Anoniem
Anoniem
Anoniem
Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
schreef:
Het is shitty asfuuuuck. Maar even kopieren
Toen ik mijn ogen opende fronste ik al snel, waar was ik nou weer beland? De kamer was compleet wit behalve een klein, houten deurtje waar ik nooit door heen zou passen. Mijn ogen scannen de ruimte nogmaals terwijl ik omhoog van de grond kom. Mijn broer heeft kleine beschadigingen op mijn benen van de aparte rit, of moet ik zeggen glij naar beneden. Een zucht verlaat mijn lippen en ik sluit mijn ogen om mij te focussen, in de hoop dat ik een oplossing kan verbergen. Maar zodra ik mijn ogen weer open is de ruimte anders, de muren nou een donkere bordeauxrood met zwarte details. Een kist in het midden van de
kamer en ineens realiseer ik mij waar deze ruimte van is. Deze ruimte heb ik eerder gezien, maar nog nooit zo met mijn eigen ogen. Hier vinden mijn nachtmerries altijd plaats, even vraag ik mij af of ik droom en ik prik mezelf in mijn wang. Knijp in mijn vel aan mijn arm, maar ik voel alles. Dit is geen droom en de gedachten laat rillingen over mijn ruggengraat lopen.
En ik sluit mijn ogen weer, in de hoop dat dit allemaal maar een verbeelding is. Maar toch, zodra ik mijn ogen open is alles hetzelfde. Oké, leuke dingen. Denk aan leuke dingen, mijn ogen sluit ik nogmaals en een diepe zucht verlaat mijn lippen. Leuke dingen, kom op ik kan het wel.
Het was raar, vrijwel ongeloofwaardig maar zodra ze haar ogen opende was alles anders. De kamer was precies veranderd in mijn kinderkamer, de plek waar ik altijd aan dacht als ik comfort nodig had. De kamer deed mij denken aan de goeie tijden, aan de rust en de verschillende knuffels en lichtblauwe muren fleurde mij altijd op. Nadat ik mijn ogen over elk detail liet gaan realiseerde ik mij dat dit echt was en ik kon het bijna niet geloven dat deze kamer zo ineens in mijn kinderkamer was veranderd. Bijna, want ik stond er toch echt. Maar toen realiseerde ik mij iets, ik kon hier gewoon weg! Toch? Vol met hoop loop ik naar de deur toe en met lichte twijfel pak ik de deurklink vast. Zenuwachtig als ik geworden was opende ik de deur, licht krakend zoals hij altijd al deed. Het was echt en ik realiseer mij dat de deur echt open ging. Voor mij is een bos, de bomen en de planten vol in bloei en kleur. En het enige wat ik uit kan brengen is “Wauw,” dit was misschien wel het laatste wat ik verwacht had om te zien buiten de kamer.
Het is shitty asfuuuuck. Maar even kopieren
Toen ik mijn ogen opende fronste ik al snel, waar was ik nou weer beland? De kamer was compleet wit behalve een klein, houten deurtje waar ik nooit door heen zou passen. Mijn ogen scannen de ruimte nogmaals terwijl ik omhoog van de grond kom. Mijn broer heeft kleine beschadigingen op mijn benen van de aparte rit, of moet ik zeggen glij naar beneden. Een zucht verlaat mijn lippen en ik sluit mijn ogen om mij te focussen, in de hoop dat ik een oplossing kan verbergen. Maar zodra ik mijn ogen weer open is de ruimte anders, de muren nou een donkere bordeauxrood met zwarte details. Een kist in het midden van de
kamer en ineens realiseer ik mij waar deze ruimte van is. Deze ruimte heb ik eerder gezien, maar nog nooit zo met mijn eigen ogen. Hier vinden mijn nachtmerries altijd plaats, even vraag ik mij af of ik droom en ik prik mezelf in mijn wang. Knijp in mijn vel aan mijn arm, maar ik voel alles. Dit is geen droom en de gedachten laat rillingen over mijn ruggengraat lopen.
En ik sluit mijn ogen weer, in de hoop dat dit allemaal maar een verbeelding is. Maar toch, zodra ik mijn ogen open is alles hetzelfde. Oké, leuke dingen. Denk aan leuke dingen, mijn ogen sluit ik nogmaals en een diepe zucht verlaat mijn lippen. Leuke dingen, kom op ik kan het wel.
Het was raar, vrijwel ongeloofwaardig maar zodra ze haar ogen opende was alles anders. De kamer was precies veranderd in mijn kinderkamer, de plek waar ik altijd aan dacht als ik comfort nodig had. De kamer deed mij denken aan de goeie tijden, aan de rust en de verschillende knuffels en lichtblauwe muren fleurde mij altijd op. Nadat ik mijn ogen over elk detail liet gaan realiseerde ik mij dat dit echt was en ik kon het bijna niet geloven dat deze kamer zo ineens in mijn kinderkamer was veranderd. Bijna, want ik stond er toch echt. Maar toen realiseerde ik mij iets, ik kon hier gewoon weg! Toch? Vol met hoop loop ik naar de deur toe en met lichte twijfel pak ik de deurklink vast. Zenuwachtig als ik geworden was opende ik de deur, licht krakend zoals hij altijd al deed. Het was echt en ik realiseer mij dat de deur echt open ging. Voor mij is een bos, de bomen en de planten vol in bloei en kleur. En het enige wat ik uit kan brengen is “Wauw,” dit was misschien wel het laatste wat ik verwacht had om te zien buiten de kamer.
Het zou een eer zijn als mijn verhaalstukje in de top 10 staat 
17
Het zou een eer zijn als mijn verhaalstukje in de top 10 staat 
Zo niet dan probeer ik de volgende ronde veel beter mijn best te doen 
