Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

13 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

O' ft. thecrazywriter

MagicalFairytale
Playback-ster

MagicalFairytale schreef:
Allison
'Ik ga niet met je mee' mompel ik. 'Ik weet niet eens wie je bent, waarom je hier bent en wat er in hemelsnaam allemaal gebeurt' zeg ik zacht. Ik sta op en pak mijn mobiel van het bankje die ik in mijn zak stop en wegloop. Ik ga niet met een vreemde mee, misschien is hij helemaal niet te vertrouwen ofzo.

Kijk mij dan

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
Damian
Dat zag ik al aankomen, maar gelukkig had ik altijd mijn plan B nog. Ik moest alleen wel uitkijken dat het niet te erg opviel, want dan konden we nog wel eens heel erg in de problemen komen. Heel even bleef ik nog zitten en keek hoe Allison weg begon te lopen, maar al gauw stond ook ik op om haar achter na te gaan. "Je weet zeker dat je niet mee wilt?" vroeg ik nog voor de zekerheid toen ik naast haar was komen lopen. "Ik wil je alleen maar helpen." Laatste poging. Aan haar gedachten merkte ik al dat het hopeloos was dus pakte ik haar bij haar arm beet en nam haar mee. Enkele seconden later waren we al niet meer in het bos, maar in de reusachtige hal waar ik vanochtend ookal was geweest. "Sorry, ik moest wel." Mompelde ik en liet haar weer los waarna ik een stap bij haar weg zette om een eventuele woede of angstaanvaal nog af te kunnen weren. "Wacht even." Ook deze woorden kwamen mompelend uit mijn mond terwijl ik mijn telefoon er bijpakte om David te melden dat ik haar al had geteleporteerd en hij nu ook deze kant op kon komen. Het was best wel sneu geweest om hem daar op mij te laten wachten, omdat hij niet wist dat ik al weg was.

MagicalFairytale
Playback-ster

MagicalFairytale schreef:
Allison
Ik gil als hij mijn arm vastpakt en verwacht eigenlijk dat hij me mee sleept, dus knijp ik mijn ogen dicht. Als ik ze weer open begin ik meteen te fronsen. 'Huh' mompel ik zacht en kijk om me heen. 'Dit is geen bos' zeg ik zachtjes. Ik zie wat mensen in verschillende ruimte's staan, waar de muur naar deze kant toe van glas is. Ik snap er niks van. Het lijkt wel of ze aan het oefenen zijn op iets, maar op wat? Ik zou het niet weten. Al snel zie ik iemand hierheen komen. 'Is het gelukt Damian?' vraagt een iemand en kijkt Damian vriendelijk aan. Daarnaast staat nog iemand, maar die lijkt me dan toch een stuk minder vriendelijk.

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
Damian
"Ja, het is gelukt alleen niet vrijwillig." Zei ik en keek heel kort naar Allison. "Ah... dus jij bent Allison." Natuurlijk was het Elena die dat zei, want zij was de enige die zo aardi, vriendelijk en geruststellend dingen over kon brengen. "Ik heb haar nog niet erg veel verteld dus ik weet niet of jullie dat liever doen?" Het kwam vragend uit mijn hoofd, maar voor William daar een antwoord op kon geven, wat hij zeker van plan was te doen, schudde Elena al zachtjes haar hoofd. "Dat laten we aan jou over. Misschien kun je haar wat dingen laten zien." Voor ik verder nog iets kon zeggen, draaiden ze zich al om en liepen weg dus draaide ik me weer om naar Allison. "Kom. Dan laatik je wat dingen zien die je zeker geweldig zult vindenen waarschijnlijk kan je het zelf ook allemaal al." Ik was opgewekt, maar vragen waarom had niet erg veel zin, want ik wist echt niet waarom. Ik had al een paar passen in de goede richting gezet voor ik me half omdraaide en op haar wachtte.

MagicalFairytale
Playback-ster

MagicalFairytale schreef:
Allison
'Ik ben hier toch al dus waarom niet' zucht ik en loop achter hem aan. Wie waren die mensen van net? Het leken wel een soort leiders ofzo. Ik weet echt m'n god niet waar ik ben. Het is echt een ontzettende grote ruimte, en ik kan nou ook niet zeggen dat het weinig verdiepingen zijn. Waar ik nu sta kan je helemaal omhoog kijken. Een soort gang van een kerk, waar je ook omhoog kan kijken en het dak ziet. Alleen lijkt dit nou niet echt op een kerk. Ik blijf de hele tijd om me heen kijken.

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
Damian
Een grijns verscheen op mijn gezicht toen ze dat zei en vrolijk liep ik weer verder. Erg ver was het niet naar de zaal waar ik wou zijn en aangezien ik ook een best hoog looptempo had, waren we er al gauw. "Dames gaan voor." Opnieuw verscheen een glimlach op mijn gezicht toen ik, beleefd dat ik was, de deur voor haar openhield en achter haar aan naar binnenliep. "Dit is één van de trainingszalen. Hier staan geen kostbare dingen dus het is niet erg als er iets kapot gaat." Het midden van de zaal. Er stond een tafel met allemaal lichte en niet erg grote voorwerpen erop geplaatst. In het begin was het namelijk nog erg lastig om je telekinese goed te beheersen en bij kleine lichte dingen was het nou eenmaal makkelijker. "Je hebt jezelf al getelopeert, toch? toen je wakker werd in de badkamer van je buren?" Vroeg ik aan haar. Wat was gedachten lezen soms toch handig. "En de stemmen die je dacht te horen, mmaar die er eigenlijk niet waren, waren andermans gedachten. Twee van de drie gaven die je nu hebt. De derde, telekinese, is het makkelijkst om zelf te sturen, maar het kost vaak wel de meeste moeite om het zeg maar op te roepen." Zo begon ik mijn korte uitleg aan haar in de hoop dat ze het al een beetje zou begrijpen. De lange saaie verhalen wou ik haar besparen en die waren toch niet echt belangrijk.

MagicalFairytale
Playback-ster

MagicalFairytale schreef:
Allison
'Ja maar waarom kan ik dat allemaal dan' zeg ik droog. 'En waarom nu pas' ik snap het niet. Waarom krijg ik dit als ik bijna 18 ga worden? Als ik bijna volwassen ben? Oke, dan klinkt het wel wat logischer. Maar als het nou op je 15e komt zou dat wel heel random zijn. Maar dat verklaart ook meteen waarom ik in de badkamer van de buren wakker werd. 'Ik vind het maar raar' zeg ik.

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
Damian
"Dat is lastig uit te leggen. Er zijn gewoon bepaalde mensen die dat kunnen en jij bent daar een van net als ik en de mensen die je net zag. Het is iets wat zich pas laat zien rond je 18de en het is ook erg raar, maar ook erg cool." Een zachte lach vergezelde mijn woorden en ik begon al naar de tafel te lopen. "Kom eens hier." Zei ik tegen haar en pas toen ook zij bij de tafel stond, pakte ik een van de voorwerpen van tafel. Het was gewoon een heel klein en vooral licht blokje. "Hier. Concentreer je er maar op en probeer het te laten zweven. Moet lukken." Het blokje gaf ik aan haar en een glimlach verscheen op mijn gezicht. "Het is niet zo moeilijk als je denkt." Voegde ik er nog aan toe, want als je het eenmaal doorhad, was het ook niet erg moeilijk meer alleen aan het begin kon het nog wel eens lastig zijn.

MagicalFairytale
Playback-ster

MagicalFairytale schreef:
Allison
Ik pak het blokje aan en kijk er geconcentreerd naar. Als ik denk dat het lukt laat ik hem voorzichtig los, maar valt het meteen op de grond. 'Tsja' zeg ik droog en pak het blokje weer op. 'Dat werkt niet eh' ik haal mijn schouders op en kijk naar de voorwerpen op de tafel. 'Is er niet iets lichters?' vraag ik en kijk hem aan.

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
Damian
Opnieuw ontsnapte er een zachte lach aan mijn lippen en met nog steeds eenwel erg vrolijk gezicht, raapte ik het blokje weer op om het terug te leggen op de tafel vol voorwerpen. "Geeft niet. Ehm... deze dan?" Hetgene dat ik in mijn handen had, was een nog redelijk grote veer, maar waarschijnlijk was het wel het lichtste voorwerp dat we daar hadden en dus gaf ik het aan haar. "Gewoon goed concentreren. Het is iets wat je even door moet hebben en daarna is het een eitje." Ik kon zelfs al mensen optillen en auto's, zelfs vrachtwagens waren me al gelukt en die wogen behoorlijk veel. Het bleef wel zwaar werk om dingen op te tillen met telekinese die nogal wat wogen aangezien het ook best wel wat lichamelijke inspanning vroeg. Vooral geestelijke inspanning, maar bij de zware dingen moest je ook zeker stevig in je schoenen staan.

MagicalFairytale
Playback-ster

MagicalFairytale schreef:
Allison
Ik had het ding nog niet eens in mijn handen voor hij al in de lucht zweeft en ik frons. Als ik hem weer zie lachen pak ik het ding uit de lucht. 'Niet grappig' zeg ik. 'Laat me zelf oefenen' ik kijk hem aan om te zien dat hij niks doet en laat daarna het ding in de lucht zweven.

kort

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
Damian
Voor zij iets kon doen, liet ik het papier voor de grap al zweven en een brede grijns verscheen op mijn gezicht. "Ik vond het anders erg grappig, maar vooruit. Ik zal alleen toekijken en verder niets meer doen." Het kwam eruit op een speelse toon en de grijns wou niet van mijn gezicht af gaan ook niet toen ik wel weer wat serieuzer werd en zag hoe ze het papiertje liet zweven. "Zie, zo moeilijk is het niet." Ik wist niet hoe het met haar zat, maar ik was toen eigenlijk al tevreden aangezien de meeste nieuwelingen een paar dagen nodig hadden om dit onder de knie te krijgen. Vervolgens ziiden ze allemaal dat het heel makkelijk was wat ook wel zo was als je het eenmaal een beetje onder de knie had. De meesten geloofden eerst gewoon nog hiet dat ze het echt zouden kunnen en dat is meesteal hetgene dat ervoor zorgt dat het ook echt niet lukt. Hartstikke zonde als je het mij vroeg. "Wil je een zwaarder voorwerp proberen?" vroeg ik aan haar en ja hoor, de grijns zat nog steeds op mijn gezicht.

MagicalFairytale
Playback-ster

MagicalFairytale schreef:
Allison
'Ben je vrolijk ofzo' zeg ik en kijk hem aan, aangezien die grijns op zijn gezicht er maar de hele tijd op blijft. Hij is wel schattig zo. Ik pak daarna weer dat blokje/doosje/wat dan ook van de tafel van net en laat hem los. 'Kappen' zeg ik tegen Damian aangezien hij meteen weer in de lucht zit. 'Ik probeer te oefenen' pruil ik en pak het ding uit de lucht. 'Nu serieus'

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
Damian
"Beetje." Gaf ik toe, want ookal wist ik niet waarom ik vond het allemaal wel grappig. Het was sowieso grappig om iemand moeite te zien doen voor dingen die je zelf al lang kon en waar je geen enkele moeite voor hoefde te doen. Vage humor. Dat hoorde nou eenmaal bij mij. "Oke oke. Nu houd ik echt op. Dat beloof ik." De grijns werd nog een tikkeltje breder toen ik dat zei aangezien het blokje toch weer had laten zweven. Ik was meestal nou eenmaal niet heel erg serieus al kon ik het wel zijn als het nodig was, maar dat was gelukkig bijna nooit zo. "Lunch begint zo!" Zei ik ineens vanuit het niets toen mijn oog op de klok viel. Het was het hongerige gevoel dat ervoor zorgde dat ik zo sterk verlangde naar de lunch. "Oh sorry." Pas nadat ik merkte dat Allison een beetje van me was geschrokken, kwamen de woorden uit mijn mond. Dat was niet mijn bedoeling geweest.

MagicalFairytale
Playback-ster

MagicalFairytale schreef:
Allison
Net als ik het blokje heb kunnen laten zweven schrik ik van hem en pak het blokje op van de grond. 'Hoe lang nog voor het eten?' vraag ik dan maar en wacht op een antwoord. Het lukt me nu toch niet meer aangezien hij me uit mijn concentratie heeft gehaald. Ik zet het blokje neer op de tafel.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld