Mew schreef:
Wacht op mij :c
___
Rachel
De rest van de treinreis was het stil. Terwijl ik mijn kitten aaide, dat ik nog steeds geen naam had gegeven, verdiepte ik me in een boek over Zweinstein, en de geschiedenis en verhalen daarover. Pas toen iedereen in mijn coupe zich omgekleed had, kreeg ik door dat ik me ook maar eens moest omkleden en dat ik had ik snel gedaan. Ongeveer tien minuten later stopte de trein piepend.
'Alle eerstejaars deze kant op!' bulderde een enorme man door het station. 'Eerstejaars! Hierheen!'
Ik haastte me naar de man, waar een kleine hoeveelheid kinderen van mijn leeftijd zich al had verzameld. Ik voelde me erg ongemakkelijk, aangezien ik helemaal niemand kende behalve de meisjes waarmee ik in de coupé had gezeten. Iedereen leek met elkaar te praten, en sommige leken de grote man zelfs te kennen.
De man glimlachte naar me - als je het glimlachen zou kunnen noemen, de helft van zijn tanden waren geel en verrot - en liep toen, gevolgd door iedereen, richting een groot meer waar tientallen boten klaarlagen.
Ik stapte willekeurig in een van de boten, maar iedereen die ze inmiddels kende ging in een andere zitten. Weer bekroop een ongemakkelijk gevoel me toen de boten in beweging kwamen. Twee meisjes naast haar fluisterden met elkaar en giechelden constant, en de drie jongens tegenover me zeiden allemaal niets.
Terwijl ik naar het overweldigende kasteel staarde, voelde ik opeens een lichte por in mijn zij.
'Hoi,' zei een van de meisjes glimlachend. 'In welke afdeling wil jij komen?'
'Ik weet het niet,' stamelde ik zachtjes. 'Jullie?'
'Ravenklauw,' giechelden ze samen in koor. Het viel me plotseling op dat ze als twee druppels water op elkaar leken: het zal wel een tweeling zijn.
Het ene meisje draaide zich weer om en begon weer met het andere meisje te praten.
'Koppen omlaag!' De stem van de man bulderde opnieuw, en ik meende een lichte echo te horen. Ik bukte snel, gevolgd door de anderen, en de bootjes gleden door een muur van klimop heen.