''kom je nog?'', vroeg hij. 

''Nevernooitniet dat ik bij jouw achterop dat ding stap! Dan kan ik net zo goed ter plekken sterven!'', zei ik geschrokken. Mijn armen begonnen te beven, het was best wel koud opeens. ''Vertrouw je me niet?'', vroeg hij terwijl hij zijn wenkbrouwen fronste. Wat was ik zijn opmerkingen toch zat! Als hij dacht dat ik mee zou gaan had hij het mooi mis. ''Ja, het is een gewoonte van me om met een super rare gozer, die ik eigenlijk nog niet eens ken een rit te maken op een motor'', zei ik sarcastisch. ''Natuurlijk vertrouw je me niet, waarom zou je'', zei hij waarna hij zijn motor startte en erop ging zitten. Je gaat niet mee Leah, dit word je dood! Hoorde ik Rhea zeggen in mijn achterhoofd. Met tegenzin zette ik de helm op, ik trilde nog steeds van de schrik. ''Maak je geen zorgen, ik zal rustig rijden'', zei hij, maar ik geloofde er geen bal van. Wie weet waar hij me heen zou brengen. Hij stak zijn arm naar me uit. Nu kon ik nog terug.

Met tegenzin nam ik hem van hem aan en stapte achter hem op de motor. Door de grote helm heen zag ik dat Rhea en Jared me nu echt verschrikt aankeken. Oké, dit haalde me uit mijn droom. Ik zat achterop de motor van Kyran Fredericks, en had zojuist de keuze gemaakt nooit meer levend terug te keren, lekker dan. Kyran gaf gas en we reden weg. Ik schrok wanneer Ik bijna van de motor af viel, maar de stevige hand van Kyran om mijn pols voelde. Hij sloeg een van mijn armen om zijn middel. Zo, dus dat was zijn strategie? ''Houd je vast aan me als je niet wilt vallen'', zei hij terwijl hij zijn blik op mijn hand vestigde. Ik wilde hem niet vasthouden, dan kreeg hij weer zijn zin. Maar toen  hij echt gas gaf sloegen mijn beide armen als 2 onbedwangbare tuinslangen gelijk om hem heen. Hij onderdrukte een klein lachje. ''Zie je nou wel, zo moeilijk was dat niet'', zei hij en eigenlijk had hij wel gelijk.

Na een rit van 10 minuten langs god weet ik veel hoeveel straten en parken gereden te zijn stopte hij naast een van de meren bij het park. Het was nog steeds een beetje donker maar de natuur was allang ontwaakt. Zonder dat ik het door had zaten we al snel 2 minuten even bij te komen van de rit. ''Je mag me nu wel loslaten hoor, of ben je nog steeds bang dat je gaat vallen?'', vroeg hij aan me waarna ik snel losliet. Ik was zo opgegaan in het moment dat ik serieus was vergeten gelijk los te laten en af te stappen nadat we waren gestopt. Ik zette de helm af en stapte als eerste van de motor af. ''Dus... nu je me hiernaartoe gebracht hebt *zucht*, kun je dan eindelijk zeggen wat je wil?'', vroeg ik aan hem. Het was hier erg mooi, en ik vond het eigenlijk ook niet zo erg om na een week opgesloten in mijn appartement weer eens wat frisse lucht binnen te krijgen, maar ik wilde Rhea en Jared niet ongerust maken. ''Kom'', was het enige wat hij zei, waarna hij voor me uit het zandpad naar een klein grasveld afliep. Mijn lichaam gehoorzaamde, maar mijn gedachtes gingen nog steeds zwaar tegen hem in. Hij ging zitten op het gras en klopte naast zich op de grond. 

Aarzelend liep ik naar hem toe. Hij is en bleef dezelfde jongen die me ook bedreigd had... Alhoewel ik nog steeds niet begreep wat we hier deden ging ik toch maar zitten. Het gras was lekker zacht en de bloemetjes roken heerlijk. Ik schrok me kapot toen ik in de verte een zwarte raaf zag vliegen. Was ik hier niet al eens eerder geweest? Een steek van pijn vloog door me heen kijkend naar de raaf. De natuur vervaagde. Dit was niet goed. Het was net of een van mijn nachtmerries van deze week tot leven was gekomen. Nee Leah! Concentreer je, er is niets. ''Gaat het wel?'', vroeg de stem van Kyran. In een klap vervaagde alle gedaantes en werd de natuur weer als wat hij was. ''Het komt door deze plek denk ik'', zei ik maar. Ik kon hem moeilijk gaan uitleggen wat er zojuist door me heen was gegaan. 'Hmmm..'', kwam er uit zijn mond. Ik kon hem nu in ieder geval wat beter bekijken. Zijn donkergekleurde haar zat warrig door de motorrit, wat hem wel iets liefs mee gaf. Maar zijn houding bleef hetzelfde als de  Kyran die ik kende. Vanonder zijn capouchon zag ik vanaf zijn hals een tatoeage naar beneden lopen. Off course, dat was het enige waarvan ik dacht dat het aan hem ontbrak. Had hij het niet koud? Ik begreep dat dan weer nooit van jongens, dan deden ze altijd alleen maar een vest aan over een shirt met korte mouwen. Kyran onderbrak mijn gedachtes door mijn kant op te kijken. Zijn grijze diepe ogen stonden onderzoekend. Even was hij niet meer de Kyran die ik kende, maar een kleine gevoelige jongen. 

Ik rilde van zijn diepe blik. Hij keek dwars door mijn dekmantel heen. Het was net alsof hij allang wist wie van ons 2 het bange konijntje was. Hij reikte naar mijn arm, maar stopte halverwege en trok terug. Er verscheen angst in zijn  ogen. Waar was hij bang voor? Ik zag er nou niet echt bepaald intimiderend uit ofso in vergelijking met hem. Hij stond op en liep naar het meer toe. ''Misschien denk je dat ik gek ben,..'', zei hij, ''maar dit moet even'', maakte hij zijn zin af. Hij trok zijn shirt en schoenen uit, en draaide zich om richting het meer. ''Je gaat toch niet??..', probeerde ik hem te vragen, maar voordat ik mijn zin af kon maken lag hij al in het water. Was hij helemaal gek geworden? Het was niet te vergeten november! Ik zat aan de grond genageld toe te kijken hoe hij begon te drijven in het meer. Af en toe nam hij een duik en kwam hij weer boven. Zijn haar werd er nat van. Ohh, wat zag dat water er toch aantrekkelijk uit. Maar koud! Toen kwam hij uit het water en liep hij terug. ''Gek!'', schreeuwde ik, maar ik onderdrukte een kleine glimlach. Hij plofte naast me neer op het grasbed en liet zichzelf drogen door het kleine beetje zon wat er nog was. Hij trok zich niets aan van de kou, maar ik zag dat zijn lippen iets wat paars waren weggetrokken.

Nu kon ik in ieder geval wel zijn hele tatoeage zien. Het leek wel een druïde, zoals je die in films zag, van mensen die gestraft waren, of vervloekt. ''Facinerend?'', floepte ik mijn gedachten uit mijn mond. Dat had hij zeker gehoord. Hij keek me verbaasd aan. ''Wat?'', vroeg hij en hij fronste een van zijn wenkbrouwen. Ik keek naar zij gespierde bovenlichaam, oh nee Leah niet doen je zit te staren vloog er een gedachte door mijn hoofd heen. ''Oh, mijn tatoeage?'', vroeg hij en ik knikte verlegen. ''Het is oké'', zei hij waarna hij mijn hand in de zijne nam en een van mijn vingers naar zijn borst bracht. Ik volgde de lijnen van de tatoeage door mijn vinger langzaam over zijn huid te bewegen. Het tintelde onder mijn vingers. Ergens voelde het wel prettig hier nu. Snel schoot er een gedachte door mijn hoofd heen. Was dit niet een beetje raar voor een meisje om te doen bij een vreemde jongen? Maar hij vond het wel oké. Ik stopte aan het einde van het teken en haalde toen mijn vinger van zijn met waterdruppeltjes bedekte bovenlichaam af. Hij keek me weer aan. ''Ik praat er alleen liever niet over, ...dat is alles'', zei hij wanneer hij opstond en zijn shirt weer aantrok. Hij leek iets versomberd.

Ik kom er maar gewoon niet over uit. Nu leek hij juist weer die kleine kwetsbare jongen. Nou bleef zijn uiterlijk hetzelfde, het zou niks veranderen aan zijn persoonlijkheid. Hij bleef een van de 3, Kyran Fredericks. Maar toch, hij zag er zo verslagen uit. ''Oh,... je hoeft het er niet over te hebben hoor'', zei ik tegen hem. Hij leek het fijn te vinden dat ik hem begreep. Types als hem hadden nou eenmaal geen fijne achtergrond. Had ik dat nou echt gedacht? Ik schrok van mezelf, maar vroeg me af: zou het waar zijn? Hij was niet voor niets hiernaartoe komen verhuizen. 

''Waar kom je eigenlijk vandaan?'', vroeg ik aan hem. Hij leek het vervelend te vinden dat ik deze vraag stelde. Misschien was dat ook wel logisch. Hij woonde hier nu misschien twee maanden, en de rede dat hij vertrokken was, was misschien wel erg geweest. ''Ik zal wat over mezelf vertellen, maar dan moet jij eerst vertellen wie jij bent..'', zei hij droogjes. Oké, dat was wel logisch. Het kon vast geen kwaad als ik hem vertelde wat ik hier zelf precies deed. Hij leunde naar achteren en ging uitgebreid met zijn ogen gesloten op het grasbed liggen. Wat ik eigenlijk wel fijn vond, want nu hij lag was hij minder intimiderend wanneer ik zat. Ik maakte het voor mezelf wat comfortabeler en ging met mijn rug tegen een boom aan zitten. Ik strekte mijn benen en schopte mijn schoenen uit. Het gras voelde zacht aan onder mijn voeten. ''Nou...'', begon ik mijn verhaal. ''Ik ben Leah Lunner en ik ben 18 jaar..'', begon ik, maar hij onderbrak me; ''18 jaar?'', vroeg hij nog steeds met zijn ogen gesloten. ''Ik had je ouder ingeschat, aan je gezicht te zien'', zei hij, maar ik trok me er niet veel van aan en ging verder met mijn verhaal. ''Ik lees, schrijf, ben muzikaal en houd van hardlopen'', maakte ik mijn verhaal af. Hij draaide zich nu op zijn zij richting mij. ''Nog enige bijzondere dingen?'', vroeg hij aan me. Wat bedoelde hij daar mee? ''Wat bedoel je?'', vroeg ik waarna ik een kleine glimlach op zijn gezicht zag verschijnen. ''Nou ja..., heb je nog ergens last van?'', vroeg hij. Bedoelde hij allergiën of ziektes? ''Nee, niet zover ik weet'', zei ik tegen hem. ''Hmmm..'', zei hij weer. Dat was al de 2e keer vandaag dat hij dat deed. 

''En jij?'', vroeg ik nu, hopend dat hij me eindelijk iets over zichzelf zou gaan vertellen. Een korte stilte. Had ik nou echt gedacht dat hij zich aan zijn afspraak ging houden? Hij onderbrak mijn gedachtes toen hij begon met praten. ''Ik ben Kyran Fredericks, 19 jaar....'', zei hij. ''No way! Dan ben je zeker al bijna 20?', vroeg ik met grote ogen. Ik geloofde er niets van. Hij zag er veel ouder uit. ''Nee echt waar! 2 maanden geleden ben ik 19 geworden'', zei hij. ''toen je hier kwam..'', maakte ik mijn zin af. ''Ja'', zei hij kortaf. ''En je familie, vrienden en interesses?'', vroeg ik snel verder zodat ik het onderwerp wat hij wilde vermijden van tafel veegde. Aan zijn gezicht te zien vond hij deze vraag nog vervelender om te beantwoorden. ''Ach ja..'', begon hij. Hij haalde zijn handen door zijn natte krullen en steunde met zijn elleboog op de grond zodat hij zijn hoofd kon dragen op zijn hand. ''Ik maak graag motorritjes, zie mijn familie niet vaak meer, spreek af met 'vrienden'..'',  hij spuugde het woord vrienden uit alsof het een vies woord was. ''En ik heb slaapprblemen'', zei hij als laatste. Het deed me schrikken. ''Slaappproblemen?'', vroeg ik met een vragende frons op mijn gezicht, waarna ik mijn knieën optrok en mijn armen om mijn benen heen sloot. ''Nachtmerries'', zei hij kortaf. Mijn hart sloeg even een slag over. Vond je het logisch dat hij altijd zo sacherijnig en bot was. Hij sliep waarschijnlijk net zo weinig als ik de afgelopen week had gedaan. ''Vervelend..'', zei ik maar. Ik ging hem niet vertellen dat ik ook last had van nare dromen. Dan werd het raar. ''Ik heb nergens last van'', zei ik en ik zag een teleurgestelde blik in zijn ogen hangen. ''Dat is fijn'', zei hij waarna hij op stond en het vuil van zijn kleding afklopte. 

''Als je het er over wil hebben...'', bood ik hem aan. ''Misschien een andere keer'', maakte hij mijn zin af. Ik haalde mijn telefoon uit mijn broekzag en zag dat ik  20 sms'jes had gehad van Rhea en 8 van Jared. Duh Leah, logisch! ''Vergeet niet met wie je te maken hebt'', spookte zijn woorden nog door mijn hoofd heen. ''Kutzooi!'', zei ik hardop toen ik zag dat het al 10 uur was. ''Wat is er?'', vroeg hij stomverbaasd. ''We hebben veel te lang zitten praten, nu zijn we veel te laat voor college!'', zei ik maar hij moest lachen. ''Haha, wat maakt dat nou weer uit? Het is niet zo dat je al je lessen hoeft te volgen. Waarschijnlijk mis je toch alleen maar onnodige informatie'', zei hij. Niet te geloven! Hij was inderdaad niet serieus over zijn studie. Maar waarom dan toch Psychologie. ''Leg mij maar eens op de terugweg op dat moordding van je uit waarom jij voor een studie psychologie gekozen hebt!'', zei ik boos en ik stond ook op. ''Nee'', zei hij waarna hij zich omdraaide.

''WAT? NEE? We zouden eigenlijk maar 5 minuten gaan praten, wees eens blij dat ik achterop dat ding van je ben gestapt!'', snauwde ik terug. Hij leunde nonchalant tegen een boom aan. Wat was hij van plan dan te doen? ''Doe eens rustig, ik dacht dat je me net een vraag stelde'', zei hij en hij veegde met zijn hand een natte krul uit zijn gezicht.  Nu was hij die intimiderende jongen weer, viel me op. ''Wat bedoel je?'', vroeg ik aarzelend en een beetje angstig en zenuwachtig door zijn veranderde houding. ''Waarom ik mijn studie niet serieus neem, en toch voor psychlogie gekozen heb'', ze hij. Oh ja, dat was misschien een beetje gemeen overgekomen. Maar het was wel waar! Hij liep naar me toe en kwam steeds iets dichterbij, té dichtbij. '''Daar heb ik zo mijn redenen voor...'', zei hij waarna hij nog een stap dichterbij zette. Zijn ogen stonden raar, en zijn hand balde zich tot een vuist. Hij sloot zijn ogen en sloeg met ziojn vuist tegen de boom achter me waardoor ik me kapot schrok. In de boom was een beurse plek verschenen, en het schors dwarrelde naast mijn voeten neer op de grond. Ik liet me niet bangmaken door hem. ''Zoals..'', vroeg ik. Hij schrok. Zijn ogen stonden weer normaal, en hij liet zijn vuist verdwijnen. ''Sorry, dat was niet de bedoeling!'', zei hij en hij zette een stap achteruit. Het leek wel of alle woede  in 1 seconde uit zijn lichaam was weggetrokken. Mijn adem stokte in mijn keel. 

Geschrokken van zichzelf en zijn uitbarsting keek Kyran me angstig aan. Mijn hart ging flink tekeer. Ik had niet verwacht dat hij zo agressief zou reageren op mijn vraag. ''G..gaat het? J..je lijkt ...geschrokken'', kreeg ik met veel moeite uit mijn mond. 

Kyran zette nog een stap achteruit, maar bleef oogcontact houden. Was hij verward? ''H..het is gewoon..'', stamelde hij. ''Wat is het?'', vroeg ik, maar toen draaide hij zich om. Hij rende richting het dichtbegroeide bos. ''Waar ga je heen?!'', vroeg ik terwijl ik snel mijn schoenen weer aantrok. ''Ik dacht dat je hield van hardlopen?'', kwam er van geen 15 meter verderop uit de bosjes vandaan.

In gevecht met de veters van mijn schoenen kreeg ik het toch voor elkaar om zo snel als ik kon dezelfde richting op te  rennen. Ik was nu toch al te laat voor college, dus waarom niet gewoon een keertje overslaan. Ik haalde nog even snel mijn telefoon uit mijn zak om met mijn laatste beetje batterij een sms naar Rhea en Jared te sturen. 

LEAH: Hé Rhea, ik heb je denk ik wel wat uit te leggen. Sorry, sorry, sorry dat ik je alleen achter liet met Jerr. Hoop dat je niet heel boos bent. Ik wilde je i.i.g. laten weten dat het goed met me gaat. Maak je geen zorgen Xx L.

LEAH: Eeh Jerr, misschien wist je het al van Rhea, en anders komt dat nog wel een andere keer, ik kon vanochtend niet mee naar de SB.. sorry. Kan je me vergeven? Ik wilde alleen even zeggen dat je je geen zorgen om me hoeft te maken. K doet geen rare dingen als je dat soms denkt. Xx L.

Na het verzenden zette ik mijn telefoon uit, om het laatste beetje batterij wat ik nog had te besparen. Waar was hij nu? 

Uitgeput als ik was zocht ik om me heen naar Kyran. Het enige wat ik kon zien waren bomen, bomen en nog eens bomen. Nou ja, misschien af en toe nog een struikje en een bosje. Maar ondanks dat had ik geen idee waar ik was beland. ''Kyran ?'', riep ik. Geen antwoord. Fijn, was dit zijn idee van hardlopen? Dan had hij nog veel te leren. Om me heen was het koud. Had ik nou maar mijn dikkere jas aan gedaan. Het leek wel of het bos steeds donkerder begon te worden. Om me heen vervaagden de bomen in de verte. Nu zag ik waarom. Boven mijn hoofd verschenen donkeren wolken. Fijn, ook nog eens storm op komst. Dat helpt. En aan mijn telefoon heb ik ook niks, want ik heb Kyran's nummer niet. In een open plek van het kleine stukje bos ging ik zitten op een vochtige omgevallen boomstam. 

Oké Leah, denk eens goed na. Ben je hier al eens geweest of niet? Ik nam de omgeving in me op, maar herinnerde me helemaal niets van het stuk wat ik gerend had. Hij kon toch niet zomaar ineens verdwenen zijn? Ik sloot mijn ogen, dat hielp me beter na te denken. Ik voelde de wind die steeds harder ging waaien tegen mijn gezicht aankomen. Op me begon iets te druppelen. Was het nu al begonnen met regenen? Ik opende mijn ogen, maar zag nog nergens donkere watervlekjes verschijnen. Achter me hoorde ik een vogel fladderen. Het was een kraai. 

Mijn hoofd begon draaierig aan te voelen. Sinds dat Kyran me hier gebracht had, voelde het al niet goed. Mijn droom leek zich te herhalen. Ik schrok op toen ik rode druppels op mijn benen zag landen. Wat was... oh god. Mijn hart sloeg een slag over toen ik met grote ogen om me heen keek hoe de natuur van kleur veranderde door de dikke rode regendruppels. Bloed. Mijn droom, een gestalte in de verte? Geschreuw, een kloppend geluid achter me. Ik maakte mezelf klein, hopende dat als ik mijn ogen zo weer zou openen alles verdwenen zou zijn. ''Het is maar een dagdroom, het is niet echt Leah! Get your shit together!'' 

Ik raakte in paniek. De koude vloeistof zat nu overal. In mijn schoenen, op mijn benen, in mijn gezicht. het deed me rillen. Achter me hoorde ik een snerpend pijnigend geluid dichterbij komen. ''Ga alsjeblieft weg!'', schreuuwde ik. Laat het alsjeblieft niet waar zijn! Om me heen werd het alleen maar donkerder. Schaduwen bedekten alle kleuren die nog over waren. Alles voor mijn ogen was rood.. rood van bloed. ''Laat me met rust!''. Over mijn wangen stroomden nu tranen. Het was deze plek. De plek uit mijn nachtmerrie. ''Leah? Leah'', hoorde ik een stem fluisteren. Ik rilde ervan. ''Laat me met rust ga weg! Doe me niks alsjeblieft!'', schreuuwde ik. Alles deed pijn. Op mijn schouder voelde ik dat iemand me vast pakte. Het...gesalte?

''Leah wat is er aan de hand? Je rilt helemaal! Gek, het gaat zo stormen!'', hoorde ik een bekende stem zeggen. In shock kwam ik weer tot mezelf. Om me heen was alles verdwenen. Geschrokken bekeek ik mijn lichaam. Nat ja, maar niets roods te bekennen. Ik probeerde op te staan maar mijn hoofd duizelde. Ik pakte me vast aan de boomstam naast me maar hield geen grip aan het schors. ''Leah zeg eens iets!?'', hoorde ik de geschrokken stem nu zeggen. Vlak voordat ik viel werd ik van achteren beetgepakt door een hand. Toen ik me omdraaide keek ik recht in het gezicht van Kyran. Zijn zwarte haar was nat, nog natter dan daarnet.  Hij keek geschrokken. 

In een snelle beweging maakte ik me klein. Ik voelde me klein tegenover hem. Tot mijn verbazing liepen er van de schrik nog steeds  tranen over mijn wangen. ''Hé is er iets mis? Ik kon je nergens meer vinden daarnet!'', zei hij. Ik kon geen goed antwoord bedenken. Ik schrok toen ik voelde dat Kyran me omhelsde. Het kon me niets schelen wat iedereen van hem dacht op dit moment. Wat ik van hem dacht. Als een klein meisje huilde ik uit, waardoor zijn t shirt alleen nog maar natter werd. ''Shh, stil maar Leah, je bent gewoon geschrokken'', zei hij met een zachte kalmerende stem. Zo had ik hem nog nooit gezien. Ik nestelde mijn gezicht in zijn t shirt. ''Zullen we gaan? Zo te zien gaat het alleen  nog maar erger worden hier buiten'', vroeg hij. 

Ik wilde wel heel graag weg hier, weg van deze plek, maar ik vond het fijn zoals hij me over mijn rug aaide en me gerust te stellen. ''Dat lijkt me.. een goed idee'', zei ik tegen hem waarna hij me na even los liet en zijn handen op mijn schouders liet rusten. ''Moet ik je naar je appartement brengen?'', vroeg hij, nog steeds een beetje geschrokken dat ik kort geleden nog in tranen was uitgebarsten. Ik rechte mijn rug en veegde mijn uitgelopen mascara onder mijn ogen vandaan. ''Graag'', zei ik, waarna hij mijn hand vast pakte en voor me uit terug liep richting zijn motor. 

''Voor het geval dat'', zei hij waarna hij een kneepje in mijn hand gaf. Was dit de echte Kyran Fredericks wel? Ik glimlachte naar hem. ''Bedankt'', zei ik waarnawe samen deze gruwelijke plek verlieten.