Tim schreef:Met een klap val ik op de grond. Ik heb het gevoel alsof ik net door een bus ben aangereden en voel me gedesoriënteerd. Met trillende armen probeer ik mezelf op te hijsen. Veel verschillende gedachten gaan door mijn hoofd. Ik neem een kijkje in de kamer waar ik ben beland en ga op onderzoek uit naar hints. Het eerste wat ik zag was een tafel in het midden van de kamer, met erop een erlenmeyer waarin een groen goedje zit. ''Drink en gij zult zien,'' staat er op het briefje wat er naast ligt. Met een verbaasde blik staar ik het blaadje aan, ik lees het nog eens. Ik heb geen idee wat hiermee wordt bedoeld. Ik leg na het lezen het kaartje terug en kijk verder de kamer in. Ik nam me voor om een soort lijstje in mijn hoofd te maken van de voor- en nadelen. Drie passen zet ik naar links waarna ik uitkom bij een soort kast. Ik trek lades en deurtjes open, maar er staan alleen maar doodgewone huisartikelen in. Een van de kaarsen die in het rechterkastje stonden steek ik aan met de lucifers die ik vond in de bovenste lade. Met de kaars loop ik langs de muren, tot ik plots in een hoek sta en een berichtje lees door er met mijn kaars op te schijnen. “U zijt gewiekster dan ik dacht,” lees ik. Een grimas verschijnt op mijn gezicht. Dit betekende dat ik op de goede weg zat.
Toch? Zonder enige twijfels neem ik het drankje in en even later merkte ik dat het erg zuur is en ik span uit reflex mijn gezicht aan. Mijn lichaam voelt vreemd aan en al snel wordt mijn aanblik een draaiende kamer. Het chalet-achtige thema verandert in een onrealistische kamer. Wat eerst muren waren leken nu een afscheiding van bloemen, de vloer formeerde hoog gras, het tafeltje veranderde in een grote paddenstoel en de kast vormde zich naar een stenen commode. Ik voelde me gedrogeerd, maar op het moment kon ik niet stoppen met glimlachen en in de rondte slenteren. Nadat het middeltje zijn hoogtepunt heeft gehaald voel ik het zakken. Ik krijg mijn functionele gedachtes weer terug, terwijl de waanbeelden hetzelfde blijven. Ik besluit mee te spelen en zoek verder naar hints. Het was mij nog niet opgevallen dat onder de paddenstoel een tegeltje lag wat qua patroon net iets anders was dan de rest. Ik buk om er een betere blik op te krijgen en plaats mijn voet op het tegeltje. Hopend dat ik niet het einde aan mijzelf heb gemaakt, wacht ik af op het antwoord van de kamer. Met een kleine zachte brom komt er recht boven de paddenstoel een klein dun touwtje naar beneden afgetakeld.
Gotcha, schreeuw ik in mijn hoofd, en met een ruk trek ik aan het touwtje, alsof ik had geweten dat ik er aan moest trekken voor de volgende hint. De stenen kast draaide om zijn as en al snel kwam er een kleine doorgang. Voorzichtig loop ik er naar toe en kijk door de doorgang om te kijken of het veilig is. Met een '
alles of niets' mindset loop ik door de doorgang en de kast draaide achter mij om weer terug op zijn plek. Uit het niets verschijnt er een deurklink in de muur en een glimmend randje ontplooide als deurpost. Dit zal dan wel de uitgang zijn. Mijn hart klopt in mijn keel en ik stap naar voren. Ik zette mijn rechterhand op de deurklink en met een uitademing duwde ik de deur open.
Feedback is altijd welkom

Ik volg het momenteel even niet meer. Is de kamer verduistert? Maar is het wel licht genoeg om de briefjes te lezen?