Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

13 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

De perff orpg van Ayato en CreepDoll

Anoniem
YouTube-ster

Euphraxia schreef:
We know the story and it is going to be flawless. Dont react ♡

Naam: Elizabeth Heathcliff
Leeftijd: 24
Uiterlijk:

Innerlijk + geschiedenis: Elizabeth is de dochter van de rijke koning. Hoewel de koning het liefst het allerbeste voorheeft met zijn dochter, is hij niet zo vriendelijk tegen de dorpelingen. Hij houd veel dingen voor zichzelf en wil de machtigste koning van het land worden. Elizabeth is bijna 25 en hij wil haar uithuwelijken aan een rijke koning. Dit is niet alleen gunstig voor zijn eigen koninkrijk, maar de koning gelooft er heilig in dat dit het beste voor Elizabeth is. Elizabeth is een stil en zorgzaam meisje. In tegendeel tot haar vader maakt ze geen tot weinig gebruik van de dienstknechten, en oefent ze in de nacht stiekem haar pijl en boog vaardigheden. Elizabeth is het niet eens met de besturingswijze van haar vader, en gaat daarom af en toe de stad in. Vermomd natuurlijk, en helpt dat de stedelingen met klusjes die haar vader het liefst overlaat aan de zwervers. Elizabeth is behalve zorgzaam ook achterdochtig en wantrouwend. Een eigenschap die ze heeft ontwikkeld toen ze de raadsheren plannen zag smeden.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Wahahhahaaa

Naam: Robin Hood (haha)
Leeftijd: 25
Innerlijk: Een aardige jongen, helpt graag mensen in nood.
Geschiedenis: Robin heeft op jonge leeftijd zijn ouders verloren. Hierdoor is hij als jonge jongen op zwaardvechten en pijl-en-boog schieten geoefend en heeft veel skills gekregen en ging mensen helpen. Veel begonnen hem te haten maar vele moedigde hem aan omdat hij ook vaak tegen boeven vocht en andere bad guys.
Uiterlijk:

Kleding:

Masker:

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Robin:

Het was een mooie ochtend, een prachtige ochtend om even rond te gaan neuzen in het dorp. Rustig liep ik door de, nog lege, staat. Al snel herkende mensen mij en kwamen ze naar buiten, maar ze wisten dat ze niet al te dichtbij moesten komen. De koning heeft namelijk overal wachters laten plaatsen. Meestal herken je ze niet meteen, omdat ze gewoon normale kleding droegen. Toch kon ik zien wie de bewakers waren. Ze hadden namelijk altijd een bepaalde houding.
Even schudde ik mijn hoofd, toen ik een paar kleine kinderen aan mijn kleding trokken en bleef stil staan, hurkte neer en keek de twee aan. "Jullie ook goede morgen." zei ik en aaide de twee jongetjes over hun blonde krullen en ging weer recht staan. "Ga, ga snel terug naar jullie ouders." zei ik toen, ze knikte en rende meteen weer weg. Ik vervolgde mijn tocht en merkte enkele dingen op die ik gister niet zag. Waarschijnlijk waren ze gebeurd toen ik ergens anders was. Ik liep er heen en keek rond. Er was hier zeker iets niet goed.

Anoniem
YouTube-ster

Euphraxia schreef:
Elizabeth:

'Uwe majesteit, is dit een grap?' Ik keek met grote ogen naar de koning, haar vader. 'Lizzy, benoem me alsjeblieft met papa, ik vind het niet prettig als je uwe majesteit gebruikt.' De koning keek met een corrigerende blik naar me. 'Dit beantwoord mijn vraag niet, uwe majesteit' Ik keek met een boze blik richting mijn vader. 'Lizzy! ik beveel je, beheers je toon!' De koning zat nu met een blik als een boze dronkaard. 'Nee ik ga niet trouwen' Boos liep ik de zaal uit. Ik hoorde mijn vader murmelen, maar hij hield zich stil. Terwijl ik de zaal uitliep, kwam James op me af lopen. Hij stopte en boog. 'Goedendag prinses' Ik boog snel terug. Wat een manieren heb ik toch weer. Eenmaal in mijn kamer bond ik mijn haren in een staart. Ik keek of het veilig was, en ik pakte uit een geheim pakket jongens kledij. Deze kleding had ik de vorige keer gekocht op de markt. Ik trok ze aan en deed een cape om om mijn haar te beschermen. Ik sloop via een boom die aan mijn raam grensde de paleistuin uit. In de stallen pakte ik mijn pijl en boog, en ik liep naar het dorp. Hopenlijk viel niemand op wie ik was. In de stad zijn is altijd zo geweldig. De vriendelijkheid van mensen, en hoe ze je behandelen als je een normale burger was...

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Robin:

De menigte werd steeds dikker en luide stemmen kwamen ergens vandaan. Snel liep ik een klein steegje in en klom via een kar en wat tonnen, die er stonden, omhoog zo het dak op. Eenmaal boven op het dak, liep ik verder die kant uit en zag al snel een paar wachters staan die een man beet hadden gepakt. Meteen ging ik gehurkt zitten en bleef er even naar kijken. Toen de luide stemmen meer geschreeuw werden, en de wachters hun zwaarden pakten, had ik mijn boog al gespannen en schoot een pijl af. Deze lande in de grond tussen de man en de wachters in. Meteen hielden ze op en keken ze even naar de pijl maar al snel keken ze op en ik ging staan. "Robin Hood, ik wist wel dat je er al zou zijn." zei één van de wachters en duwde ruw de man op de grond en draaide zich naar mij toe. "Wat heeft hij gedaan om dit te verdienen?" vroeg ik aan de wachter die begon te grijnzen. Dit had ik kunnen weten en sprong van het dak af en lande voor de wachters. De wachters waren redelijk lang, maar lomp om mij bij te kunnen houden. "Vertel het mij maar." zei ik en bleef rustig staan.

Anoniem
YouTube-ster

Euphraxia schreef:
Elizabeth

Een oude dame liep met een grote kist te sjouwen. Snel liep ik naar haar toe, en pakte de kist met appels over. Een snelle gedachte over mijn jurk schoot door me heen, maar vervolgens bedacht ik, dat ik gekleed was als jongen. 'Och, dank je lieve jongen,' de oude dame glimlachte naar me. Een golf van warmte schoot door me heen, wat zijn oude mensen toch lief. Ik zette de kist neer op de laadbak achter een paard, en de oude dame ging ernaast zitten. 'Neem deze appel, jongeman. Fruit is gezond! In tegenstelling tot de koning die zich vol vreet met onze centen.' Ik nam de appel aan, en glimlachte. Vanbinnen trokken de woorden als een duistere mist om me heen. Het was waar dat mijn vader al het geld in het land vasthield voor zijn eigen goed... Ik wuifde de dame na, en mijn aandacht werd getrokken door wat geschreeuw. Door een zijstraatje heen, zag ik een grote menigte met mensen staan. Ik klom in een boom, om het tafereel van bovenaf te beschermen. Ik zag een weerloze burger gebogen tussen mijn vaders wachters staan. Ik keek om me heen, en zag plotseling een jongen op het dak zitten. Hij haalde zonder zijn blik te wijken van het tafereel, zijn boog en een pijl uit de koker. Hij mikte snel en precies, en de pijl landde precies tussen de man en de wachters. Ik deed mijn cappouchon af, om beter te kunnen kijken, en ik leunde bijna zover dat ik uit de boom zou kunnen vallen wanneer mijn evenwicht verstoord was. Mijn vlecht viel over mijn schouder, en ik werd bijna afgeleid. Deze afleiding was maar voor even, toen ik de jongen hoorde spreken. "vertel het mij maar'. Hij bleef rustig staan en ik zag de boze reactie van de wachters. Ze hielden hun zwaard op de jongen gericht. 'Deze man, hij heeft geprobeerd mij te verwonden met dit mes!' De wachter hield een aardappelschil mesje omhoog terwijl een moeder en een jong meisje er hulpeloos naast stonden. 'Dat, dat is niet waar!' De man stotterde, 'ik was mijn aardappel aan het schillen, en toen liep u tegen mijn kruk waardoor ik viel'. De man vertelde met een bibberige stem, terwijl de wachter alleen maar bozer werd. 'Dus nu durf je mij te beschuldigen?'

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Robin:

De wachter begon te spreken en ik schudde kort mijn hoofd en zette mijn hand in mijn zij. "Een schilmesje? Maakt je je zo druk over een schilmesje?" vroeg ik hem aan en lachte even. "Ja, ze kunnen lelijke wonden achter laten, maar als ik de man zo zie, maak je een groter probleem van dan dat het is." zei ik en haalde met een snelle beweging mijn zwaard uit zijn scheden. Meteen trokken de mannen ook hun zwaarden en gingen in houding staan. "Dit, dit maakt pas flinke wonden." zei ik met een grijns terug en keek de mannen aan. "Jullie weten hoe ik vecht, en nog nooit heeft één van jullie gewonnen." zei ik op fluister toon zodat niemand het verder hoorde. En stak gelijk mijn zwaard terug in zijn scheden, stapte naar de man en hielp hem over eind. "Wees voorzichtig." fluisterde ik naar hem toe en gaf hem een glimlach. "Dank je dank je." zei hij en liep terug naar zijn vrouw en kinderen die weg liepen. "Goed, eigenlijk heb ik best zin in een gevecht." zei ik toen en had al een dolk in mijn handen die ik zo snel bewoog dat het leek of die zweefde. "Jullie niet?" vroeg ik en keek de wachters weer aan.

In mijn ooghoek was ik al opgevallen dat er iemand in een boom zat die keek, de haren herkende ik meteen. Het was de prinses, waarom was zij hier? Natuurlijk, ze wilde er even weer eens uit. Dat snapte ik zeer goed.

Anoniem
YouTube-ster

Euphraxia schreef:
Ik ging zitten, en keek geamuseerd naar het schouwspel. De jongen leek de situatie genoeg in de hand te hebben, en het leek me onnodig om mezelf er tussen te mengen. Ik zag dat hij de situatie incasseerde, en ik voelde dat hij mijn aanwezigheid al had opgemerkt. Echter, gezien zijn houding voelde ik dat ik er niet bang voor hoefde te zijn dat hij me zou verraden aan mijn vader. Zijn dolk bewoon zo snel in zijn had, dat mijn ogen het bijna niet konden volgen. Toen de man met zijn vrouw en zijn kindje wegliep, sprong ik uit de boom om erachteraan te rennen. In mijn ooghoek zag ik doe de wachters kleine stapjes achteruit deden. Ik grijnsde, wat een laffaards. Ik verborg mijn haren weer, en liep op de man af. Toen ik bij hen was, legde ik mijn hand op zijn schouder. Ik voelde zijn lichaam schrikken, maar zijn gezicht ontspande weer toen hij zag dat ik geen wachter was. Ik opende zijn hand, en legde er mijn buidel met geld in die ik voor de zekerheid had meegenomen. Hij keek me aan met grote ogen, en ik legde een vinger voor mijn mond als gebaar dat hij niks mocht zeggen. Daarna liep ik door alsof er niks was gebeurd. Gezien de zonstand was het al laat, en ik moest naar huis. Terug naar mijn vredelievende geweldige vader. Geweldig. Ik besloot uiteindelijk om toch nog even van de zonsondergang te genieten op een grote tak aan de rand van de stad.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Robin:

Het was nog steeds grappig dat de wachters niks durfde te doen, maar toch hadden ze de opdracht om mij te pakken. Nog steeds is het niet gebeurd. Telkens als ik een stap voor uit zette, gingen hun achter uit. De wachters wilde nog wat zeggen, maar toen hoorde ik de hoorn vanuit het kasteel komen en staken de wachters hun zwaarden terug. "We krijgen je nog wel Robin Hood." riep één van de wachters waarna ze met zijn twee weg rende, terug naar het kasteel.
Als de hoorn werd geblazen, moest er zeker iets aan de hand zijn, want deze hoorde je niet vaak. De mensen gingen ook snel weg, terug naar hun huizen. Want de koning kon nog eens langs komen om geld te innen.
Toen iedereen weg was, op enkele na, liep ik zelf terug richting mijn schuilplaats om daar alsnog alles in de gaten te kunnen houden als er wat gebeurde. Deze plek was in een vervallen schuur tegen de stads muur aan. Niemand durfde daar te komen, want er gingen verhalen rond dat het daar spookte. Zelf had ik nog niks gemerkt, misschien omdat ze mij toestaan? Ik wist het echt niet, schudde mijn hoofd en kreeg weer het beeld van de prinses in mijn gedachten.

Anoniem
YouTube-ster

Euphraxia schreef:
Elizabeth

Ahh nee, dit is niet, niet niet goed. Ik was in slaap gevallen op de tak, en de hoorn werd geblazen. Dit kon maar enkele dingen betekenen. Óf mijn vader ging alweer geld innen, of mijn vader had ontdekt dat ik weg was. Ik deed snel mijn cape om, en sloop via de stadsmuur naar het paleis. 'Zoek de prinses, en houd iedereen aan of ze een vreemdeling gevonden hebben!' De oude Mattias, de trouwe bewaarder van mijn vader, schreeuwde als een malloot naar de bevende wachters. 'En waag het niet om thuis te komen zonder de prinses, want anders...' De vinger van Mattias gleed langs zijn keel. De wachters renden snel weg en ik zag de koning naar buiten komen. Oh help, ik moet weg... Ik sloop via het dak naar de stallen, ik ging achter een baal hooi liggen en deed alsof ik sliep. Uiteindelijk vonden een paar wachters me, en ik werd naar de koning gebracht om opnieuw een preek aan te horen. Terwijl ik op mijn bed lag, bedacht ik me opnieuw dat ik er helemaal klaar mee was om prinses te zijn. Plotseling dacht ik aan de jongen, misschien kon hij me helpen. Met deze gedachte denkend viel ik in slaap.

Anoniem
Wereldberoemd

CreepDoll schreef:
Robin:

De hoorn stopte, en het werd ook weer rustiger in het dorp. Hierbij was ik best blij mee waardoor ik rustig kon zitten. Gemakkelijk klom ik via een balk omhoog en ging op de dorpsmuur zitten en keek zo over het dorp heen. Ondertussen pakte ik mijn fluit en zette die aan mijn mond, zachtjes begon ik te spelen en bleef toch zo over het dorp kijken.
Een zachte wind kwam er bij wat het nog heerlijker maakte om hier te gaan zitten. De wind nam het lied mee richting het kasteel, wat ik niet door had.
Rustig speelde ik verder en luisterde ondertussen naar de geluiden in het dorp.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld