Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

13 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG ~ Vampire

Account verwijderd

schreef:
Verhaallijn: Hongerige vampiers leven in het bos, in een grote groep. Niemand geloofd in hen en weet van hen bestaan af. Op de dag dat de vampiers weer gevoed moeten worden gaat de leider van de groep opstap en zoekt hij een verse prooi. Hij vindt een meisje in het bos, die verdwaald was. Hij neemt haar mee, terwijl ze er alles aan deed om te ontsnappen; ze was doodsbang natuurlijk.. Als ze eenmaal bij de vampiers aan komen gooit hij haar gewoon in het midden, en behandeld hij haar serieus als een stuk vlees. Één jongen uit de groep krijgt meteen gevoelens voor haar. Hij wilt haar, maar hij wordt uitgekozen om haar leeg te drinken; hij is de "gelukkige". Hij besluit om haar mee te nemen naar zijn kamer, waar hij belangrijke spullen bewaard. Hij kan zich niet inhouden en drinkt van haar bloed. Hij doodt haar niet; hij verstopt haar stiekem en wilt haar misschien veranderen in een vampier; misschien kan de leider dat goed keuren. Het meisje daar in tegen wilt niets met hem te maken hebben, maar daar trekt hij zich niets van aan..

Mijn personage: Caspar Lee ~ vampier ~ 94 jaar ~ mjw.

Aan jou de eer om te beginnen x

Ladybambi
Internationale ster

ladybambi schreef:
Melanie Annette Roos~16 jaar~mjw~Picca

Melanie
Kwaad loop ik door het bos. Ow wat haat ik mijn ouders! Waarom kunnen ze niet gewoon blij met me zijn? Natuurlijk is mijn vriendje een beetje vreemd. Natuurlijk is hij wat anders dan anders, maar dat vind ik juist zo leuk aan hem. Hij trekt zich niets aan van wat anderen zeggen en is helemaal zichzelf. Tien punten op de schaal van richter. Hij heeft mijn hart gestolen en mijn ouders breken dat hart in duizenden kleine stukjes door onze relatie te verpesten. Me te verbieden met mijn vriendje om te gaan. Ze hebben zelfs gezorgd dat hij een straatverbod heeft en niet dichter dan 20 meter bij mijn huis mag komen! Hoe idioot kun je zijn? Daarom ben ik maar weggelopen. Ik wil niets meer met mijn ouders te maken hebben. Ze gunnen me geen klein beetje geluk.
Nu zit ik kwaad door het bos te lopen. Kwader dan ik ooit geweest ben op mijn ouders. Het was alleen niet zo'n goed idee om naar het bos te gaan met een kwaaie kop. De wind woeld door mijn lange, sneeuwwitte haren en ik ben de weg helemaal kwijt. "Hallo? Is hier iemand in het bos?" roep ik daarom maar, hopend dat iemand in de buurt is. "Weet iemand de weg terug naar de bewoonde wereld?" roep ik vervolgens en kijk om me heen. Niemand, jahoor dat heb ik weer. Hoe ben ik gelopen? Door mijn blinde woede heb ik helemaal niets gezien en alle bomen lijken zo op elkaar. Niemand komt in dit deel van het bos. Sommigen zeggen dat hier vampiers leven, anderen verklaren ze voor gek. Ik ook. Vampiers bestaan tenslotte helemaal niet. Wie gelooft daar nou in? Precies, sukkels. Ik ben geen sukkel. Nou ja.... Alleen een sukkel zou zo verdwalen als ik. Een zachte zucht verlaat mijn lippen, terwijl ik langzaam verder door het bos loop. Het bos moet toch ergens een keer eindigen? Bij een weg of zo? Ik kan daar liften. Zien waar diegene me naartoe brengt.
Langzaam dwaal ik verder door het bos. De zon stond vanmiddag nog hoog aan de hemel, toen ik het bos in kwam. Nu daarin tegen staat hij al behoorlijk laag aan de hemel. De schaduwen worden groter en gaan meer naar het oosten toe. De wind gaat langzaam liggen en tot er een stilte komt. Een angstaanjagende stilte. Een stilte die me lijkt te waarschuwen. "Ga hier weg meisje, het is hier niet veilig" lijkt de stilte te zeggen, maar dat is natuurlijk belachelijk. Een stilte kan niet praten. zeker niet als niemand hier verder is. Daarbij, wat zou er nou gevaarlijk zijn aan dit bos? Behalve dan verdwalen. Hier leven alleen maar eekhoorns en hertjes. Toch? Of ook andere dieren? Dieren waar die ik nog nooit opgemerkt heb?
na een tijdje lopen kom ik aan bij een grote open plek. Dit lijkt het midden van het bos te zijn. Heel fijn. in elk geval een goede plaats om te overnachten. Verder gaan lijkt me nu niet verstandig. Het word steeds donkerder en donkerder. Had ik maar een slaapzak of een tentje meegenomen, maar nee. Natuurlijk heb ik niets meegenomen voor dit soort gevallen. Alleen geld voor een hotelletje of zo. Ja mijn ouders zijn behoorlijk rijk, dus ik heb ook behoorlijk veel geld. Genoeg om zomaar een hotel te boeken en daar te overnachten. Ik zucht zacht en doe mijn kleine rugzakje af. Vervolgens pak ik er een appel uit en neem er een hap van. Als hij op is gooi ik het klokhuis ergens in de bosjes neer. Dat is natuur. Kan wel gewoon overal heen gegooid worden zonder te vervuilen.
Rustig ga ik in het gras liggen en kijk naar de lucht die langzaam roze/oranje/paarsachtig wordt. Ik hou van de zonsondergang. Het geeft een prachtig gezicht. Ik kijk op als ik opeens voetstappen hoor, en een takje hoor breken. Aan de rand van de open plek staat een jongen. Een jongen met kort zwart haar en bloedrode ogen. Ik slik zacht en pak mijn tas. "Hallo, wie ben jij?" vraag ik terwijl hij langzaam op me af komt en me vastpakt. De jongen zegt niets, terwijl hij me tegen zich aantrekt en meesleept. Geen idee waar heen. "Wie ben je en waar slaat dit op?" vraag ik maar in plaats van antwoord te geven legt hij zijn ijskoude hand op mijn mond.

Account verwijderd

schreef:

Caspar

Waarom blijf ik hier, waarom loop ik niet gewoon weg van deze verdomde 'bende'? Die vragen spoken vaak door mijn hoofd. Maar nog nooit heb ik daar een actie toe gedaan die die richting uitgaat. In plaats daarvan ben ik gewoon al ongeveer 70 jaar er bij. Hier leven wij, in het midden van het bos in onze houten hutten, die eigenlijk best cool zijn, al zeg ik het zelf. Als ik merk dat Michael, onze leider, weg is, weet ik hoe laat het is. Hij is een nieuw slachtoffer gaan zoeken voor deze avond. Elke avond dat dit gebeurde, werd er iemand uitgekozen om hem of haar te mogen leegdrinken. Gelukkig ben ik nog nooit aan de beurt geweest, al heb ik het gevoel dat ik deze avond de gelukkige wordt.

Tegen mijn wil sta ik op van mijn bed, waar ik net nog op lag, na te denken en loop naar buiten. Iedereen heeft een eigen hut. Behalve de koppels dan. Ik luister even naar de geluiden die zich verder in het bos afspelen en hoor de stem van een meisje, een wanhopig meisjes. Zij is vast Michaels prooi. Hetgene wat ik nog meer haat dan me voedde van mensen is: het toch geweldig vinden wanneer ik het doe.

In de verte zie ik twee mensen aankomen. Niet veel later zie ik dat dat Michael en het meisje zijn. Hij roept heel onze bende bij elkaar. We gaan allemaal in een kring staan. Het meisje wordt in het midden gegooid. "Wie zal er vanavond dit prachtige meisje mogen drinken?" vraagt hij, met die zelfde lach als áltijd.

Ladybambi
Internationale ster

ladybambi schreef:
Melanie
De hand van de jongen, die mijn arm vast houdt doet pijn. Ik heb het gevoel dat ik straks een heel blauw plek op mijn armen krijg in de vorm van 5 vingers. Niet te geloven hoe sterk die jongen is. Hij lijkt helemaal niet sterk. Alles behalve dat zelfs. Het lijkt een normale jongen. Bijna zwak zelfs. Een soort nerd, maar dan iets sterker dan een gemiddelde nerd. Zo zie je maar weer, uiterlijk bedriegt. Heel erg zelfs. "Laat me los!" roep ik wanhopig. "Wat wil je van me?" volgens mij heb ik deze zinnen al een stuk of 3 a 4 keer gezegd, nog steeds zonder antwoorden.
Al snel zijn we in een soort dorpje. Ik wist helemaal niet dat er in dit bos een dorp was. De hutten zijn van hout en zien er nog best mooi uit. Toch krijg ik de kriebels van deze omgeving. Ik wil hier weg. Ik had nooit naar het bos moeten komen. Zeker niet zo ver. Wat willen deze griezels van me? Ze zien er normaal uit, maar toch ook weer niet.
Als een hele groep jongens om ons heen staan word ik ruw op de grond geduwd. Pijn snijd door mijn handen en knieën heen. Waarschijnlijk komen er goeie schaafwonden op mijn knieën, maar daar kan ik me nu geen zorgen om maken. Ik heb andere problemen aan mijn hoofd. Problemen waar ik de oplossing niet van ken. Ik slik zacht als ik de jongen die me heeft meegesleept hoor. Drinken? Wat bedoeld hij daar nou mee. "Caspar, jij bent nog niet geweest volgens mij. Neem jij haar maar" grijnst de jongen en gebaard naar een blonde jongen in de kring. Hij is eigenlijk best knap, maar zo moet ik niet denken. Waar ben ik in beland?

Account verwijderd

schreef:
Caspar
Mijn hart doet pijn als ik zie hoe bang het meisje is. Omdat ze ze bang is ademt ze sneller, waardoor haar hart sneller begint te kloppen, wat , tegen mijn wil, het enige geluid is waar ik me op kan concentreren. Als ik mijn naam hoor kijk ik geschrokken op. Ik zei het, ik ging gekozen worden.
"Ik wil haar helemaal niet drinken! Ik ben niet zoals jullie monsters!" denk ik bij mezelf. Dat zijn de zinnen die ik wil zeggen, maar niet durf. Daar en tegen zeg ik rustig: "Oké, maar ik ga naar mijn kamer."
Het verbaast me echt dat ik dit kon, zo rustig. Ik loop naar het meisje en neem haar bij haar arm vast. Niet hard, maar zeker ook niet zacht. Als ik in mijn kamer ben laat ik haar los. "Sorry", zeg ik en zucht, "Ik snap dat je bang bent en veel vragen hebt."
Ik kijk naar het meisje haar nek en voel de drang op komen. "Sorry", mompel ik nog eens en loop naar het meisje, waarna ik haar in haar nek bijt. Ik verafschuw mezelf dat ik haar niet met rust kon laten!

Ladybambi
Internationale ster

ladybambi schreef:
Melanie
Van angst versnellen mijn ademhaling en hartslag. Boem boem boem klinkt het in mijn borst. Snel achter elkaar. Mijn ademhaling lijkt op hyperventilatie en het lijkt erger te worden als de blonde jongen naar me toe loopt en mijn arm vast pakt. "L-l-l-l-laat me los" stotter ik bang, terwijl hij me met zich me trekt naar een klein hutje midden in het dorp. Van binnen stelt het niet zoveel voor. Er staan een klein bed, een bureautje, een kast en een stoel. Natuurlijk ook nog wel wat andere kleine prulletjes, maar dat valt mee.
"W-wat wil je van me?" vraag ik als hij me los laat en kijk hem bang aan. Veel vragen? Op zich valt dat wel mee. Ik hoef niet te weten wat er precies aan de hand is. Ik wil hier weg. Dat is het enige dat ik wil. Niets meer en niets minder.
De vraag die ik net gesteld heb, wilde ik liever toch geen antwoord op. Niet een antwoord als dit tenminste. De jongen loopt op me af, steeds dichter en dichter bij, terwijl ik tegen de muur aangedrukt zit. Zijn bloedrode ogen staren me aan en de kriebels glijden over mijn rug heen. Ik slik zacht als hij me vast pakt. Hij is wel voorzichtiger dan de eerste jongen, maar of ik daar blij mee moet zijn...
Een gil verlaat mijn lippen als hij zijn lippen naar mijn nek brengt en er hard in bijt. Lang blijft het echter geen gil. Hij drinkt zo snel van mijn bloed dat ik al snel verzwakt tegen hem aan leun. Te zwak om te gillen, schreeuwen of zelfs maar te staan. Mijn lichaam voelt als een baksteen aan. Hard en koud. Zonder bloed om het warm te houden. Is dit het einde? Of toch maar het begin?

Account verwijderd

schreef:
Caspar
Bij het horen van haar gil wil ik haar meteen los laten, maar dat lukt me niet. Hoe graag ik het ook wil, het bloed is weer sterker dan ik. Als ik voel dat ze zwakker en zwakker wordt duw ik haar van me af. Langzaam worden mijn ogen weer normaal. Onze ogen zijn niet altijd zo rood. Alleen als we boos zijn, honger hebben of iemand gewoon bang willen maken.
Ik kijk het meisje hijgend aan en veeg mijn mond af. Heb ik dit nu echt gedaan? "Het spijt me...", zeg ik voor de zoveelste keer. Maar dat is ook echt wat ik voel. Ik verafschuw mezelf op dit moment echt. Ik zie dat de wond aan haar nek redelijk goed meevalt, dus die zal wel snel genezen.
De andere zullen wel niet vermoeden dat ik haar niet wil vermoorden, door haar gil. Dus eigenlijk was dit ook wel goed, denk ik.

Ladybambi
Internationale ster

ladybambi schreef:
Melanie
Nog steeds gaat mijn ademhaling moeilijk, happend beter gezegd. Ik leun tegen de muur, met mijn hand op de leuning van zijn bed, gewoon omdat ik mezelf niet zonder ondersteuning vertrouw. Ik heb het gevoel dat ik elk moment in kan storten, bewusteloos kan raken en nooit meer bij kom. Is dit gevoel gezond? Vast niet, maar op deze manier bloed verliezen ook niet.
De woorden 'het spijt me' doen me niets. Het zijn nutteloze woorden. Als je weet dat je ergens spijt van krijgt, moet je het niet doen en elke keer dat je iets fouts gaat doen weet je het van te voren. "Loze woorden" fluister ik zacht en ga op het bed zitten. Zo ver mogelijk bij hem uit de buurt. "B-b-blijf bij me uit de buurt" fluister ik vervolgens, bang dat mijn stem het niet houdt. Ik vertrouw mijn stem nu totaal niet. Ik kan hem niet vertrouwen. Daar ben ik te zwak voor

Account verwijderd

schreef:
Caspar
Natuurlijk gelooft ze niet dat het me spijt, waarom zou ze? Ik heb haar net gebeten. Maar zij weet niet wat bloed met ons doet. Het is een verslaving. Een verslaving die zelfs voor de gene die het het meeste willen, zoals ik, bijna niet te overwinnen is. Als ze dat vraagt ga ik op de grond zitten, tegen de muur die het verste van haar af is. "Iemand anders zou je gewoon helemaal leeg hebben gedronken", zeg ik en kijk haar aan. "En dat verwachten ze nu ook van mij. Ze denken dat jrddood bent."

Ladybambi
Internationale ster

ladybambi schreef:
Melanie
Ik slik zacht als hij zegt dat de anderen denken dat ik dood ben. Ik ben nog veel te jong om te sterven! Zachtjes leg ik mijn hand in mijn nek, op de plek waar hij me gebeten heeft. Bloed stroomt nog steeds zachtjes over mijn nek en hand heen. De rode kleur verspreid zich langs mijn zwart gelakte nagels en mijn blanke huid. Het geeft een felle kleur. Geen mooie kleur helaas. "Waarom heb je me niet gedood?" vraag ik zacht en kijk hem met grote, bange blauwe ogen aan. Nog steeds ben ik als de doods voor deze freak. Wie drinkt er nu andermans bloed? Het is gewoon niet normaal meer. Wat wil hij verder van mij? Me gevangen houden als een snoepje? Me zo meteen doden? Me verkr@chten? Je weet het maar nooit met deze gestoorde mensen. Alles kan ik van ze verwachten

TheStray
Karaoke-ster

TheStray schreef:
Ew hier ook orpg's

Account verwijderd

schreef:

houvanramb schreef:
Melanie
Ik slik zacht als hij zegt dat de anderen denken dat ik dood ben. Ik ben nog veel te jong om te sterven! Zachtjes leg ik mijn hand in mijn nek, op de plek waar hij me gebeten heeft. Bloed stroomt nog steeds zachtjes over mijn nek en hand heen. De rode kleur verspreid zich langs mijn zwart gelakte nagels en mijn blanke huid. Het geeft een felle kleur. Geen mooie kleur helaas. "Waarom heb je me niet gedood?" vraag ik zacht en kijk hem met grote, bange blauwe ogen aan. Nog steeds ben ik als de doods voor deze freak. Wie drinkt er nu andermans bloed? Het is gewoon niet normaal meer. Wat wil hij verder van mij? Me gevangen houden als een snoepje? Me zo meteen doden? Me verkr@chten? Je weet het maar nooit met deze gestoorde mensen. Alles kan ik van ze verwachten.

Caspar
Na een lange tijd gewoon naar de grond te kijken, antwoord ik toch op haar vraag. "Ik wilde je ook nooit bijten, ik haat het om dat te doen", zeg ik, "Ik kan er gewoon niets aan doen. Zo zijn wij nu eenmaal. We zijn namelijk geen mensen, ook al zien we er zo uit." Ik zucht en kijk haar nu pas aan. "We.. we.. z", stotter ik, "We zijn vampiers", krijg ik er na een lange tijd rustig in- en uitademen toch uit. "En jij bent als drugs voor ons, moeilijk om niet verlijd door te worden", zeg ik en maak een vuist om mezelf tegen te houden.

Ladybambi
Internationale ster

ladybambi schreef:
Langzaam haal ik mijn hand weg van de wond en kijk naar mijn bebloede handen. Er zit zelfs bloed op mijn kleine, zilveren ringetje met het zwarte diamantje in de vorm van een hart. Ik weet niet of ik moet geloven dat hij het niet wilde. Of hij me niet wilde bijten. Klinkt als makkelijke woorden. Te makkelijk "Vampiers bestaan niet. Alleen gestoorde mensen" zeg ik zacht als hij stottert dat hij een vampier is. Daarbij ben ik geen drugs. Ik ben een mens. Een normaal meisje van 16 en een half jaar oud.

Account verwijderd

schreef:
Caspar
Als ze dat zegt lach ik, uit medeleven. "We bestaan wel, jammer genoeg", zeg ik. Ik verander mijn ogen in de rode, ik denk gewoon weer aan hoe lekker haar bloed was en dan komen ze al. "Zouden 'gestoorde mensen' dit kunnen?" zeg ik en zucht. "En, ik denk ook niet dat een mens jou zo kon bijten."

Sepultura
YouTube-ster

Sepultura schreef:
oh

Ladybambi
Internationale ster

ladybambi schreef:
Melanie
"Mensen kunnen veel en gestoorde mensen doen onverwachte dingen" zeg ik tegen hem. "Als het je echt spijt, haal je me hier weg. Anders spijt het je ook niet" zeg ik vervolgens. Ik wil hier weg en ik weet dat het hem niet spijt. Toch kan ik het vragen. Of niet soms? Vragen staat vrij

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld