Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

17 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG with Jupiter

Beethoven
Wereldberoemd

Beethoven schreef:
Wij weten, jij niet.

Naam: Charlie Richard Fields
Leeftijd: 20
Innerlijk: Charlie is een jongen die heel koppig kan zijn en als hij iets in zijn hoofd haalt dan moet dat ook gebeuren. Hij is iemand die doet alsof het hem allemaal niet zo heel veel uitmaakt, terwijl dat stiekem wel zo is. Daardoor kan hij zo nu en dan ook wat chagrijnig overkomen.
Uiterlijk:

Beethoven
Wereldberoemd

Beethoven schreef:
Enkele minuten had zijn moeder hem verteld dat haar nieuwe liefde vanavond kwam eten, maar hij kwam niet alleen. Nee, hij zou ook zijn dochter meenemen en ze had hem gevraagd om een beetje aardig te doen. Ze wist dat hij meestal niet aardig was tegen de mannen die ze meebracht naar huis, maar dit maal was het serieus volgens haar. Charlie moest de man eerst ontmoeten voordat hij besloot of hij aardig tegen hem zou zijn of niet. Hij had zijn moeders hart al te vaak gebroken zien worden door een man die ze maar amper kende. Zijn moeder was zo gepassioneerd en zag het goede in elk mens, wat natuurlijk een goede eigenschap was, maar het kende ook een nadeel. Ze werd veel te snel verliefd op mensen die ze nog maar net ontmoet had en dat zorgde elke keer weer voor verdriet. Charlie trok zijn witte t-shirt aan dat hij droeg op een donkergrijze broek, waaronder hij zwarte All Stars droeg. Deze dag had hij vrij weinig gedaan, vandaar dat hij pas net gedoucht had en fatsoenlijk kleren aan had gedaan. Het was tijd om naar beneden te gaan om te vragen of hij zijn moeder nog kon helpen in de keuken. Niet dat hij echt een goede kok was, er ging meer fout dan goed, maar hij wist dat zijn moeder zijn hulp zou waarderen.
Toen hij beneden kwam zag hij dat zijn moeder al druk bezig was in de keuken, het gasfornuis stond vol met pannen, wat betekende dat ze zich aan het uitsloven was. En dat betekende weer dat ze de man die zou komen echt leuk vond. Een zucht rolde over de lippen van Charlie, hij hoopte maar dat deze man het waard was, want hij had geen zin om zijn moeder nog een keer te moeten troosten.

Beethoven
Wereldberoemd

Beethoven schreef:
''Heb je nog hulp nodig, mam?'' Vroeg Charlie terwijl hij naar de keuken liep. Hij ging er eigenlijk vanuit dat hij niets hoefde te doen, zijn moeder wilde altijd zelf de touwtjes in handen hebben, zodat ze kon voorkomen dat er iets mis zou gaan. Zijn moeder zorgde vrijwel altijd voor het eten, behalve als ze avonddienst had op haar werk, maar dat kwam niet zo heel vaak voor, maximaal één keer in de twee weken. ''Het zou fijn zijn als je de tafel wil dekken, lieverd,'' antwoordde zijn moeder op zijn vraag. Hij was ergens verbaasd dat ze dat als antwoord gaf, maar hij vond het niet erg om het te doen. Hij pakte vier borden, vier messen, vier lepels en vier vorken uit de kastjes en lades in de keuken. Hij begon de tafel te dekken en vroeg zich even af of de messen nou links of rechts van het bord moesten. Het was rechts, hij wist het zeker, dus hij plaatste de messen rechts van de borden, de vorken links en de lepels erboven. ''Heb je ook nog iets van soep als voorgerecht?'' Vroeg hij vervolgens, omdat hij dat helemaal vergeten was te vragen, want n dat geval moesten er ook nog soepborden en soeplepels bij komen. Hij zag zijn moeder vanuit de keuken knikken. ''Ja sorry, dat ben ik helemaal vergeten te zeggen.'' Hij kon aan het gezicht van zijn moeder zien dat ze baalde, dat ze het hem niet had gezegd. Terwijl hij dat helemaal niet erg vond, het kon hem eigenlijk vrij weinig schelen of hij nou een of twee keer vanuit de keuken naar de eettafel moest lopen. Die twee dingen waren maar drie meter van elkaar verwijderd. Hij pakte de soepborden en soeplepels en dekte de tafel verder. Ook pakte hij wat glazen uit de kast en zette deze ook op tafel, hij had gekozen voor wijnglazen, maar wist natuurlijk niet hoe oud de dochter van die nieuwe man zou zijn. Nou ja, hij zou het snel genoeg merken als ze nog te jong was om alcohol te nuttigen en dan was er vast nog tijd om de glazen te verwisselen.

Beethoven
Wereldberoemd

Beethoven schreef:
Net op het moment dat hij aan zijn moeder wilde vragen of de tafel zo goed gedekt was, ging de bel. ''Doe jij de deur even open?'' Hoorde hij de stem van zijn moeder vragen. ''Natuurlijk,'' antwoordde Charlie vervolgens. Hij had geen idee wat hij tegen de man die aan de deur stond moest zeggen, laat staan tegen zijn dochter. Hij voelde zich een beetje raar, als de relatie tussen zijn moeder en die nieuwe man echt serieus zou worden, dan zou hij er een zusje bij krijgen. Hij wist niet of hij daar zo blij mee moest zijn, hij was altijd al enig kind geweest en daar was hij tevreden over. Hij was nooit het type jongen geweest dat zeurde om een zusje of broertje. Toen zijn ouders uit elkaar gingen wist hij gewoon dat hij nooit meer een zusje of broertje zou krijgen, want als klein jongetje geloofde hij dat zijn ouders bij elkaar hoorden en dat er alleen baby's geboren werden bij mensen die echt bij elkaar hoorden. Toen dacht hij er natuurlijk nog niet aan dat zijn moeder of vader een nieuwe relatie zou kunnen krijgen en die nieuwe liefde dan ook nog een kind zou kunnen hebben. Op zijn gemak liep hij naar de voordeur toe en deed deze open. Hij bekeek de twee mensen die voor de deur stonden even, maar zijn oog viel vooral op het meisje met de opvallende haarkleur. Het was een soort groenig, of misschien toch meer blauwig, hij kon de kleur niet helemaal opmaken en het was ook niet echt zijn ding. Zonder iets te zeggen liepen de man en zijn dochter het huis binnen en Charlie sloot de deur achter zich. Hij trok even een wenkbrauw op, aangezien hij van plan was zich voor te stellen, maar daar de kans niet voor kreeg. Toen hij terug in de woonkamer kwam zag hij dat zijn moeder al bij de man stond. Ze straalde helemaal en dat maakte Charlie ook gelukkig. ''Wat leuk dat jullie er zijn,'' bracht zijn moeder uit met een grote glimlach op haar gezicht, ''dit is mijn zoon Charlie.'' Met wat moeite toverde ook hij een glimlach op zijn gezicht, omdat hij wist dat het zijn moeder gelukkig zou maken.

Beethoven
Wereldberoemd

Beethoven schreef:
Op het moment dat zijn dochter, genaamd Jorden, haar hand schudde met zijn moeder, schudde hij zijn hand met haar vader. Vervolgens nam hij plaats op een van de stoelen aan tafel, normaal gesproken had hij een vaste plek, maar deze keer ging hij ergens anders zitten. Al snel merkte hij dat Jorden naast hem kwam zitten. Daar was hij blij mee, want hij ging er vanuit dat zijn moeder naast haar nieuwe liefde wilde zitten. Hij vroeg zich even af of hij zijn moeder niet moest helpen met het eten op tafel zetten, maar toen hij op wilde staan gebaarde zijn moeder dat hij gewoon weer moest gaan zitten. Ze wilde waarschijnlijk gewoon laten zien dat ze het wel alleen afkon, dat ze een sterke, onafhankelijke vrouw was en daar had ze gelijk in. Ze was sowieso een sterke en onafhankelijke vrouw. Sinds zijn vader een relatie had met een grietje dat vijftien jaar jonger was, had zijn moeder helemaal alleen voor Charlie gezorgd. Dat was ook de keuze van Charlie, want hij walgde van zijn vader. Hij snapte niet wat er leuk aan was om een jonge griet te versieren, die maar een paar jaar ouder was dan zijn eigen zoon. Hij merkte dat de man tegenover zijn dochter plaatsnam en zelf keek Charlie toe hoe zijn moeder de zware pan soep naar de tafel toe bracht. De pan kwam met een plof op tafel terecht en zijn moeder was waarschijnlijk blij dat ze 'm niet meer hoefde te tillen. ''Iedereen een kopje soep?'' Vroeg ze met een glimlach op haar gezicht en Charlie zag dat ze iedereen even kort aankeek en toen ze bij hen was knikte hij. ''Lekker, mam,'' zei hij vervolgens.

Beethoven
Wereldberoemd

Beethoven schreef:
Charlie schepte zelf zijn soepbord vol en zag hoe de rest dat ook deed. Hij wachtte met eten tot iedereen had opgeschept. ''Smakelijk eten,'' zei hij vervolgens en waarschijnlijk was dat het aardigste wat hij vandaag zou zeggen. Hij ergerde er zich nog steeds aan dat de man en zijn dochter zomaar zijn huis binnen waren gelopen zonder iets te zeggen. Meestal waren die kleine dingetjes dan ook de reden waardoor hij chagrijnig werd. Hij zag hoe zijn moeder naar hem knipoogde, wat betekende dat ze vond dat hij goed bezig was. Maar wat hem betreft kwam die knipoog een beetje te vroeg, ze zaten nog maar net aan de soep en er waren amper woorden gewisseld. Ergens had hij gehoopt dat er gewoon een spontane man op bezoek kwam met een dochter die nog spontaner was, zodat er gewoon gezellig gekletst kon worden. Zelf wist Charlie eerlijk gezegd ook niet waar hij over zou moeten praten. Hij wist niks over de twee mensen die bij hem aan tafel zaten en daarom was het voor hem ook moeilijk om een gesprek te beginnen. Dus hij at zwijgzaam zijn soep op en wachtte tot zijn moeder ergens over zou beginnen. Maar ook zij was zonder iets te zeggen haar soep aan het opeten en dat terwijl ze normaal gesproken zo'n kletskous was. Charlie legde zijn lepel in het soepbord als teken dat hij klaar was met het eten van zijn soep, zijn moeder had net tegen Jorden gezegd dat zij de borden wel op zou ruimen, dus hij bleef netjes zitten. Hij zag hoe zijn moeder alle vier de soepborden opstapelde, de lepels in het bovenste bord legde en deze vervolgens mee naar de keuken nam en ze daar in de vaatwasser plaatste. Charlie stond op om zijn moeder te helpen met de volgende pannen op tafel te zetten, ze had noedels gemaakt, met kip in een zoetzure saus en ze had apart ook nog wat groenten gebakken, omdat ze niet zeker wist of de dochter van haar nieuwe vriend dat wel lustte. Charlie was namelijk een aantal jaar erg moeilijk geweest met het eten van groenten, hij vond niks meer lekker, maar nu lustte hij vrijwel alles weer. Hij zette de pan met noedels op tafel en daarna de pan met de groenten, terwijl zijn moeder de pan met de kip op tafel zette.

Beethoven
Wereldberoemd

Beethoven schreef:
Zijn moeder schepte wat noedels, kip met saus en groente voor hem op en hij knikte dankbaar naar haar. Dit was zijn lievelingseten en dat wist ze maar al te goed. Waarschijnlijk had ze het om die reden ook gekookt. Hij werd er namelijk blij van als hij iets lekkers te eten kreeg. En als hij blij was, dan was hij automatisch ook aardiger tegen de mensen om zich heen. Misschien had zijn moeder al wel ingeschat dat hij chagrijnig zou raken van haar vriend en had ze er rekening mee gehouden. Dat was aardig van haar, maar het had volgens hem niet gehoeven. Hij wist dat hij zichzelf beter moest gedragen tegen over andere mensen, maar het zat gewoon in hem dat hij meestal kortaf op dingen reageerde. Hij hoorde dat Jorden zei dat ze vegetariër was en keek even naar haar. Hij vond vegetariërs vaak een beetje aparte en hij snapte het niet goed. Hij kon niet zonder vlees leven en hij vond dat je vlees nodig had in je leven. Nadat alle borden vol lagen met eten, begon Charlie zijn eten op te eten en binnen no time was het dan ook op. Nadat iedereen klaar was stond hij op om de borden op te ruimen en dessertbordjes te pakken. Hij had eigenlijk geen idee wat zijn moeder als toetje had gemaakt, maar ging er vanuit dat de bordjes nodig waren. Toen hij de bordjes op tafel had gezet en zijn moeder het ijs uit de vriezer had gehaald en de chocoladesaus op tafel had gezet keek hij even rond. ''En, wat doen jullie in het dagelijkse leven?'' Vroeg hij aan de man en Jorden, het werd nou wel eens tijd dat er een gesprek gevoerd werd.

Beethoven
Wereldberoemd

Beethoven schreef:
Charlie was een beetje verbaasd over het antwoord dat hij kreeg, hij had eerder verwacht dat ze zou zeggen dat ze naar school zou gaan in plaats van dat ze een hobby zou noemen. Of ze deed aan professioneel paardrijden, dat kon ook nog natuurlijk. ''Ik ga naar school, ik doe de opleiding communicatie,'' antwoordde hij op de vraag die hij terug kreeg. Aangezien hij niet zeker wist of ze hem nou haar hobby had verteld of niet, besloot hij ook maar een hobby van hem prijs te geven. ''Na school ga ik vaak naar het skatepark hier in de buurt om te skateboarden,'' voegde hij aan zijn antwoord toe. Hij keek even naar de keuken waar zijn moeder met de man stond te flirten en hem een klein kusje op zijn wang gaf. Normaal gesproken gedroeg zijn moeder zich wat afstandelijk tegen over de nieuwe mannen die ze meenam, misschien een teken dat ze haar verliefdheid wilde verbergen of ze was toen gewoon niet echt verliefd. Maar nou spatte de verliefdheid er vanaf en hij hoopte heel erg dat het wederzijds was. Hij richtte zijn blik weer op Jorden en bekeek haar even, ze was een knap meisje al had ze wel een grote hoeveelheid make-up op, wat wat hem betreft helemaal niet nodig was. Hij verwachtte namelijk dat ze ook zonder make-up een knap meisje zou zijn. Zijn blik gleed af naar het tijd dat op tafel stond, het was langzaam aan aan het smelten en het zou zonde zijn om het zo te laten staan. ''Komen jullie aan tafel om het ijs op te eten?'' Vroeg hij aan zijn moeder en haar vriend. Het ijs was door zijn moeder zelfgemaakt, ze had een tijdje geleden een ijsmachine aangeschaft, gewoon vanuit het niets.

Beethoven
Wereldberoemd

Beethoven schreef:
De vraag die Jorden stelde kwam voor Charlie een beetje onverwachts, nee, hij had er niet op gerekend dat ze die vraag zou stellen. Ze wilde samen met hem skaten, maar hij wist eigenlijk niet of hij daar wel zin in had. Vervolgens haalde hij zijn schouders op. ''Ik heb nog veel huiswerk te doen morgen, maar als ik daarmee klaar ben dan kunnen we misschien wel gaan skaten,'' antwoordde hij op haar vraag en hij schepte wat ijs op zijn bordje en goot er wat chocoladesaus overheen. ''Wat leuk dat jullie al plannen aan het maken zijn om elkaar beter te leren kennen,'' merkte zijn moeder op en Charlie glimlachte even naar haar. Hij zag dat de vader van Jorden instemmend knikte en even dacht hij dat de man zou opmerken dat ze binnenkort wel vaker tijd met elkaar zouden besteden, in de zin van dat hij en zijn moeder zouden gaan samen wonen. Tot Charlie's grote opluchting was dat niet het geval, hij zat er absoluut niet op te wachten om opeens met vieren in een huis te wonen. Het huis van zijn moeder was daar wel groot genoeg voor, ze had het namelijk gekocht met zijn vader en ze hadden plannen om veel kinderen te krijgen, wat dus niet was gebeurd. Er waren dan ook twee slaapkamers over, waarvan er een een studeerkamer was geworden en in de andere kamer stond de wasmachine en de droger, een soort van waskamer dus. Nadat iedereen zijn toetje op had gegeten keek Charlie even rond de tafel. ''En wat zijn de verdere plannen voor vanavond?'' Vroeg hij toen, want hij hoopte dat hij gewoon naar zijn kamer kon om daar wat te gamen. ''We dachten eraan om een film te kijken of wat gezelschapsspelletjes te spelen, gewoon om elkaar beter te leren kennen,'' antwoordde zijn moeder en Charlie rolde met zijn ogen. Hij had niks moeten vragen, maar gewoon naar boven moeten gaan. Hij hield niet van gezelschapsspelletjes, dat voelde altijd als een verplicht evenement om vrolijk te doen.

Beethoven
Wereldberoemd

Beethoven schreef:
Toen Jorden zei dat ze moest gaan grinnikte Charlie even, hij vond het apart dat ze zomaar ging, maar dat betekende wel dat hij waarschijnlijk niet heel de avond beneden hoefde te zitten. ''Daar gaat je plan, mam,' zei hij met een grijns op zijn gezicht tegen haar en hij stond op van zijn stoel. Hij zag dat zijn moeder een beetje teleurgesteld keek en hij had wel medelijden met haar. Waarschijnlijk had ze heel het plan tot in details uitgedacht en dan viel nu in het water. Hij schudde snel de hand van Jorden en pakte daarna alle bordjes op tafel op en bracht deze naar de keuken. Toen Jorden weg was keek hij weer naar zijn moeder, ''vind je het erg als ik boven ga zitten?'' Vroeg hij aan haar en hij zag dat ze haar schouders ophaalde. ''Nee, ga je gang, Jorden is nou toch weg en gezelschapsspelletjes met z'n drieën is niet echt leuk.'' Natuurlijk kon gezelschapsspelletjes met z'n drieën wel leuk zijn, maar zijn moeder wist gewoon dat hij er niet op zat te wachten om bij haar en haar nieuwe liefde aan tafel te zitten of ze wilde gewoon tijd voor haarzelf, dat kon ook nog. Via de trap ging hij naar boven toe en hij betrad zijn kamer. Hij had een redelijk grote kamer, met een tweepersoonsbed en er stond ook nog een bank in waar een tv en zijn spelcomputer bij stond. Natuurlijk had hij ook gewoon een kledingkast en bureau in zijn kamer, maar hij ging meestal naar de studeerkamer om zijn huiswerk te maken. Hij pakte zijn telefoon en appte zijn vrienden dat hij wel zin had in een potje CoD, ze hadden vanmiddag al gevraagd of hij tijd zou hebben, maar dat wist hij toen nog niet zeker. Hij zette zijn tv en spelcomputer aan en plofte vervolgens neer op zijn bank. Hij trok zijn schoenen uit en gooide die in de hoek van de kamer, waar ze hoorde te liggen. Vanavond zou hij ze wel netjes wegzetten, maar daar had hij nou even geen zin in.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld