Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

12 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

O - You can lose a lot of soldiers but still

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
win the game. Met de allerliefste Judith, omdat we Brimik missen.

Ze hadden een klein kamp opgeslagen in de bossen, tussen de bomen die fungeerden als dekmantel. Voorlopig was het geluid van ritselende bladeren voldoende om hem alert te houden, klaar om elk moment het mes te gebruiken dat hij nu in zijn rechterhand hield. Hij had zelf nog geen bedreigingen kunnen neerhalen, maar hij had Brian het gisteren zien doen - toen hij de wacht op zich had genomen. Het was snel gegaan en hij had het gevoel dat geen van hen precies doorhad wat er nu aan de hand was. Wat ondertussen wél duidelijk geworden was, was het feit dat de doden weer tot leven kwamen als kannibalen, al gebruikte hij deze laatste term waarschijnlijk verkeerd. Hij kon het geen mensen noemen, maar dieren waren het ook niet. Ze hadden de vorm van een mens, maar hun gedrag en de grommende geluiden die ze produceerden, waren verre van menselijk. Een gepaste naam verzinnen was voor later, nu had hij andere dingen om zich zorgen over te maken.
Ze hadden geluk gehad dat ze nog enkele spullen mee hadden kunnen nemen, die noodzakelijk waren om het tot hier te schoppen. De tent was een idee van Brian geweest, hij had twee veel te grote en redelijk onhandige rugzakken uit zijn garage kunnen halen. Nooit gedacht dat die dingen nog van pas zouden komen, maar nu hij ze had kunnen vullen met de benodigde spullen was hij blij dat hij ooit zo impulsief was geweest om ze te kopen. Ze hadden alles, op goede wapens na. Ze hadden elk een mes, maar eens dat zou breken of eens ze het zouden verliezen, hadden ze enkel hun eigen krachten nog.
Heviger geritsel van de bladeren zorgde ervoor dat hij ontwaakte uit zijn gedachten, waarin hij ondertussen zo diep in opgegaan was. Een licht in de verte ontwaakte zijn verdere instincten en hij ritste de opening van de tent open, waar Brian lag te slapen.
'Brian,' siste hij. Niet te luid, maar toch luid genoeg om de slapende jongen te wekken. 'Er komt een groepje aan, geloof ik,' fluisterde hij. 'Het zijn er,' hij keek achterom, telde de verschillende lichtbronnen, waarna hij nog een keer telde om zijn antwoord te bevestigen, 'drie.' Hij drukte met de punt van zijn schoen tegen de onderrug van de jongen, waarna hij dezelfde beweging een tweede keer herhaalde. De lichten kwamen ondertussen dichterbij, waarna hij ook drie verschillende stemmen kon onderscheiden. Aan het volume te horen, waren ze zich duidelijk niet bewust van het feit dat er meer dan alleen wandelende lijken aanwezig waren.

--

Look at his face though :3

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
Rawrr, Brian though♥

---
Zijn brein, warrig door de slaap, ontwaakte toen iets tegen zijn onderrug schopte. Voordat hij zijn instincten tegen kon houden, had hij al naar het mes gegrist dan hij onder zijn kussen bewaarde en omhoog gekomen om wat hem dan ook wakker te maakt eens te vertellen dat dit niet het slimste was dat je kon doen. Toen hij merkte dat het enkel Mikael was, zuchtte hij geërgerd en luisterde naar wat hij vertelde. Ook Brian hoorde nu de stemmen en zag het licht dat op het tentdoek viel.
'Is het vuur uit?' siste hij, waarna hij een snelle blik naar buiten wierp, om te zien dat dit inderdaad het geval was. 'Goed. Kom binnen, mond dicht en wacht af. Met een beetje geluk brengen onze nachtelijke bezoekers meer dan alleen lawaai met zich mee en zijn we daarna eindelijk in staat om onszelf enigszins te verdedigen tegen die dingen.' Hij ritste de tent voor de helft dicht en focuste zich op de geluiden buiten. Een verwonderde kreet was voor hem het teken dat de mensen de tent in de gaten hadden gekregen.
'Ethan, kijk!' Snelle voetstappen die dichterbij kwamen en het silhouet van de loop van een geweer dat tegen het tentdoek prikte. 'Misschien hebben de eigenaren van dit geval nog wel iets nuttigs achter gelaten?' Meer voetstappen en een andere stem, nu.
'En met nuttig bedoel je zeker niet hun lichaam, bewoond door demonen die zelfs God niet op had kunnen roepen? Ben je helemaal geschift om je stem tot dat volume te laten rijken, jongen. Ben je zo naïef dat je zonder na te denken bijna dat doek hebt gescheurd? Wie weet wat zich binnen dat canvas schuilhoudt en daarbij, die tent is gemaakt van goed materiaal dat we zeker kunnen gebruiken. Aan de kant jij en laat mij eens kijken.' Geschuifel voor de opening en gerommel met de rits zorgde ervoor dat Brian zich op zijn hurken hees en het mes in de aanslag hield. Een hoofd verscheen en al waren de gelaatstrekken onscherp in dit licht, Brian zag nog altijd de verbazing die de man uitstraalde toen hij hen zag.
'Een goedenavond,' fluisterde de jongen, voordat hij het mes in de schedel van de man boorde.

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
D: I can't, seriously.

---

Lichtelijk geamuseerd staarde hij naar de drie silhouetten die nu duidelijk te zien waren. Zo te zien waren de drie voorzien van wapens, misschien zelfs meer dan dat. Hun volume ging echter niet omlaag en mochten er van die dingen in de buurt zitten, zou het niet lang meer duren voordat ook zij het kamp ontdekten. Er werd een poging gedaan de tent te openen, maar die mislukte omdat de persoon in kwestie tegen werd gehouden door een ander groepslid, dat zelf het initiatief wilde nemen. Het duurde dus ook niet lang voordat hij het gelaat van een andere man zag, die iets ouder was dan hijzelf. Door de verrassing die zich in de tent bevond, had de man geen tijd om zijn geweer in positie te brengen en greep Brian de kans om zijn mes door de schedel van de onbekende te boren. Al snel vulde een plasje bloed de ingang van de tent.
Een gil galmde door het bos, waarna Mikael de tent uitstapte, om de bron van het geschreeuw het zwijgen op te leggen. Hij greep de persoon - een vrouw, ongeveer dezelfde leeftijd dan de man - bij de keel en drukte zijn hand op haar mond.
'Mevrouw,' begon hij, waarna hij zijn hoofd lichtjes opzij kantelde, 'ik weet niet of u het beseft, maar met dat volume sterf je een pijnlijkere dood dan de dood die wij u kunnen bieden.' Hij glimlachte, waarna hij zijn handen in positie bracht en in één snelle beweging de nek van de vrouw omdraaide, die als een levenloze pop op de al even levenloze bladeren viel. Dan was er nog een laatste persoon, duidelijker een stuk onhandiger met wapens dan de andere twee. Met trillende handen greep hij de loop van het geweer, maar zijn vinger plaatste hij niet op de trekker. Hij liet zijn blik over de dode gestaltes glijden, om daarna op te kijken naar de mensen die daarvoor gezorgd hadden. Mikael keek opzij, richting Brian, waarna hij deze vragend aankeek. Afkeurend schudde hij zijn hoofd, waarna hij het geweer van de vrouw opraapte. Het was geladen, al zou de vrouw er nooit mee kunnen schieten hebben. Hij grinnikte even, waarna hij het geweer gereed maakte voor gebruik door de veiligheid van het geweer te verwijderen. Hij knikte naar Brian, als teken dat de volgende voor hem was, waarna hij begon met het leegmaken van de bagage die het groepje bij zich had gehad. Hij vond nog extra munitie, wat voedsel in blik en nog enkele andere dingen, al waren de wapens wel degelijk de beste vangst. Tevreden verdeelde hij de buit over beide rugzakken, waarna hij wachten tot Brian klaar was met wat hij moest doen. Het leek hem alleszins slimmer hier weg te gaan wanneer ze dit zaakje afgehandeld hadden.

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
'Wat attent van je,' grinnikte hij toen ook hij de tent had verlaten en de jongen zag staan. Zijn ogen vertoonden angst en het wapen trilde in zijn onervaren handen, niet eens zijn vinger op de trekker. Brian vermoedde dat de minste of geringste windvlaag hem al op de vlucht zou doen slaan, ondanks de bravoure waarmee hij eerder naast de tent had gestaan. Het kostte slechts enkele grote passen om voor hem te komen staan en de loop van het wapen vast te grijpen, dat hij langzaam maar zeker op de kin van de jongen richtte. 'Een hele goedenavond. Weet je dat ik zojuist lag de slapen in die tent, voordat jij en je vriendjes ervoor zorgden dat ik werd gewekt? Ik houd er niet zo van om gewekt te worden.' Het geweer schokte door het trillen van het lichaam van de jongen en Brian zag dat hij een pas achteruit zette. 'Ah, dat gaat niet gebeuren, het spijt me.' Voordat de jongen nog een stap kon zetten, draaide Brian hem met zijn rug naar zich toe en drukte de loop van het geweer tegen zijn keel. 'Laat ik aardig zijn vandaag, de slaap die ik door jou heb verloren, mag jij nu voor mij inhalen. Bedank me later maar, ik zal mijn adres voor je achterlaten!' De jongen kronkelde in zijn grip en hapte verwoed naar adem, maar het duurde niet lang voordat de tegendruk die hij bood verdween en zijn lichaam slap werd. Brian liet hem los en hij viel slap op de grond. Het geweer bleek nog volledig geladen te zijn en wel voldaan liep hij terug naar Mikael. De rugzakken stonden al klaar en Brian besloot de tent maar vast in te pakken, aangezien het gegil van de vrouw daarnet waarschijnlijk elk wezen in een straal van twee kilometer had bereikt. Het was hier niet meer veilig.
Hij veegde het bloed weg met wat mos en vouwde het tentje toen in elkaar, waarna hij het oprolde en in de daarvoor bestemde hoes wegstopte. Hij bond het pakketje op één van de rugzakken en hees deze toen op zijn rug, om Mikael verwachtingsvol aan te kijken. 'Vertel, wat is het plan, want opgegeten worden door wat die dingen dan ook mogen wezen stond niet op mijn bucketlist, waar tevens wel backpacken opstond maar dat is een ander, iets te ironisch verhaal om te vertellen op deze mooie avond.'

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Dit heb ik drie dagen moeten missen Juud, drie dagen!!!
--

Hij lette niet echt op wat Brian deed, maar hield zich bezig met het verdere inpakken van spullen die ze konden gebruiken. Als Brian een leven nam - iets wat hij eigenlijk al vaker had gezien voordat dit alles begon - probeerde hij het altijd zo lang mogelijk te rekken. Hij haalde filosofische anekdotes aan, sprak woorden die ieder anders in een andere situatie misschien gerust zouden stellen of deed iets geheel onverwachts, waardoor de verwarring en de angst bij zijn volgende slachtoffer alleen maar toenamen. Zelf begreep hij niet waar het allemaal voor nodig was, maar hij had ermee leren leven, na een tijdje deed het je niet zoveel meer als je even wegkeek. Het was waar dat hij nog niet eens zo lang geleden ook iemand koelbloedig had afgemaakt, maar dat was snel gegaan en een kwestie van moeten geweest. Toen hij Brian niet meer hoorde spreken, keek hij achterom, om daar de jongen te zien terwijl deze de tent inpakte. Hij glimlachte even toen hij Brians blik zag, die volledig anders was geweest dan voorheen. Hij haalde kort zijn schouders op, waarna hij zijn rugzak - die nu overigens een stuk voller zat dan eerst - op zijn schouder hees en zijn geweer in een comfortabele, maar gebruiksvriendelijke positie plaatste.
'Wees gerust, zelfs voor een miljoen zou dat niet op mijn verlanglijstje staan,' sprak hij. Hij verkende de buurt, maar toen hij niet meer zag dan bomen, leek het hem verstandig hier maar even uit te komen, naar een meer open plek die meer uitzicht bood, zodat je kon zien wie of wat al dan niet naar je toekwam. 'Over dat backpacken gesproken, trouwens,' begon hij, terwijl hij een paar passen naar voor deed, 'vertel het later maar. We hebben toch genoeg tijd nu.' Goed, tijd was ondertussen een redelijk vaag begrip geworden. Dag en nacht leek meer op zijn plaats. De horloge om zijn pols deed het voorlopig nog, maar hij had geen afspraken om na te komen, geen tijdstippen waarop hij aanwezig moest zijn op een al dan niet leuke plek. Binnenkort zouden de batterijen van alle klokken ook leeg zijn en hadden ze geen precies tijdstip meer, alleen hun gevoel.
'Klaar?' vroeg hij uiteindelijk. 'Ik denk dat het beter is om een wat meer open plek te zoeken, een afgelegen hut of iets in die buurt. Ergens waar jij je schoonheidsslaapje verder kunt zetten en waar we een goed uitzicht hebben, zodat het handiger is de wacht te houden. Wat denk je?' Hij keek de jongen afwachtend aan, waarna hij nog een blik wierp op de verschillende lichamen die op de bladeren lagen.

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
'Lijkt me een goed plan.' Hij sjorde nog wat aan de banden van de rugzak totdat het ding enigszins comfortabel op zijn rug hing en begon toen te lopen, in de verwachting dat Mikael hem wel zou volgen. Het was lastig om te geloven dat dit alles pas sinds gister bezig was, aangezien hij altijd al een voorkeur had gehad aan deze levensstijl en de overgang van het moderne leven naar kamperen in de bossen was voor hem niet al te groot geweest. Toch was hij ergens wel dankbaar dat hij de andere jongen bij zich had gehad toen het gebeurde, aangezien ze letterlijk overvallen werden door de grote hoeveelheid aan wezens die plotseling de nachtclub binnen waren gestroomd. Hoe vaak het woord 'als' al wel niet door zijn hoofd was geschoten, gevolgd door een dodelijke gedachte, wist hij niet meer. De tel was hij verloren geraakt in de tijd die het hem had geduurd om de adrenaline uit zijn lichaam te laten vloeien en in slaap te vallen. Als dat meisje niet de verkeerde kant op was gerend, was zijn arm eraf gebeten. Als hij die ene jongen niet van zich af had geduwd, in de armen van die wezens, was het zijn halsslagader geweest die open was gescheurd. Als Mikael zich niet net zo hevig had geweerd tegen de aanval, was hij nu alleen geweest. Dat hij het niet wilde toegeven, maakte het niet minder waar, maar hij voelde zich daadwerkelijk een beter mens als die jongen in de buurt was. Ja, hij hield van geweld en keek niet weg voor een moord of gevecht, samengaand met het feit dat zijn karakter wel degelijk binnen de lijnen van 'sarcastische zak' paste, maar het feit dat er iemand bestond die dat kon tolereren maakte dat hij zichzelf zo nu en dan in toom wist te houden zonder direct uit zijn slof te vliegen als iemand per ongeluk tegen hem aanbotste.
'Gewoon dat je het weet, mocht ik ooit die bucketlist uitvoeren, dan zou jij de persoon zijn die ik mee zou sleuren om te gaan backpacken, dus laat dit alvast een goede oefening voor je zijn,' mompelde hij terloops, waarna hij grinnikte om zijn eigen opmerking. Al lopend veegde hij het mes, dat hij kort daarvoor uit de schedel van de man had gewrikt, schoon aan de onderkant van zijn shirt en stak het toen achter de band van zijn riem. Het geweer hing losjes over zijn schouder zodat hij het kon trekken wanneer nodig en hem niet eerst los moest zien te krijgen, iets wat kostbare seconden zou kosten en mogelijk zijn leven.

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Het feit dat Brian meteen doorliep, wilde - naast zijn woorden - zeggen dat zijn plan goedgekeurd was. Hij wierp nog een laatste blik op de plek waar hun tent eerder had gestaan, voor het geval dat ze iets vergeten waren. Toen dat niet zo bleek te zijn, verliet ook hij deze plek en volgde Brian. Door de bomen die zo dicht bij elkaar stonden, hingen de bladeren vaker voor zijn zicht dan nodig was. Hij moest moeite doen om niet te struikelen over wortels van de bomen, waarna hij zuchtend de bladeren uit de weg schopte om ze toch iets beter te zien liggen. Het was eigenlijk een wonder geweest dat ze uit die club ontsnapt waren. Volgens hem was het een jonge vrouw geweest die dit alles had aangestoken, omdat ze kuchend en ietwat slap naar de wc was gevlucht. Brian beweerde dat drugs de oorzaak was geweest van haar bleke gelaat, maar nu hij er eens beter over nadacht, kon het iets helemaal anders zijn geweest. Daarna had het niet lang geduurd voordat zo'n dertig van die dingen de club binnen wandelden, elk levend wezen aan stukken rijtend toen ze net niet op tijd waren om op te ontsnappen. Elke verkeerde beweging, had de dood als gevolg. Toch stonden ze hier, zonder schrammen of bijtwonden, al waren ze wel compleet in de war en in zijn geval ook redelijk gedesoriënteerd. De opmerking die Brian kort daarna maakte, wekte dus ook een lachbui op die hij met wat moeite wist te onderdrukken.
'Wel, dan hoop ik wel dat ik meer zie dan alleen bladeren,' mompelde hij, waarna hij nog een laaghangende tak ontweek. 'Zo te zien heeft dit hele bos het op me gemunt.' Het was wel oké verder hoor, als je de situatie en dergelijke niet meerekende. Hij kon nu alleen hopen dat Brian de weg een beetje kende en de kortste weg naar een meer open plek nam, zodat hij niet te lang moeite hoefde te doen om zich overeind te houden. Brian had wel degelijk een natuurlijke finesse als het om deze soort dingen ging, aangezien de jongen geen last leek te ondervinden van de hindernissen onderweg. Hij had nog van die dingen waardoor hij zich afvroeg of de jongen wel menselijk was, maar goed. Hij was wel degelijk menselijk. Iedereen die niet tot die wezens behoorde, was menselijk.
Uiteindelijk leek er toch een einde te komen aan het bos waar alles dicht bij elkaar gepropt was en kwamen ze in een stukje waar alles wat meer ordelijker was. Dit laatste had als resultaat dat het veel makkelijker werd je te verplaatsen en te zien, wat hoogstwaarschijnlijk een groot voordeel was.

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
'Iedereen heeft het altijd op jou gemunt, Mik, op meiden na. Misschien voelen ze zich nu wel meer tot je aangetrokken, met je woeste natuurlijke uiterlijk? Wie weet doet dit bos je wel een plezier op het moment en is er een vrouwelijk wezen dat zo dadelijk met haar handen niet van je af kan blijven... al zal ik wachten met het zoenen, je moet een nieuwe relatie natuurlijk niet overdrijven.' Hij grinnikte en merkte dat de begroeiing af begon te nemen. Het duurde dan ook niet lang voordat hij de eerste stap buiten de bosrand had gezet en de maan zichtbaar werd. 'Kijk nou, de wereld bestaat dus niet alleen uit groen en er zijn hier zowaar huizen te vinden!' riep hij, doelend op het landhuis dat voor hen opdoemde. 'Laten we maar eens kijken of er iemand thuis is en zo niet, dan kunnen we hier misschien wel de rest van de avond doorbrengen.' Zonder Mikaels reactie af te wachten, liep hij naar de voordeur en liet hij de zware klopper enkele keren op het hout neerkomen. Het geluid galmde door de stille nacht. Hij hoorde gestommel en er viel iets tegen de deur, gepaard met rauwe keelklanken en gekras van nagels over het hout. Ook schuivende voetstappen waren nu te horen en al gauw werd het geluid versterkt met meerdere stemmen.
'Volgens mij zijn we welkom Mik, misschien kunnen we zelfs nog wel mee-eten als we geluk hebben,' mompelde hij spottend terwijl hij een trap tegen de deur gaf, wat als gevolg had dat het gegrom een paar decibel steeg in volume. Een hand sloeg tegen het kleine raampje dat in de deur zat verwerkt en een paar huidresten bleven kleven aan het glas, niet bepaald een prettig gezicht. 'Wat denk je, kunnen we ze aan of is het het niet waard?'

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
nono

--

Hij kon het niet laten om met zijn ogen te rollen toen hij Brians opmerking hoorde, die alweer even gevat was als anders en hij er niet meteen een antwoord op kon verzinnen. Uiteindelijk lukte het hem toch en keek hij de jongen geamuseerd aan. 'Ik zou ook niet meteen op iemand afstappen als jij ernaast zou staan, je jaagt mensen weg.' Een kort gegrinnik zou duidelijk moeten maken dat het een grapje was, al ging hij er wel vanuit dat Brian zijn humor ondertussen al begreep - omgekeerd trouwens ook. 'Trouwens,' begon hij, 'aangezien jij toch de meest aantrekkelijke persoon hier bent, denk ik eerder dat dat ding voor jou zal kiezen.' Twee stappen verder was het einde van het bos, een maan verlichtte het landschap dat zich oneindig ver leek uit te strekken en het duurde niet lang voordat Brian alweer een opmerking had, waarna hij lachend zijn hoofd schudde. Hij merkte nu ook het landhuis op, waarna hij tevreden glimlachte. Hij beende achter Brian aan, die ondertussen al koers had gezet naar de plek waar ze - hopelijk - de rest van de nacht konden doorbrengen.
Het geluid van de klopper tegen de deur, maakte enkele van de wezens binnen alert. Het geluid dat ze maakten drong zijn oren binnen en vrijwel meteen voelde hij een afkeer tegen de dingen binnen, maar hij bleef zich focussen op het geluid, om de verschillende wezens te kunnen onderscheiden. Niet meer dan vijf, niet minder dan drie. Zoiets.
'Stoofpotje van ingewanden en bloed, smakelijk,' mompelde hij, waarna hij een hand aan de andere kant van het kleine raampje zag. 'Kruiden van huidresten als afwerking.' Goed, het huis zag er langs de buitenkant wel redelijk veilig uit, wat betekende dat de dingen al in het huis zaten toen ze veranderden. Hij hield zijn geweer in de aanslag, waarna hij met zijn schouder tegen de deur beukte en deze op een kiertje stond. Toen de eerste zich met zijn hoofd naar buiten begaf, sloeg hij de deur weer dicht, waardoor het hoofd van het wezen openbarstte en stukjes hersens en bloed op zijn shirt kwamen te zitten, samen met de vreselijke geur die nu naar buiten walmde. 'Geweldig,' mompelde hij binnensmonds. 'We kunnen het wel aan,' bevestigde hij.

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
'Klinkt heerlijk, hoe laat wordt het geserveerd?' vroeg hij grinnikend terwijl hij toekeek hoe Mikael met het eerste wezen afhandelde. 'Aan de slag dan maar.' Hij veegde het lichaam met zijn voet weg uit de deuropening en een hand wurmde zich door de vrijgekomen opening. Brian gaf er een ruk aan, maar in plaats van het lichaam dat hij had verwacht mee te trekken, trok hij de arm in kwestie los van het lichaam. 'Geweldig,' verzuchtte hij en hij wierp het bot achter zich. Zonder verder nog te aarzelen duwde hij tegen de deur, wat als gevolg had dat twee van de wezens achteruit vielen maar met veel gegrom en gekreun weer overeind kropen.
'Zijn we te laat voor het feest?' riep hij en hij overbrugde de afstand tussen hem en het voorste wezen, om vervolgens zijn mes in diens schedel te boren. Dit kostte minder kracht dan toen hij eerder deze avond dezelfde handeling had uitgevoerd bij de man, wat hem tijdelijk uit zijn balans bracht. Het andere wezen was gelukkig op Mikael afgelopen, wat hem de tijd gaf om weer overeind te komen en zijn mes los te trekken. 'Toch wel een aardig optrekje,' mompelde hij in zichzelf terwijl hij verder de gang in liep en zijn vingers over het gladde oppervlak van een ladekast liet glijden. Erop stonden enkele fotolijstjes waarin een vrolijk gezin werd afgebeeld, inclusief hond en kind. Spijtig, om te bedenken dat een perfecte familie was geruïneerd, maar Brian voelde geen medelijden. Zij hadden tenminste voor een korte tijd een gezin kunnen zijn en dat was al meer dan hij zijn hele leven had gehad.

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Hij kneep zijn ogen tot spleetjes toen hij zag hoe Brian een arm in zijn hand had in plaats van het hele wezen, waarna hij grinnikte. Die dingen vielen inderdaad gewoon uit elkaar als je niet voorzichtig genoeg was en omdat Brian het woord 'voorzichtig' niet eens kende, was hij meestal te gewelddadig - waardoor hij wel vaker een arm of een been af een lichaam rukte. De jongen liep al even gewelddadig het huis binnen nadat hij de deur ingebeukt had, waarna hij hetzelfde mes als eerder in de schedel van het wezen duwde, wat zo te zien veel makkelijker ging dan Brian verwacht had. De jongen verloor zijn evenwicht, maar had het geluk dat het andere wezen naar hem toe kwam lopen. Met de loop van zijn geweer in de aanslag, bracht hij het wezen uit evenwicht door ermee tegen zijn benen te slaan, waarna hij met het hardere stuk op het hoofd van het ding insloeg, met bloed dat op de muur en zijn kleding belandde als gevolg. Hij sloot de deur achter zich, waarna hij met een stoel de ingang blokkeerde. 'Iedereen die nu nog wilt meegenieten van het buffet, is jammer genoeg te laat,' mompelde hij, waarna hij Brian volgde die ondertussen het huis was gaan verkennen. Hij had halt gehouden bij een kastje, waar enkele kadertjes met bijhorende familiefoto's op stonden.
'Niet naar kijken,' sprak hij voorzichtig. Het was niet echt advies voor Brian, maar eerder voor zichzelf. Hij had geen idee waar zijn ouders waren, of ze wel leefden. Ze woonden aan de andere kant van de stad, zo'n veertig kilometer verder. Hij wilde niet echt weten hoe ze het stelden, dus vertrouwde hij op de naïeve gedachte dat ze wel in orde waren, dat hij ze nog zou zien. Hij kon het echter niet helpen dat zijn blik vanzelf aangetrokken wordt door de materie waaruit de kadertjes en foto's bestonden, waarna hij na een impulsieve gedachte de kadertjes van de kast veegde, waarna de scherven de vloer bedekten. Teleurgesteld en ietwat in de war keek hij voor zich uit, naar een lege muur, om daarna naar een lege kast te kijken. Zijn hand balde zich tot een vuist, waarna hij zijn lippen op elkaar perste en zijn vuist naar zijn hoofd bracht. 'Sorry,' mompelde hij. 'Ik ga kijken wat er in de keuken te rapen valt.' Na deze woorden liep hij bij Brian weg, richting de keuken, terwijl zijn vuist op de eerste beste muur botste en een gefrustreerde schreeuw door de gang galmde. Hij zou eigenlijk niet weten wat hij zonder Brian gedaan zou hebben op dit moment, waarschijnlijk niet veel goeds.

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
Hij wist niet waarom Mikael hem dat advies gaf. Dacht de jongen nu werkelijk dat nostalgie iets wat dat hij ervoer wanneer hij staarde naar wat had kunnen zijn? Toch kon hij het niet laten enigszins geamuseerd toe te kijken hoe de jongen in een vlaag van emotie de fotolijstjes van de kast veegde en na zijn excuses aan te hebben geboden, weg beende richting de keuken. Het duurde niet lang voordat een doffe plof en zijn schreeuw door de gang galmden. Het verlies van zijn familie viel Mikael schijnbaar zwaarder dan Brian en hij besloot de jongen voor nu maar met rust te laten. Hij liep naar het einde van de gang, waar een trap hem naar boven toe leidde. Dat dit huis groot was, was zwak uitgedrukt en de vele deuren die aan de overloop grensden, benadrukten dit feit alleen maar.
'Echo!' riep hij en hij moest lachen om het feit dat zijn stem werkelijk terug galmde. Als hij had geweten dat er alleen maar een apocalyps voor nodig was om dit mogelijk te maken, had hij de optie al wel eerder overdacht. Hij opende een willekeurige deur en ontdekte dat hij naar een badkamer leidde. Geïntrigeerd staarde hij naar zijn spiegelbeeld, zichtbaar in de spiegel van het medicijnkastje dat aan de muur was bevestigd. Spetters bloed omlijstten zijn ogen en de zwarte krullen waren hard en kleverig door opgedroogd bloed en vuil. Een erg aantrekkelijk aanzicht was het niet, maar het had erger gekund. Tot zijn verbazing kwam er werkelijk water uit de kraan toen hij deze open draaide en Brian besloot hier gebruik van te maken voor zolang het nog kon. Zonder te aarzelen stak hij zijn hoofd onder de straal en spoelde hij zijn haar uit. Enige tijd was het water dat wegstroomde rood gekleurd, maar erg lang duurde het niet voordat het weer zijn normale, heldere kleur terug kreeg.

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Hij nam wat hij kon vinden in de keuken, pech voor mensen die eventueel later kwamen. Er waren genoeg huizen die nu nog van voedsel voorzien zouden zijn, dus eentje minder was geen ramp. Hij nam een doos crackers uit de ene kast, drie blikjes bier uit de koelkast, een stuk of vijf blikken voedsel en een doos cornflakes - waar hij alleen de zak die erin zat meenam, omdat de doos te groot was. Hij nam ook nog twee kleine flesjes water mee die op het aanrecht stonden. De rest van de dingen zou snel slecht worden, dus dat konden ze beter laten staan en de komende dagen opeten, lag eraan hoe lang ze hier zouden blijven. Hij zocht nog naar een kookpot en een doosje lucifers, waarna hij deze laatste nog in zijn rugzak stopte en de kookpot in zijn hand hield. Misschien kon Brian die wel ergens kwijt. Verder was er niets interessants meer te vinden, enkel een paar messen waarvan hij de scherpste bewaarde. Hij had Brians stem door de gang horen galmen, meerdere keren dankzij de echo. Ondanks het feit dat hij de gezichtsuitdrukking van de jongen niet had kunnen zien, kon hij zich wel inbeelden hoe die eruit moest hebben gezien. Daarna waren het voetstappen op een trap geweest, wat aangaf dat de jongen de bovenverdieping was gaan verkennen.
'Wie is Echo nou weer?' riep de jongen lachend, waarna hij de trap opliep. Natuurlijk wist hij wel waar Brian op doelde, maar de jongen zou ook wel begrijpen dat hij slechts een grapje maakte. Hij volgde het geluid van stromend water, waarna hij het geluk had om Brian met zijn hoofd onder een kraan te zien wat, op zich, best een grappig zicht was. 'Doe geen moeite, je wordt er heus niet mooier op,' sprak hij, waarna hij de pot op de wasbak plaatste. 'Kan nog van pas komen, trouwens,' zei hij terwijl hij met zijn hand naar het metalen ding wuifde. Hij nam de messen uit zijn riem, waarna hij ze allemaal met de scherpe kant naar de jongen richtte. 'Ik, daarentegen, kan je wel bewerken met één van deze. Gratis plastische chirurgie.' Hij glimlachte even, waarna hij met zijn hoofd naar de messen gebaarde. 'Kies er maar twee uit, jij bent er beter mee dan ik.' Terwijl hij wachtte keek hij de kamer rond - een badkamer, zo te zien. Ze konden deze ook wel leegroven, in dat medicijnenkastje zouden vast wel nog bruikbare dingen te vinden zijn en indien dat niet zo was, hadden ze nog heel wat kamers die ze nog niet hadden betreden of onderzocht.

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
'Zegt de jongen die een aantrekkingskracht uitoefent op dode chicks,' mompelde Brian, terwijl hij zijn haren uitschudde en een handdoek van een haakje griste. 'En wat die messen betreft, zelfs als je het al in je hoofd haalt om zo'n ding naar me uit te steken, dan nog zou mijn gelaat meer aanspreken bij meiden dan jouw snoezige krullen en gladde huid. In tijden als deze, voor wie denk je dat ze gaan, de lieve schooljongen of de stoere gast met littekens, tekens dat hij gevechten heeft gehad maar niet verloor? Ík zou het wel weten als ik hen was.' Nadat hij zich had afgedroogd wierp hij de handdoek naar Mikaels hoofd en verliet vervolgens de badkamer, om de overige kamers te controleren.
In iets wat de hoofdslaapkamer leek vond hij een kledingkast, waar hij enkele shirts uithaalde die hen wel zouden passen, samen met twee paar broeken en sneakers. Ook pakte hij een kleinere, compacte rugzak, waar hij de kleding instopte. Als ze ergens een touw konden vinden, was het niet al te lastig om het ding aan de rest van de bepakking te binden. Veel speciaals was er verder niet te vinden in de kamer en hij liep terug naar de jongen.
'Cadeautje!' riep hij, terwijl hij de schoenen zijn kant op wierp. Hij had van het andere paar de veters aan elkaar gebonden en ze hingen nu om zijn nek, als een soort mislukte ketting. 'Ik ga kijken of er nog wat te eten valt beneden na jouw grondige inspectie, volg mijn initiatief als je niet wilt hebben dat je lichaam begint aan de verbranding van je geliefde spieren.' Zonder antwoord af te wachten, liep hij naar de trap en vond hij zijn weg naar de keuken, die volgens hem veel te groot was voor de bereiding van zo'n simpele levensbehoefte. In de koelkast vond hij wat vleeswaren en een halflege fles met whiskey, dingen die hij achter zich op het kookeiland legde. In één van de kasten vond hij een stuk cake en een zak chips, dat hij zonder te kijken bij de rest gooide. Hij bestudeerde zijn vondst even, haalde toen twee glazen uit de kast en vulde deze met alcohol. Na één glas leeg gedronken te hebben, besloot hij dat het tijd was dat zijn vriend ook mee genoot. 'Mikael, sleep jezelf hierheen en wel nu, we leven, dus we hebben wat te vieren en je weet dat ik het haat om alleen een feest te hebben.'

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
'Zegt de jongen die toch de jongen met de snoezige krullen als hulp koos,' antwoordde Mikael. 'Tenzij jij dat aantrekkelijker vindt dan meiden.' Hij grinnikte na zijn laatste opmerking, waarna hij de handdoek op de wasbak legde en ook wat restjes bloed van zijn gezicht weghaalde. Er zat opvallend minder bloed op zijn gezicht, wat redelijk logisch was gezien het feit dat hij geen mes in iemands hoofd had gedrukt. Het meeste bloed zat op zijn kleding, waardoor het kleverig was geworden en aan zijn lichaam bleef plakken. Hij keek ietwat geïrriteerd naar het witte shirt dat onder de bloedvlekken zat en richtte zijn blik op Brian toen deze in de deuropening stond en hem een paar schoenen toewierp. Het waren zwarte sneakers, die hij aan zijn rugzak bond met de veters. Brian had ervoor gekozen ze rond zijn nek te hangen, iets wat best een grappig zicht was. Hij knikte toen de jongen over de keuken begon, waar inderdaad nog wat voedsel te vinden zou zijn. Hij had de dingen die hij niet lang kon bewaren daar gelaten en dat was niet weinig geweest. Hij negeerde de verdere opmerking over zijn 'geliefde' spieren en bleef nog even in de badkamer hangen, waarna hij het medicijnenkastje opende om daar een flesje ontsmettingsmiddel in te vinden, enkele zalfjes tegen brandwonden en een verband of twee. Ook deze stopte hij in zijn rugzak, op een apart plekje zodat hij er makkelijker bij kon. Toen hij de rugzak weer dichtritste, merkte hij dat er niet veel plek meer over was. Goed, alles wat er voorlopig inzat, kon gebruikt worden en hadden ze ook nodig om te overleven, dus heel erg veel hoefde er voorlopig niet meer bij.
Brians stem galmde door de gang, waarna hij het niet kon laten om even geërgerd naar zijn spiegelbeeld te kijken, waarna hij de rugzak op zijn rug hees en naar beneden liep. 'Ik sleep mezelf pas naar jou toe als ik één van die dingen ben,' riep de jongen terug, waarna hij de trap afliep en de keuken inliep, om te zien dat Brian inderdaad nog meer dan voldoende voedsel had. 'Gezond,' mompelde de jongen toen hij de cake en chips zag liggen. 'Jouw geliefde buikje zal zeker blijven bestaan zo.' Hij glimlachte en ging op een vrije stoel zitten, waarna hij het reeds gevulde glas achterover goot.

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:

'Mijn buik valt niet onder jouw zorgen, wees maar niet bang. En daarbij, wat extra vet kan waarschijnlijk geen kwaad als we de komende dagen moeten leven van ingeblikt voedsel,' antwoordde Brian, voordat hij zijn glas weer bijschonk en de fles via het tafelblad naar Mikael schoof. Vervolgens pakte hij het eten, opende de verpakking en begon hij een handvol chips naar binnen te werken. Hij was niet dik, dat daar gelaten. Hoewel hij qua postuur vrij slank was, had hij door de jaren heen wel aardig wat spiermassa ontwikkeld, al was dat niet overal even goed zichtbaar. Hij keek naar Mik en vervolgens naar het shirt dat hij droeg. Het zat nog onder de bloedvlekken, net als het zijne, nu hij er beter over nadacht. 'Wacht hier,' mompelde hij, voordat hij het eten liet voor wat het was en weer naar boven liep, terug naar de slaapkamer. In de kast vond hij nog een tweetal t-shirts, die hij met zich meenam naar beneden. Eén gooide hij naar de jongen en de ander legde hij naast zich neer, waarna hij het vieze shirt uittrok, in de hoek van de kamer gooide en verving voor het schone.
'Voilá, ik kan er weer tegenaan,' grinnikte hij en hij liep weer terug naar waar hij eerder stond. 'Hoelang denk je dat het veilig is om hier te blijven? En nu we het er toch over hebben, waar gaan we überhaupt heen? Het is niet alsof die dingen het prettig vinden om met grote groepen steden te gaan bewonen.' Hij nam nog een slok uit zijn glas en keek Mikael bedenkelijk aan.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld