ORPG // CupcakeLover - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG // CupcakeLover

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
Jup and we bite cool

En omdat lange beschrijvingen zo lang duren houd ik het op een plaatje en een naam c:

Namira

En jij mag beginnen (a)

Peeves
Wereldberoemd

Peeves schreef:
mijn personage: Herakles
geen goed plaatjes te vinden

Peeves
Wereldberoemd

Peeves schreef:
De man bleef even staan bij een boom, keek omhoog en liep toen weer verder. Zijn naam was Herakles, en hij moest in opdracht van Eurystheus de nimf Namira vinden. Herakles ging op een steen zitten en sloeg zijn handen voor zijn gezicht. Hij had dankzij de goden zijn vrouw en kinderen vermoord, en hij miste hen heel erg. Nu moest hij deze opdrachten uitvoeren als straf. Hij schrok op door een plotseling geluid, en zag nog net iemand verdwijnen tussen de bomen. Hij stond voorzichtig op en liep behoedzaam in de richting van het geluid. Hij stak zijn hand in een tas die hij bij zich droeg, en toen hij zijn hand er weer uit haalde had hij een fluit vast. Hij zette het instrument tegen zijn lippen en begon te spelen. Hij had gehoord dat nimfen van muziek houden, en zo probeerde hij Namira dus ook te lokken.

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
De dame was zich er erg goed van bewust dat ze misschien iets te dichtbij de man was gekomen, ondanks dat ze zich nog altijd verborgen hield. Het was de nieuwsgierigheid die haar naar hem toe had gelokt, want nog nooit eerder had ze de man hier gezien en het was dan ook nog maar de vraag wat hij hier kwam doen. De enige reden dat ze zich nog niet had laten zien, maar wel in de buurt was gebleven, was dan ook het gebrek aan een antwoord op die vraag. Hij kon gevaarlijk zijn en slechte bedoelingen hebben. Hij zou niet de eerste wezen, maar niet alle mensen waren even vreselijk, dat wist ze, maar haar ervaringen met deze wezens waren op z'n zachtst gezegd nou niet echt bepaald goed. Velen had ze gezien, gesproken, ontmoet en keer op keer hadden ze uiteindelijk toegegeven aan egoïsme, arrogantie, jaloezie of een andere eigenschap, die zich vast leek te hebben geroest in de mensheid. Het was ergerlijk, maar ze kon het niet helpen dat haar interesse in de mens nooit af was genomen. Het waren aparte wezens, terwijl ze nog niet eens zo heel anders waren dan zij. Misschien was dat wel wat ze zo interessant maakten.

Voor korte tijd had ze haar aandacht laten verslappen, maar met een ruk werd ze weer uit haar gedachten gehaald door een zoete melodie afkomstig van de man zijn fluit. Het maakte de situatie wel erg aanlokkelijk, maar toch bleef ze op een veilige afstand, verborgen tussen de bomen en struiken. Ze kon later altijd nog dichterbij komen, maar voor nu was het wel dichtbij genoeg. Vanaf hier kon ze genieten van de muziek zonder al te veel risico's te nemen en dat beviel haar wel.

Peeves
Wereldberoemd

Peeves schreef:
Herakles liep al spelend verder. Hij hoopte Namira weer te zien, maar ze had zich goed verstopt. Zijn mondhoeken krulden om bij de gedachte dat hij wel een leeuw met ondoordringbare huid kon verslaan, maar geen vrouw kon lokken. Hij zette een snelle melodie in, hopend dat Namira nu wel tevoorschijn zou komen. Dan zou hij haar alleen maar moeten verleiden, en haar verliefd op hem laten worden. Wanneer hij haar vertrouwen zou hebben, zal hij haar hart breken. Hij wilde het niet doen, maar dat was zijn lot, dus zal hij haar moeten kwetsen. Laat de goden mij bijstaan dacht hij. Ik smeek u, Dionysos, help mij. Herakles bad tot de goden, en keek daarna of het had geholpen. Hij stopte daardoor onbewust met spelen.

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
Ze merkte op hoe er verandering kwam in de muziek, maar het was pas toen het stil viel dat ze een lichte teleurstelling op voelde komen. De neiging om hem te verzoeken weer te gaan spelen was aanwezig, maar ze weerhield zichzelf ervan door zachtjes op haar lip te bijten. De aarzeling was namelijk nog niet afgenomen en erg veel zin in problemen had ze niet, maar de muziek was zo mooi geweest. Ze wilde niet dat de stilte langer voort zou duren, maar er was nog altijd dat kleine stemmetje dat haar keer op keer vertelde dat ze bij de mensen uit de buurt moest blijven. Misschien was dat ook wel verstandiger, maar ze kon bijna voelen hoe de melodie haar gedachten weer uitstroomde en dat versterkte haar verlangen naar zijn fluitspel des te meer.

"Je moet niet stoppen," sprak ze zachtjes, maar hoorbaar vanaf haar verborgen plekje tussen de planten en bomen. Ondanks de woordkeuze klonk het meer als een verzoek dan een bevel, maar ze hoopte desondanks dat hij het wel op zou volgen. Misschien was ze slechts vijf of tien meter van hem verwijderd, zittend in de kleermakerszit en enkele seconden geleden nog genietend van de muziek en het gaf haar een kwetsbaar gevoel. De enige voordelen die ze nu nog had, waren dat ze zichzelf nog altijd aan zijn zicht had onttrokken en dat ze het bos beter kende dan de man, maar erg veel geruststelling was dat niet nu ze haar positie had verraden door te spreken. Hoewel, het maakte nu ook niet veel meer uit of ze verder sprak of haar mond hield vanaf nu, aangezien hij haar toch al had gehoord.

"Het klonk goed," voegde ze er aan toe met een lichte aarzeling. Haar blik bleef al die tijd op de man gericht om er meteen vandoor te kunnen gaan, zodra hij ook maar één beweging in haar richting maakte.

Peeves
Wereldberoemd

Peeves schreef:
Herakles merkte nu pas dat hij was gestopt met spelen. Hij keek rond om te kijken waar de woorden vandaan kwamen. 'Het spijt me.' fluisterde hij. Nu begon hij een hele rustige melodie te spelen. Zijn gebeden waren verhoord, en nu hoopte hij dat de nimf naar hem toe zou komen. Zijn blik viel op een groepje struiken dat plotseling ritselde, ook al was er geen zuchtje wind. Hij deed alsof hij het niet gezien had en draaide zijn rug richting de struiken. Zo liep hij langzaam achteruit, hopend dat de nimf niet van hem zou schrikken. Een paar meter van de struiken verwijderd ging hij op de grond zitten en deed hij zijn ogen dicht. Zo bleef hij voor zijn gevoel meer dan tien minuten zitten. Hij deed zijn ogen niet open om te kijken waar de nimf was; dat zou haar afschrikken. De muziek overstemde al het andere geluid in het bos; de vogels die zongen en zelfs het stromende water. De zon brak door het bladerdak heen en maakte Herakles slaperig. Hij had al lang niet meer geslapen en hij voelde hoe hij achteruit op het zachte gras viel en hoe het geluid van de fluit stopte.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld