Forum

JOLINE, DE CLOWN EN DE MANDARIJN.
Over het ontstaan van de mensheid zijn veel onbeantwoorde vragen, waar logischerwijs theorieën op voort komen. Zo heeft ook Joline een theorie, zij is van mening dat de wereld is ontstaan in een oktober. 31 Oktober, om precies te zijn. Volgens Joline bestaat er geen god, maar een clown. Een clown die de wereld heeft geschapen, maar door een fout werd de wereld hoe de clown die bedoelt had enkel waar op 31 oktober.
Tevens werd er ook nog een heel ander beeld geschapen over de clown, het werd een circusmens. Iemand die kinderen laat lachen. Daar is Joline haar clowngod het daarom ook totaal niet mee eens.

Ook vindt Joline dat elke Halloween er een Joline wordt vermoord. Dit denkt ze eigenlijk enkel door haar vader, die haar dit wijsmaakte. Hij gelooft niet in haar theorie, wat haar erg veel verdriet doet.

Ze zit in het hoekje, wachtend op de clown. Ze is bang dat ze dit jaar aan de beurt komt, vooral omdat ze een van de enige is  die weet hebben van wie de wereld daadwerkelijk heeft geschapen. Ze heeft een mandarijn in haar hand. Ze denkt dat clowns daar bang voor zijn, al hoewel: voor Joline is het allang geen denken meer, maar een kwestie van feiten. God is een clown, het is een feit!

Met de mandarijn in haar hand – wat tevens een erg zielige mandarijn is, Joline knijpt erg hard – zit ze op het internet, zoekend over wat er na de dood is, of je dan een clowngeest wordt of misschien wel erger – een mandarijn.
De deur zwaait langzaam open, een clown loopt naar binnen. Joline gooit de mandarijn zo hard als ze kan, maar het feit dat ze geen richtingsgevoel had was ze even vergeten. De mandarijn komt op de edele delen van de clown terecht, waardoor de clown op de grond zakt. Bij al het geschreeuw van de pijn valt het masker van de clown eraf. Joline is verbaasd en geschokt, het was slechts een masker, en wellicht nog erger: het was haar vader!


Helaas bleef Joline altijd enig kind en kon haar clown theorieën niet met broertjes of zusjes delen. Haar ouders wilde nog wel kinderen, maar des al niet ter min kon haar arme vader geen kinderen meer krijgen, wat tevens Joline haar schuld was. Het effect van een mandarijn. 

Het was al laat en de gure herfstwind had haar ertoe gedreven haar pas te versnellen en de kraag van haar te dunne zomerjas hoog op te trekken. Haar huisgenoten hadden haar vlak voor haar vertrek nog enkele enge mythes op de hals gespeld en ze moest toegeven dat ze nu liever met een kop warme thee op de bank zat dan onderweg naar de supermarkt omdat ze was vergeten de thee in kwestie mee te nemen van de winkels toen ze er eerder die middag was. Ze vervloekte zichzelf hiervoor en ook gelijk voor dat derde glas wijn dat haar er nu van weerhield de auto te pakken.

Haar hart sloeg een slag over toen ze achter zich een klap hoorde, maar toen ze zich met een ruk om had gedraaid zag ze enkel een kat wegschieten van het licht van de lantaarnpaal en opgaan in de schaduwen.

‘Kijk mij nou toch, bang voor een dier,’ mompelde ze in zichzelf en ze schudde lachend haar hoofd. Ze vervolgde haar weg en wist zonder verder oponthoud de winkel te bereiken. Toen ze op de terugweg hetzelfde punt passeerde, keek ze of ze de kat nog ergens zag lopen, maar het bleef stil, totdat ze het huis achter zich had gelaten en ze weer diezelfde galmende, metaalachtige klap hoorde. Dit keer zelfverzekerd draaide ze zich om en keek ze of ze de kat zag, maar niets bewoog.

‘Hallo?’ Haar stem droeg ver in de stilte van de wijk, maar er kwam geen antwoord. Nogmaals riep ze, maar de rust hield aan. ‘Vreemd,’ fluisterde ze voor ze zich omdraaide en een gil slaakte. In het licht van de lantaarnpaal die het dichtst bij haar stond, stond een gestalte met een gruwelijk, vervormd gezicht en zwarte ogen. Toen hij op haar af kwam, trok hij een beetje met zijn been, alsof hij mank liep. Zijn armen strekten zich naar haar uit en hoewel ze wilde vluchten, merkte ze dat haar lichaam verstijfd was van angst.

‘Nee…’ wist ze uit te stoten, net voordat de gehandschoende handen haar schouders beet grepen. Ze kneep haar ogen dicht, niet wetend wat komen ging, maar een verdere beweging bleef uit. Langzaam deed ze haar ogen weer open en ze zag hoe de gestalte langzaam een hand naar zijn eigen gezicht bracht, een masker aftrok en zo het grijnzende gelaat van haar huisgenoot onthulde.

‘Boe,’ grinnikte hij. ‘Happy Halloween!’