Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

12 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG with XLeah

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Ik:

Naam: Gideon Thompson
Leeftijd: 17
District: 10
Uiterlijk:

Anoniem
Internationale ster

xLeah schreef:
Naam: Alison Pierson
Leeftijd: 16 en een half
Districht: 12
Uiterlijk:

Anoniem
Internationale ster

xLeah schreef:
Daar stond ik dan op het grote plein bij het gemeentehuis. Dit was me zoveelste jaar dat ik een kans had om uitgeloot te worden bij de trekking. Het was druk op het plein, je hoorde moeders tegen hun jongste kinderen zeggen, die voor het eerst bij de trekking waren, dat het allemaal goed zou komen. Natuurlijk kwam het met de jongsten goed, zij hadden maar een bonnetje. Ik had meerdere ingeleverd omdat ik wou dat mijn ouders, zusje en broertje genoeg eten kregen. Ik stond tussen de rest bij de meisjes met mijn leeftijd en je zag ze allemaal angstig kijken. Ik zelf voelde niet veel angst. Toch later toen de begeleidster van ons district op het podium kwam , werd ik aardig zenuwachtig. Mijn naam zat best vaak in de glazen bol. De begeleidster Lizzy hield een speech over hoe het kwam waarom Panem nou in districten was verdeeld. Elk jaar kwam dit zelfde verhaal opnieuw en ik wist het bijna letterlijk uit mijn hoofd. Ik zag mijn broertje van 14 bij de jongens staan en ik zag hem angstig kijken. Zoals altijd mocht onze burgemeester beslissen wie als eerst werd geloot, de jongens of de meisjes. 'Als eerst mogen de meisjes' hoorde ik hem zeggen door de microfoon. Ik zuchtte en ging iets rechterop staan. Dit was het moment, of ik wel of niet werd gekozen.

Zo'n 10 seconden zat ik vast in me gedachten. 'Alison Pierson' werd er door de microfoon gezegd. Ik staarde voor uit en veel mensen naast me keken me aan. Ik keek om me heen en begon een paar stappen te zetten en liep uit de grote rij. De bewakers begeleide me naar het podium. Daar stond ik dan, naast Lizzy die me treurig aan keek. 'En dan nu de jongens' zei Lizzy. Het ging me allemaal veel te snel en ik hoorde een naam. 'Thomas Miller' . De jongen keek net zo angstig als ik en stond even later ook op het podium. Lizzy pakte onze handen en zette ze tegen elkaar aan en we schudde elkaars hand. 'Dit zijn dan de tributen van District 12' werd er half geschreeuwd door de microfoon. Iedereen bleef stil.

Ik had 5 minuten om afscheid te nemen en dit deed ik ook. Ik wenste me ouders succes en zei tegen me broertje en zusje dat ze goed voor elkaar moesten zorgen. Dit was het begin van mijn avontuur.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Gideon voelde zich nogal ongemakkelijk tussen deze groep jongens. Velen probeerden zich sterk te houden, maar de angst was in ieders ogen te lezen. Dit was Gideons laatste jaar dat hij moest meedoen. Zijn naam zat maar één keer in de bokaal. Door zijn beroep als herder had hun gezin een groot genoeg inkomen om rond te komen. Hij keek even achterom naar zijn neefje en nichtje die veilig weggeborgen waren onder de armen van hun nonkel en tante. Gideons ouders waren rebellen. Ze waren door het Capitool opgepakt toen hij nog erg jong was. Hij heeft hen nooit meer teruggezien, maar werd opgevangen door zijn nonkel en tante die als een derde kind voor hem hebben gezorgd.
Een vrouw die zo fel gekleed was dat het pijn deed aan de ogen wandelde met sierlijke tred het podium op. Echo Circussa, was haar naar en zoals elk jaar begon ze met een speech over het ontstaan van de districten en de spelen. Iedereen kende hem ondertussen vanbuiten en niemand luisterde er nog echt naar. Het enige wat belangrijk was, was de trekking zelf.
Zoals ieder jaar werd eerst de vrouwelijke tribuut gekozen. "Cecile Crowe" Er ontstond wat commotie bij de meisjes die opgelucht ademhaalden en om zich heen keken om te zien wie de ongelukkige was. Gideon kende Cecile. Ze was de dochter van de slager en dodelijk met een slagersmes. Verslagen wandelde ze het podium op. Ook voor haar was dit haar laatste jaar geweest dat ze mee moest doen.
Toen was het de beurt aan de jongens. Echo's hand ging tergend langzaam door de glazen bokaal gevuld met kaartjes. Uiteindelijk had ze er dan toch eentje vast, schraapte haar keel en las het voor. "Gideon Thompson." Dit was het moment dat Gideons wereld instortte. Even had hij gehoopt dat ze zich vergist had of dat er twee Gideon Thompsons in district 10 waren, maar de vredesbewakers zochten hem tussen de andere jongens en duwden hem richting het podium. Hij schudde Cecile de hand en probeerde te glimlachen naar zijn districtgenoten, al voelde hij zich vanbinnen kotsmisselijk. Na het wensen van een fijne spelen werden ze beiden weggebracht. Gideons familie zat al op hem in het gemeentehuis te wachten. Er werden nog een paar laatste knuffels en bemoedigende woorden uitgedeeld, ook al wist iedereen dat de kans dat Gideon zou winnen heel erg klein was. Ook een goede vriend en medeherder genaamd Blake kwam nog snel langs. Hij gaf Gideon een kleine fluit. Het was een instrument dat elke herder had. Onderling hadden ze zelfs een geheime code zodat ze met elkaar via muziek konden communiceren. Hij zou het meenemen in de arena als aandenken aan zijn thuis. Voor hij het maar al te goed besefte was het tijd om te gaan, tijd om te sterven.

Anoniem
Internationale ster

xLeah schreef:
Ik keek naar de jongen, ik wist dat zijn naam Thomas was. Verder kende ik hem niet echt bepaald. We werden met een klein autootje naar de trein gebracht, en daar stelde Lizzy zichzelf voor. Ze was erg vriendelijk voor ons. Ik zelf was nog steeds een beetje angstig. Ik had totaal geen kracht of denk vermogen. Ik vroeg me af hoe ik ooit deze Hongerspelen kon winnen, of niet als eerste afgeslacht zou worden bij het begin. Thomas zat ook maar een beetje te staren. Ik had moeite me nieuwe vrienden maken en was daarom nog niet met hem gaan praten. Ik verslikte me in me drinken en keek schamend naar Lizzy. 'Het is niet erg kindje, we vinden het allemaal spannend' hoorde ik haar zeggen.

Na een paar uur waren we bij het Capitool aangekomen. Ik keek uit het raam en wist niet dat het Capitool er zo uit zag. Toen we op het treinstation aankwamen stonden er allemaal mensen te juichen en te roepen. Ik kon hier heel erg kwaad om worden. Ze juichden gewoon puur omdat we gingen sterven. Ik stapte uit de trein en volgde Lizzy.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
De reis naar het Capitool zou wel enkele dagen duren. District 10 was ook het op twee na verst verwijderde district, maar in de tussentijd konden Gideon en Cecile elkaar wat beter leren kennen en konden ze dingen bespreken met hun mentor Rowan. Het kwam niet vaak voor dat een winnaar afkomstig was uit district 10. Rowan zelf had de spelen vijf jaar geleden gewonnen, maar was sindsdien nooit meer dezelfde geweest. Hij was gek, krankzinnig. Wanneer hij sprak was dat meestal in raadsels en vaak drukte hij zich ook uit door te tekenen. Op Echo moesten ze ook niet echt rekenen voor goede raad. Zij kende natuurlijk geen enkele survivaltips. Toch gaf Rowan hen wel degelijk raad. Het vergde wat ontcijferwerk, maar beiden waren er nu al achtergekomen dat het prioritair was om te overleven. Het doden van anderen kwam op de tweede plaats. Een bondgenootschap sluiten was vooral in het begin handig omdat de spelmakers dan minder snel mutilanten op je af sturen om je naar andere tributen te drijven. Toch moet je ook niet te lang samen blijven. Uiteindelijk moet je altijd onthouden dat het ieder voor zich is.
Voor Gideon was het Capitool een echte schok. Al die moderniteiten was hij niet gewend. Veel tijd om te bekomen had hij niet want de parade zou diezelfde avond nog plaatsvinden en zowel hij als Cecile moesten dringend door hun stylisten onder handen genomen worden.

Anoniem
Internationale ster

xLeah schreef:
Lizzy leidde ons naar ons appartement. Ik schrok, het zag er zo groot en mooi uit vergeleken met mijn huisje die ik moet delen. We mochten wat rond kijken en ik liep direct naar een van de slaapkamers. Het was groot met een groot bed en veel lade kasten, terwijl ik niet eens kleding mee had. Lizzy riep ons terug en stelde ons voor aan onze mentor Marc. Hij was breed en gespierd, en waarschijnlijk daardoor had hij twee jaar geleden de Spelen gewonnen. Ook was hij nog aan de jonge kant, en echt niet de lelijkste. Ik had gehoord dat Marc veel sponsoren kreeg door zijn uiterlijk, puur omdat hij er als een enge jongen er uit zag. Toch was ik niet bepaald onder de indruk van hem. Hij was eerder zo'n macho type dan een aardig persoon. Thomas was de hele tijd stil en keek een beetje voor zich uit. Ik kon aan zijn gezicht zien dat hij het er erg moeilijk mee had om hier te zijn.

--
sorry kort, geen inspiratie.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Eerst werden ze begeleid naar de tiende verdieping van een modern gebouw waar alle tributen in werden ondergebracht. Echo verzekerde hen dat elke tribuut in eenzelfde soort appartement werd ondergebracht en dat niemand werd voortgetrokken. Natuurlijk hadden zij wel het op twee na mooiste uitzicht. Veel tijd om van alles te genieten hadden ze niet, want meteen werden ze naar hun stylisten gebracht. Gideons hoofdstylist stelde zichzelf voor als Gaia. Haar uiterlijk viel nog wel mee voor iemand van het Capitool. Er waren bloemen in haar lange zwarte haren gevlochten en op haar armen en benen stonden tatoeages van ranken die onder een simpele groene jurk verdwenen. De rest van haar team bestond uit Persephone en Tiberius die er een stuk extravaganter uitzagen. Persephones haar was zachtroze en vooraan een paar blauwe plukken. Tiberius oren staken vol ringetjes en andere piercings. Hun outfits waren gewoon onbeschrijfelijk. Gideon kon zich niet inbeelden dat die kleren comfortabel zaten.
De volgende uren waren een ware hel voor hem. Hij werd geschrobd tot zijn huid rood zag om maar te zwijgen over ontharingen en alle andere folteringen die ze hem lieten ondergaan. Toch hield hij zich sterk en bleef gedurende de hele make-over doodstil liggen. "Je gaat de outfit die Gaia gemaakt heeft echt geweldig vinden. Het is alleszins een hele verbetering tegenover die vodden die je eerst droeg." Sinds zijn vertrek had Gideon geweigerd andere kleren aan te doen. Al nam hij nu aan dat zijn stylisten ze verbrand hadden. Gelukkig had hij nog de herdersfluit, zijn enige aandenken aan thuis.
Toen hij zichzelf in de spiegel bekeek herkende hij zichzelf nauwelijks. Nu moest hij gewoon nog in een nieuwe outfit gestoken worden. Vorig jaar droegen de tributen van district 10 niet meer dan enkele lapjes geitenleer. Hij hoopte vanuit de grond van zijn hart dat Gaia hem iets meer om het lijf aanbood.

Anoniem
Internationale ster

xLeah schreef:
Voordat ik ook maar even op het bed kon liggen, werd mijn naam geroepen. Ik schrok op een of andere manier en liep naar de deur. 'Kom het is tijd om je te verkleden en netjes te maken' zei Lizzy. Marc zat nog steeds op een van de rare stoelen in de grote kamer. Ik keek hem wat raar aan en volgde Lizzy. Ze stelde me voor aan een styliste. Ze keek me een beetje schaapachtig aan, en begon wat aan me kledij te zitten. 'Je kunt wel direct zien dat jij totaal geen smaak hebt qua kleding he' hoorde ik haar lachend zeggen. Ik keek een beetje boos, en negeerde de opmerking. 'Straks is de opening van de Honger Spelen, en je moet er goed uitzien om sponsoren te krijgen. Ook Thomas krijgt een mooi pakje aan' zei Lizzy met een grote glimlach. Ik rolde wat met me ogen. Lizzy trok me mee naar een kamer . Er stond een grote spiegel, een paar stoelen en zoveel make up en haar spullen. De styliste zette me direct op een stoel en zei dat ik stil moest blijven zitten of het zou fout gaan. Voordat ik het door had zaten er al 2 mensen met me haar te frunniken. achter hoorde ik mensen praten over wat ik precies aan zou moeten doen.

Na een tijdje voelde ik dat ze klaar waren met mijn gezicht en haren. De styliste trok aan me arm een kleedhokje binnen. Voor me stond een paspop met een grote lange jurk. Ik schrok en dacht bij mezelf dat ik dit nooit zou dragen. Lizzy moest me dwingen om het aan te doen en ik bleef koppig doen. Toch stemde ik toe en trok de mega jurk aan. Het paste precies, maar het was zo zwaar. Ik liep de kamer uit naar de grote kamer waar Marc nog steeds op de stoel zat. Hij draaide de stoel en begon te fluiten. Ik rolde me ogen en draaide me om.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Het verbaasde hem hoe comfortabel de kleren zaten die Gaia voor hem gemaakt had. De grote ramshoorns aan weerszijden van zijn hoofd waren wel even wennen. Verder droeg hij een wit met gouddraad doorstikt hemd, een zwarte broek en een lange van wol gemaakte mantel waarin ook gouddraad verwerkt zat. In zijn hand droeg hij een goud gespoten stok die bovenaan kromde. Het geheel gaf hem iets koninklijk maar deed ook denken aan het uiterlijk van een herder. "Eerst wou ik absoluut iets met veren doen, maar toen ik de trekking zag heb ik dat plan snel overboord gegooid. Dit staat je duizend keer beter en je gaat er zeker indruk door maken.
Cecile droeg ook een mantel al was deze gemaakt van koeienhuid. De hoorns op haar hoofd waren die van een stier en ze droeg een lange zwart met witte jurk. Toen ze elkaar zagen was het eerste wat ze deed Gideons hemd wat losser doen zodat zijn borst wat beter zichtbaar werd. "Nu ze je onder handen hebben genomen ben je niet eens zo lelijk en daar moet je gebruik van maken. Aangezien onze mentor helemaal doorgedraaid is moeten wij voor elkaar zorgen zolang dat mogelijk is." Een trieste glimlach sierde haar gezicht. Gideon gaf een kneepje in haar hand terwijl ze hun rijtuig opstapten. Nieuwsgierig keek hij naar de andere tributen en hun outfits. De eerste indruk was altijd de belangrijkste. Aangezien ze het tiende district waren reden ze ook achteraan in de rij en was het nog belangrijker om op te vallen. Terwijl de eerste rijtuigen vertrokken glimlachte Gideon even naar Cecile die even een blik wierp richting een voorwerp verborgen onder haar mantel. Zo te zien hadden ze nog een geheim wapen voor tijdens de parade.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld