TheBurrow schreef: Catharina knikte. "Ja. Veel beter." Even twijfelde ze. "Dankjewel Jermaine." Sprak ze uiteindelijk zacht uit en ze wreef wat voorizchtig soms wat water over haar bovenarmen. Haar blik gleed soms naar de man achter haar.
Rye schreef: Jermaine keek haar even aan. 'Ik weet eigenlijk jouw naam niet...' zei hij toen. Hij pakte de sleutel van de boeien en maakte haar los. Nu het zout weg was kon ze zichzelf helen.
TheBurrow schreef: Zodra de boeien los waren wreef ze zachtjes over haar polsen heen. Rustig begon ze zichzelf te genezen. "Catharina." Zei ze zachtjes terwijl de wonden begonnen te helen. "Mijn vriendinnen noemden me Cath," glimlachend keek ze even naar hem. Zodra ze volledig genezen was stak ze haar armen uit. Hij mocht de boeien weer om doen als hij wilde.
Rye schreef: Jermaine aarzelde even, maar liet de boeien zitten. 'Catharina...' herhaalde hij. 'Mooie naam.' Hij speelde wat met zijn vingers. God, hij had haar zo veel pijn gedaan...
TheBurrow schreef: Even glimlachte ze en kwam wat dichterbij. "Dankjewel." Ze nam zijn hand even vast. "Hey, het is oké. Echt." Ze vergaf het hem. "Hoe heet het meisje dat je zoekt? Ze moet vast erg speciaal voor je zijn. Als je alles hebt, helpt een nam me nog extra." Catharina glimlachte hem dapper toe.
Rye schreef: Jermaine keek haar even verbaasd aan. 'I-ik... hmm...' Hij beet op zijn lip. 'Ze heet Sarah,' zei hij zacht. En ze was ook heel speciaal voor hem. Althans, dat dacht hij. Hij dacht van haar te houden, dat ze bij elkaar hoorden... maar zelfs daar twijfelde hij nu over.
TheBurrow schreef: Rustig knikte ze en bleef in het water. "Ik zal Sarah voor je vinden." Catharina glimlachte even en liet na een zacht kneepje zijn hand los. "Wil je morgen misschien weer met me lezen?" Vroeg ze liefjes. Nog steeds vastbesloten om het hem te leren.
Rye schreef: Jermaine keek haar aan. 'I-ik weet niet of dat... of dat zo verstandig is...' zei hij zacht. Hij raakte er alleen maar door in de war en dat voelde vreselijk. Hij wilde niet in de war zijn, hij wilde dingen zeker weten.
TheBurrow schreef: Catharina keek hem aan. "Het is al goed. Misschien overmorgen, of wanneer je er klaar voor bent." Ze glimlachte en kwam uit her water op de rand om te zitten drogen. Er was vast wel iets anders dat ze hem kon leren.
Rye schreef: Jermaine keek weg en schudde zijn hoofd. 'Nee... het is... nee...' Hij moest het gewoon niet doen. Later zou hij alleen weer in de war raken. Wat als zij hem nu ook...? Hij schudde zijn hoofd. Niet zo moeilijk doen Jermaine.
TheBurrow schreef: Catharina keek op en fronste een beetje. Ze trok haar ben wat op en rilde een beetje. Het werd fris zo zonder kleding. "Niet erg. Het hoeft niet, maar als je het wilt mag het altijd." Ze wist zeker dat hij een stuk beter zou gaan lezen zodra hij her zelf zou willen.
Rye schreef: Jermaine keek haar aan. 'Ik haal wat kleding voor je,' zei hij zacht, waarna hij even de kamer verliet. Houd je hoofd erbij Jermaine, niet te veel denken, laat het gewoon gaan...
TheBurrow schreef: Catharina knikte. 'Dankjewel." Even keek ze hem na waarna ze opstond. Haar lange, donkere haren hingen nog vochtig om haar lichaam heen en rustig wachtte ze op hem. Het was maar goed dat huj haar geen dure kleding gaf aangezie hij het elke keer stuksloeg
Rye schreef: Jermaine kwam niet veel later terug met een zachte handdoek voor haar om zich af te drogen en wat warme kleding. 'Ik dacht... het kan soms best koud worden zo, alleen in een stenen cel...'
TheBurrow schreef: Catharina keek op. Ze nam de handdoek aan en maakte zich droog. "Dankjewel." Er lag een zachte blik in haar ogen en zodra ze droog was begon ze zich aan te kleden. Even rilde ze, doordat ze eindelijk wat warmer werd en ze keek naar Jermaine. "Dankje dat je zo goed voor me bent."