Forum

Ik loop met slome passen door de gang van de school. Dit is mijn 4e middelbare school inmiddels. Overal ben ik weg gepest en het enigste wat me nog zin geeft om te leven zijn mijn verhalen. Ik schrijf verhalen over van alles. Feeën, vampieren, weerwolven, elfjes, liefde en nog veel meer. Soms heb ik het gevoel dat ik in die verhalen leef. Dat als ik schrijf, ik in een andere wereld ben. Een wereld die anderen niet begrijpen. In die verhalen is mijn leven veel leuker, veel leuker dan de realiteit. Hier op school zit ik weer elke pauze alleen. Dat maakt me niet eens uit, zo kan ik verder met mijn verhalen schrijven. Ik zucht even als ik gegrinnik achter me hoor en loop naar een lege tafel. Mijn enigste vriend hier op school is Giovanni maar hij is vandaag ziek. Giovanni en ik zijn hetzelfde, allebij zitten we liever alleen en leven we in een wereld die anderen niet begrijpen. Daarom gaan we met elkaar om. Hij snapt hoe ik me voel als meiden me uitschelden in school of als mensen me raar nakijken. Ik ga aan de tafel zitten en leg mijn schrift op tafel. Ik doe mijn schrift open en ga verder met het verhaal waar ik gisteren tijdens wiskunde aan begonnen was. Na een paar seconden voel ik iets tegen mijn hoofd en als ik me om draai zie ik een paar jongens lachen. Ik raap het propje papier op van de grond en gooi het in de prullenbak. Gewoon negeren. Denk ik bij mezelf. "hey, is deze plek vrij?" vraagt een meisjesstem. Ik kijk verbaast op naar het meisje. Wil ze naast me zitten? Ik bekijk haar even. Ik heb haar niet eerder gezien hier dus ze moet nieuw zijn.. Dat verklaart dat ze tegen me praat, ze weet nog niet wie ik ben. Ik knik even naar het meisje en ze gaat op de stoel naast me zitten. "Ik ben Laila" zegt ze. Ïk glimlach klein "Angel" zeg ik. Ik kijk haar aan en ze glimlacht naar me. Als ik haar glimlach zie word ik een klein beetje rood. Waarom weet ik niet maar ik vind het we fijn dat ze naast me is komen zitten. "ik ben nieuw hier en weet niet waar ik straks heen moet, ik zit in klas 3C" zegt ze "dan zit je bij mij in de klas, je kan wel met mij mee lopen" zeg ik. "echt? Bedankt!" zegt ze. Ik knik even en ga verder met mijn verhaal. Even later gaat de bel. Ik doe mijn spullen weer in mijn tas en doe die op mijn rug. Als ik op kijk zie ik dat Laila op me wacht en me met een kleine glimlach aan kijkt. Ik glimlach zwak terug en loop met haar naar ons lokaal. Zoals gewoonlijk ga ik achterin zitten bij het raam en staar ik een beetje naar buiten. Plots hoor ik de stoel naast me verschuiven en als ik opzij kijk zie ik Laila. Ze pakt haar boeken uit haar tas en legt ze op tafel. Ik glimlach klein en kijk weer uit het raam. Vlak daarna hoor ik het bekende geklik van de hoge hakken van Natasha. Ik zucht zacht als ze stopt bij mijn tafel. "jij moet nieuw zijn dus ik zal je waarschuwen. Als je met dát omgaat word je misschien besmet met haar onbekende ziektes" zegt ze op een kille toon tegen Laila. Als ze 'dát' uit spreekt kijkt ze mij aan en ik rol even met mijn ogen. Laila knikt langzaam en Natasha loopt weer naar haar plek. Dan komt de leraar binnen en begint de les. Zoals gewoonlijk let ik niet echt op en kijk ik uit het raam de hele les lang. Maar dit keer kan ik het niet laten om aan Laila te denken. Zou ze Natasha gehoorzamen en bij mij uit de buurt blijven? Ergens diep van binnen wil ik dat niet...