SoldToADemon schreef:
Opdracht 1, voilla
---
Laat ik beginnen bij het begin. Hoe dingen nou eigenlijk geworden zijn zoals ze zijn. Tijdens, wat wij noemen, De Ontdekking, vonden wetenschappers een manier uit om lichaam en geest permanent te scheiden. Het bleek dat, met slechts een simpele ingreep aan de onderkant van je schedelbasis, je lichaam de ziel, bestaande uit een haast tastbare interpretatie van je vroegere ik, afstoot. Er volgden onderzoeken om dit proces te perfectioneren. Dit nam jaren in beslag en de belangstelling voor deze operatie werd kleiner en kleiner. Maar toch, uiteindelijk, kwamen de eerste vacatures in de krant. Toen dit gebeurde was ik net zeventien. Het waren oproepen voor vrijwilligers, voor mensen die gratis en als allereerste het proces wilden ondergaan. Ik geef het toe, ik werd geïntrigeerd door deze ontwikkeling in de technologie. Ik had de voortgang gevolgd, research gedaan naar De Ontdekking en in spanning afgewacht totdat dit moment eindelijk aanbrak. Ik was dan ook één van de weinige die zich er voor aammeldde. Ik kon het standpunt van andere mensen begrijpen. Ze waren bang voor de gevolgen die deze operatie met zich meebracht, verkozen liever een veilig leven in hun lichaam, om uiteindelijk te sterven, dan het eeuwige leven. Maar ik niet. Waarom oud worden als je voor altijd jezelf kon blijven, jong, levendig. Waarom elke dag ervaren als een nieuwe stap, één die je weer wat dichter naar de dood bracht, als je nooit dood hoeft te gaan? Ik maakte een afspraak bij de kliniek, nam de verdere details door en tekende het antiaandprakelijkheidscontract. Er werd me verteld dat ik na de operatie niks meer kom herinneren van mijn vorige leven. En het maakte me niet uit.
Oktober 2275
19:23
Mijn ogen gleden over de aparatuur om me heen. Verschillende machines waren op me aangesloten om alle mogelijke complicaties die mijn lichaam zou kunnen oplopen direct te registreren. Een infuus was naast me opgesteld en er stroomde via een slangetje een onbekende vloeistof mijn bloedbaan in. Ik gokte er op dat het pijnstillers waren aangezien mijn zicht wazig begon te worden en mijn gedachten onsamenhangend.
Een deur werd geopend en er kwam een man binnen, gekleed in een gedesinfecteerd pak, een soort haarnetje en een mondkapje. Hij werd gevolgd door een jongere vrouw in dito kleding. 'Ben je er klaar voor Chivanna?' De stem van de man drong vaag tot me door. Ik haalde diep adem, liet nog een laatste keer een paar jeugdherinneringen mijn geestensoog passeren, iets wat ik de afgelopen dagen vaak had gedaan, en knikte toen. Tijd om mijn vorige leven los te laten. 'We brengen je straks onder narcose en zullen dan een kleine snee maken aan de onderkant van je schedel. Hier maken we voorzichtig een opening door middel van een soort boor. Zodra we door het bot heen zijn kunnen we het zogenoemde bindingsweefsel verwijderen. Vanaf dat moment begint je lichaam je geestenslichaam, ookwel interpetatie van je ziel, af te stoten. Er zal een kort moment zijn dat jij en je oude lichaam in dezelfde ruimte aanwezig zijn, aangezien de verdovende middelen geen invloed hebben op je nieuwe ik. Kan je dit aan?' Ik knikte. Hoe vaak moest ik de mensen hier nog vertellen dat ik oké was met alles wat er met me zou gebeuren? 'Goed dan. Diep inhaleren.' De vrouw plaatste voorzichtig een plastic kapje over mijn mond en neus. Ik ademde diep in en merkte dat het onbekende gas langzaam mijn zintuigen af begon te vlakken. Mijn oogleden knipperden langzaam en het kostte me steeds meer moeite ze überhaupt open te houden. Mijn ademhaling werd langzamer en ik voelde hoe mijn hartslag vertraagde. Ik keek nog een laatste keer op naar de vrouw die met een kleine glimlach boven me hing. Toen gleed ik weg in een zwart niets en wist ik niks meer.
Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
15
