Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

13 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

O// Laryanue VS. Riraito

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
'Is het misschien een goed idee om haar wat kleren te geven?' Iraia zelf had werkelijk geen idee of ze dat nu als een belediging of compliment op moest vatten. Het klonk eerder als een belediging, je ging toch alleen iets bedekken dat lelijk was? Tenminste, zo werkte het in haar cultuur wel, dan was het een compliment als mensen naar je wilden kijken, betekende gewoon dat je mooi was. Wat trouwens wel opviel was dat ze allemaal kleding hadden, de mannen op schepen normaal gesproken ook, dus misschien was het voor hen wel standaard? Uiteindelijk kwam er toch nog een andere spuit tevoorschijn. Ze haatte spuiten. Die dingen hadden een puntig uiteinde en ze had dat een keertje -in het water nog wel- in haar huid gestoken, dat voelde gewoon niet fijn. 'Een soort van... Een dingetje waarmee we bepaalde informatie kunnen krijgen.' Dat klonk anders niet alsof zij dat heel erg fijn ging vinden. 'En dat moet in mij? Dacht het toch echt even niet, blijf met je verdorven apparaten uit m'n buurt. Bovendien, al jullie spullen gaan in het water kapot, waarom zou deze dan niet kapot gaan?' Af en toe was ze erg goedgelovig, ach, je leefde in het water of niet en daar paste je je op aan. Haar blik was gericht op de persoon die haar gevangen had, waardoor ze niet zag dat iemand haar van de andere kant benaderde en opeens de spuit tegen haar bovenbeen zette. Grommend probeerde ze weg te komen, alleen was dat erg lastig met gebonden handen en ze wist niet hoe je die benen moest gebruiken. Angstig keek ze naar wat de man ging doen, totdat het opeens pijn deed en grauwend hapte ze naar hem.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Zijn blik volgde het schouwspel voor hem. Hoewel hij wist dat een spuit geen goed idee was aangezien ze al eerder haar afkeur had getoond, was er geen andere optie. Hoe wilden ze anders een chip in haar lichaam krijgen? Het was niet alsof een stukje duct tape de beste oplossing was, die zou eraf weken in het water. 'Dat ding gaat niet zo snel kapot,' zei hij toen ze vroeg waarom de chip in tegenstelling tot andere apparaten het wel zou overleven in het water. Ergens had ze gelijk, er waren maar weinig dingen die contact met water konden verdragen. En als ze wel tegen wat water konden, waren het gewoon varianten van apparaten die anders wel kapot zouden gaan.
Zijn gezicht dat nog steeds redelijk rood was wegens dat wat eerder gebeurd was, was op de Ondine en de wetenschapper die de spuit op haar bovenbeen had gezet gericht. Ergens vertrouwde hij het niet, hij wist dat ze een afkeur had voor injecties, dus dit zou geen uitzondering moeten zijn. Maar nog voor hij in kon grijpen drukte de wetenschapper de naald in haar bovenbeen. Waar ze eerder nog probeerde weg te komen, hapte ze nu naar de wetenschapper, iets wat ze nu niet konden gebruiken. Zo snel mogelijk, voordat er gewonden konden vallen liep hij naar de Ondine en greep hij haar bij haar schouders vast om te voorkomen dat ze voorover kon buigen en iemand gezicht eraf kon trekken met haar tanden.
De wetenschapper ging rustig door met zijn werk alsof er niks aan de hand was en liet de spuit er voor zijn gevoel langer in zitten dan nodig was. Op zijn dooie gemakje bleef hij met die spuit in haar been zitten. 'Wat opschieten mag ook wel,' zei hij ietwat geïrriteerd terwijl hij nog steeds de Ondine vasthield.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Bijna, bijna kon ze bij zijn gezicht om in ieder geval haar tanden in zijn wang te zetten, totdat een sterk paar handen haar opeens terug trok en ze op haar rug belandde. Opnieuw was het de jongeman die haar gevangen had, haar blik sprak trouwens boekdelen over hoe ze dacht nu hij haar terug getrokken had. Haat was openlijk te zien op haar gezicht. Afschuw. Opeens voelde ze een schok door haar been heen gaan, dat moest de chip zijn en hoewel ze niet wist wat het was, deed het anders wel verrekte veel pijn dat ze dat ding in haar been injecteerden. 'Wat opschieten mag ook wel,' daar was Iraia het helemaal mee eens. Hij mocht wel eens oprotten met z'n prikding, anders had hij hem straks in zijn oog zitten. Kon ook hoor. Alles was mogelijk. Oké nee, niet alles. Ze had namelijk geen flauw benul van hoe ze weer terug bij het water moest komen.
Eindelijk, ein-de-lijk was de man met de spuit klaar en hij trok deze weer uit haar been, waarna hij het bloeden wilde stelpen en verschrikt achteruit deinsde. 'Dat is onmogelijk,' de woorden kwamen fluisterend over zijn lippen en Iraia wist precies wat hij gezien had. Er had een gaatje gezeten waar de chip door was gegaan, een gaatje waarvan je het bloeden had moeten stelpen, maar er was geen gaatje meer. Die was vlak nadat hij de spuit eruit haalde, dicht gegroeid. Dat was wat hij had gezien. Daarom was hij zo van streek. 'Ze... Ze geneest verrekte snel. Dat is vrijwel onmogelijk?'

oke ja ik was een beeeetje inspiratieloos

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Hij wierp haar een klein glimlachje toe toen ze hem vol haat en afschuw aankeek. Misschien niet de eerste reactie van de meeste mensen, maar Samael was ook niet bepaald logisch. Hij vergat nogal eens wat, waaronder het feit dat hij haar nog niet zo lang geleden in haar schouder had geschoten met een pijl en nu met zijn vingers zat te prikken op de plek waar een wond had moeten zitten. Pas toen de wetenschapper opmerkte dat de wond van de Ondine vrijwel meteen na injectie genezen was, herinnerde hij het zich weer. Vol verbazing trok hij zijn hand van haar schouder om te zien of het echt waar was. Met grote ogen keek hij naar de ongedeerde huid bij haar schouder. Er was geen wond te bevinden, geen littekenweefsel, niks. Het was alsof ze nooit met een pijl was geraakt. 'Verdomme...' Veel meer kwam er niet over zijn lippen. Zijn grip op haar andere schouder verslapte, als ze ook maar iets wilde doen, had ze nu haar kans. Samael was namelijk niet de enige die niets leek te kunnen doen of zeggen door verbazing. 'Ik denk dat niks meer onmogelijk is hier,' zei hij na enige tijd stil te hebben gestaan.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Iraia werd losgelaten. Hij liet los. En wat de rest hier niet door had, was dat haar lange nagels ook de touwen om haar polsen kapot hadden gekregen en dus kon ze nu kiezen; de jager of de wetenschapper. De jager had haar hier gebracht en in feite was alles dus zijn schuld, maar aan de andere kant leek hij ook de enige te zijn met nog ietwat respect voor haar situatie. De wetenschapper had die chipding in haar been gespoten met een spuit, dat was bijna nog erger dan het hier gebracht worden. Al met al was de keuze niet moeilijk te maken, zonder nog enige aandacht aan de rest te besteden, zette Iraia zich af en beet zich vast in de nek van die wetenschapper. Een schreeuw verliet zijn lippen, hij deinsde achteruit en viel keihard op de grond. Iraia viel mee, als haar tanden eenmaal een prooi hadden, dan liet ze die niet meer los. Nooit. Mannen om hen heen begonnen te roepen en ze probeerden haar los te krijgen, maar dat was nog een stuk moeilijker dan gedacht. Haar nagels ranselden de man ondertussen af. Zijn borst, hoofd en armen lagen al open, ademen werd steeds moeilijker voor hem. Nu pas kon je goed zien dat dit meisje dan misschien het uiterlijk van een mens had - op dit moment tenminste - maar het was een beest. Haar instinct was dierlijk. Verdediging. Aanval. Dierlijk. Het meisje was gewoon een dier met een bedrieglijk uiterlijk. Als ze dat nog niet door hadden nu, dan was er toch iets mis met hun mentale vermogens. Dieren moest je kooien, het woord 'kooi' hoorde ze dan ook al meerdere keren voorbij komen.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Hoewel hij in een situatie als deze met alle liefde iedere omstander de oren van het hoofd schold wegens zijn onoplettendheid, gaf hij zichzelf daar niet de tijd voor. Het was gebeurd voordat hij het had gemerkt, ze was aan hem ontsnapt en stortte zich nu vol op de wetenschapper. Verdomme, als zij hem niet als volgende prooi koos, dan zou hij nog eens vermoord worden door zijn meerderen.
Hij hoorde de schreeuw van de wetenschapper, besefte zich dat hij misschien nu al te laat was. Hoe dan ook, hij moest voorkomen dat er meer schade werd aangericht, misschien was hij niet te laat. Hij zag geen andere keuze dan zich tussen de wetenschapper en het verwilderde wezen in te dringen. Veel kans op overleven had de vent al niet, en het was allemaal zijn schuld. Met geweld trok hij aan de ondine en poogde hij haar van de wetenschapper af te halen. Maar hoewel hij zelf zeker niet slap was, was de ondine zekert niet te onderschatten. Haar enigszins fragiel lijkende uiterlijk was behoorlijk bedrieglijk.
Hij hoorde de schreeuwen van de omstanders vaag op de achtergrond, maar negeerde dezen. Het waren grotendeels vervloekingen en bedreigingen. Als er iets was wat hij niet nodig had in zijn poging de wetenschapper nog enigszins in leven te houden, was dat het wel.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Natuurlijk probeerden ze haar wel van de wetenschapper af te krijgen, maar ze hadden al heel snel door dat dat een stuk moeilijker was dan gedacht. Als ze haar gewoon met geweld en kracht weg zouden trekken - wat zeker een optie was - dan zou ze de slagader van die wetenschapper uit zijn nek gewoon meetrekken. Haar tanden kon je vergelijken met diamant, onbreekbaar en het was bijna onmogelijk om een Ondine los te maken wanneer zij haar prooi te pakken had. Zeker nu. Zeker als ze een reden hadden gehad voor de aanval, die Iraia zeker had. Uiteindelijk wierp de jager zich tussen de wetenschapper en het meisje, maar daar zorgde hij alleen maar mee dat hij de klauwen opving, niet haar tanden die overigens nog steeds in de nek van de man zaten.
Een paar secondes later kreeg Iraia een enorme trap in haar maag. Die schoen had overduidelijk een punt gehad, dat was anders niet mogelijk om zo in iemands maag te trappen. Of waren het haar ribben? Het punt in ieder geval is dat het meisje naar adem happend los liet en een paar meter door rolde. 'Haal verdomme die kooien of netten, zorg in ieder geval dat we iets krijgen om haar mee in bedwang te houden.' Grauwend lag Iraia op de grond, zag dat er heel paniekerig werd gereageerd op de man die net had gesproken. Moest wel een hoge pief zijn dan, ze had hem nog niet tussen de wetenschappers zien staan in eerste instantie. 'Houd dit schatje nog maar even op het droge, zie het als een straf.' Zijn blik ging naar Iraia. 'Zolang je mijn mannen aanvalt, zal jij geen water meer zien, ik denk dat zelfs jij die zin kan begrijpen.' Grauwend wilde Iraia opstaan, maar er werd al een net over haar heen gegooid en angstig probeerde ze weg te kruipen. Als er in het water een net over je heen werd gegooid, dan kon je het wel schudden. Doodvonnis. Je zou stikken, alleen vergat het meisje even dat ze niet in het water was. 'Samael, jij bent vanaf nu verantwoordelijk voor haar daden en acties. Als ze vervoerd moet worden, dan doe jij dat en je zorgt ervoor dat ze niet nog een keer iemand aanvalt of vermoord. En zoals ik zei, houd haar uit het water.' De wetenschapper was inderdaad overleden, daar kwamen de meesten nu pas achter en met grote ogen keken ze eerst naar het lijk, daarna naar het meisje en toen weer naar het lijk. 'Dit is een beest, ze zal alles doen om hier weg te komen en het maakt haar niet uit hoeveel doden daarbij vallen. Jullie hebben nog geen Ondines mee gemaakt, het zijn beesten jongens, zo behandel je ze dus ook.'

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Hij voelde hoe klauwen zijn huid doorkliefden, maar weigerde de wetenschapper aan zijn lot over te laten. Hij probeerde nog te redden wat er te redden viel, al leek het zo verdomd weinig. Misschien had de wetenschapper nog een kans, al wist hij niet hoe groot deze was. Hij had geen idee welke wonden niet fataal waren. Hij bleef proberen om haar van de wetenschapper af te halen en haar klauwen uit zijn buurt te houden, maar het mocht niet baten.
Wie dacht dat Samael zichzelf wel voor zijn kop kon slaan maakte een understatement. Ten eerste had hij een wild beest los gelaten, eentje die hij ook nog eens met enige sympathie had behandeld.
Ten tweede had hij diverse sneeën in zijn lichaam, al waren deze niet alleen te wijten aan de Ondine. Het was ook zijn fout geweest. Nee, het was verdomme allemaal zijn schuld geweest. Het feit dat zijn shirt en het overhemd dat hij er los overheen had gedragen nu aan stukken gereten en bebloed waren. Het feit dat een deel van zijn gezicht open lag aan een kant, om nog niet over de schade aan zijn bovenlichaam te spreken. En dan te bedenken dat hij nog niet eens de ergste schade had opgevangen.
Als derde punt om zichzelf te vervloeken lag er nu een levenloos lichaam op de grond. Arme vent, hij deed alleen zijn werk en Samael moest natuurlijk weer zo naïef zijn om een beest vrij te laten omdat het enige tekenen vertoonde van iets wat in de buurt kwam van menselijkheid. Al kon hij nu niet veel menselijkheid zien in de Ondine. Ergens vroeg hij zich af of ze hem nou niet gewoon aan had kunnen vallen, dan was het tenminste nog zijn eigen schuld geweest.
Eindelijk, na iets wat uren leek te duren werd de Ondine eindelijk van hem en de wetenschapper afgetrapt. Je kon veel zeggen, maar ze was behoorlijk sterk. Toen hij een poging deed om op te staan, moest hij moeite doen om vervolgens niet in elkaar te krimpen van de pijn. Hoe had hij zo ontiegelijk dom kunnen zijn? Naast hem lag verdomme een lijk en het was zijn schuld. Waar hij eerder nog een beetje trots voelde omdat hij een Ondine had gevangen, kon hij nu wel door de grond zakken van spijt en schaamte. De Ondine had dan wel de wetenschapper vermoord, hij had ervoor gezorgd.
Achter hem hoorde hij een stem die hij op dit moment het minst graag hoorde. Wie dacht dat het een hoge pief was, zat niet ver uit de buurt. Dit was zelfs een hoge pief onder de hoge piefen. Hij wilde niet dramatisch denken, maar er viel te verwachten dat er niets goeds kwam van zijn aanwezigheid, niet voor hem in ieder geval.
Een poging om zichzelf te fatsoeneren zou hopeloos zijn geweest, zijn shirt en overhemd waren aan stukken gereten, wat eens wit was, was nu grotendeels rood, en zijn gezicht was naar de klote, en dat was nog zacht uitgedrukt. Hoeveel schade kon een paar klauwen aanrichten, zou je zeggen. Nou, Samael kon je vertellen dat dat verdomd veel was.
Hij draaide zich om naar de richting van de stem, maar de eigenaar leek hem volkomen te negeren. Ach ja, hij had liever dat hij onzichtbaar werd gevonden dan dat hij bestraft zou worden, al was het laatste rechtvaardiger. Daarentegen gaf de man alleen maar aanwijzingen aan hem. De enige straf die hij zou krijgen was om ervoor te zorgen dat er niemand iets overkwam in haar buurt en dat ze niet in contact zou komen met water. 'Begrepen,' zei hij toen de hoge pief was uitgesproken.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Die ene keer lang was ook maar omdat ik opeens inspiratie had, dat krijg je echt niet iedere keer hoor ;-;

De mannen kalmeerden enigzins nu ze door hadden dat een net haar compleet tegen hield. Als ze zou besluiten om te gaan bewegen, dan zou het net alleen maar strakker om haar ledematen gaan zitten en dan kon ze al helemaal niets meer. Niet veel later knielde de man die haar de trap eerder al had verkocht bij haar neer, zijn blik was strak gericht op haar gezicht en zodra ze haar arm wilde bewegen, reageerde hij door beide handen - door het net heen ook nog eens - tegen de grond aan te drukken. 'Luister kleintje, we hoeven je geen pijn te doen als je gewoon mee zou werken. Je mag vrij in de bassins hierachter, zolang je je maar gedraagt en ons wat testen uit laat voeren. Als het heel erg veel pijn doet dan zit ik er nog niet eens mee als je een keer gromt of laat weten dat het je pijn doet, maar als je nog een keer het lef hebt je als een beest te gedragen, dan zullen we toch andere maatregelen moeten nemen. Eén van de eersten zal zijn om je tanden en nagels te verwijderen of in te korten, dat doet ten eerste verrekte veel pijn en ten tweede, zal je dan sowieso nooit meer zelf kunnen overleven. Ik heb al vaker met jouw soort gewerkt, ik ben niet van plan mijn reputatie op het spel te zetten door zijn kleine opdonder.' Drie seconden later was hij weer opgestaan en wendde zich tot Samael: 'Zorg dat je haar naam en leeftijd te weten komt, ze zal het je niet willen zeggen, maar ik zit er niet mee als je geweld gebruikt, te zien aan wat ze op jou uitgeprobeerd heeft, jij waarschijnlijk ook niet. Breng haar naar een van de kooien in het lab. Ohja Samael, ik weet dat je jezelf de schuld geeft, iedereen maakt fouten. De eerste keer dat ik zo'n beest ontmoette, ging ook niet geheel vloeiend. Succes.' De man verdween weer en mensen bleven onrustig, maar wel rustiger dan toen Iraia de wetenschapper aan had gevallen.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Aandachtig luisterend keek hij naar de man voor zich, waarna hij knikte om te tonen dat hij het begreep. Hij mocht zich gelukkig prijzen dat zijn meerdere begrip toonde voor de situatie, maar dat nam nog niet weg dat het zijn schuld was. Hij mocht dan nog zo vaak zeggen dat het iedereen had kunnen overkomen, het kwam nog steeds door hem. Zelfs toen de man uit het zicht verdween, kon hij niet opgelucht ademhalen.
Langzamerhand gingen steeds meer mensen weg, maar er was nog steeds een klein groepje jagers dat bleef staan en keek naar hoe hij dit ging aanpakken. 'Stelletje ramptoeristen,' mompelde hij terwijl hij het net pakte en deze nog verder om de Ondine heen wikkelde. Hij zelf had ook geen idee hoe hij haar ooit naar de bassins zou moeten brengen, maar het stond wel bij hem vast dat hij haar desnoods eigenhandig over de parkeerplaats en door het gebouw heen sleurde. Zelfs al zou ze haar hele huid openhalen aan het beton en het asfalt, het zou hem alsnog niks schelen. Binnen vijf minuten voelde ze zich vast weer prima. Zich snel kunnen genezen, dat wilde hij op dit moment ook wel, aangezien hij gedeeltelijk was open geklauwd. Hij greep het net zo vast dat ze niet kon ontsnappen en trok haar met moeite over de parkeerplaats. Verdomme, genas zijn lichaam maar zo snel. Achter zich hoorde hij een aantal mensen mompelen, en hij kon het niet helpen, hij wist dat het over hem ging. 'Jullie mogen het beest ook wel dragen, hoor. Of een beetje hulp, dat zou ook fijn zijn.' Zijn humeur was niet bepaald naar een hoogtepunt gestegen sinds hij de Ondine had gevangen, en zo lang hij het beest ook nog eens achter zich aan moest slepen werd het er niet beter op, vooral aangezien het voelde alsof iemand een grasmaaier had uitgetest op zijn bovenlichaam. Vandaar dat hij dus met een belabberd humeur een Ondine over de parkeerplaats sleepte.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Chagrijnig keek het meisje toe hoe de jager weer naar haar kwam, die trouwens Samael bleek te heten, het net verder om haar heen wikkelde en daarna begon haar mee te slepen, naar waar ze dan ook heen gingen. Zijn huid zat helemaal onder de schrammen en krassen van haar nagels, uit meerdere wonden sijpelde wat bloed. Net goed. Dan had hij maar niet moeten besluiten om voor Ondine-haters te gaan werken, dan kon je dit soort dingen verwachten als je ooit een levende Ondine tegen zou komen. Als hij daar nu nog niet achter was... 'Jullie mogen het beest ook wel dragen, hoor. Of een beetje hulp, dat zou ook fijn zijn.' O, geweldig, nu noemde hij haar ook al een beest. 'Mijn naam is Iraia,' beledigd wierp ze een blik op de jongeman die haar mee sleepte, om daarna haar blik weer af te wenden. Haar stem was zo zachtjes geweest dat niemand anders het had kunnen horen, hij daarentegen wel en ze ging er wel vanuit dat ze antwoord terug zou krijgen. 'En voordat jullie weer iets met me proberen, ik ben achttien jaar oud. Nu blij? Je hebt een facking tiener gevangen waar jullie dan met z'n allen om heen staan te kijken, 'k zou er trots op zijn als ik jou was. Iedereen was in de aanval gegaan, dat wil nog niet zeggen dat ik per se een beest ben.' Waarom ze hem dit vertelde wist ze niet, er was gewoon iets aan hem dat haar goed liet voelen. Hij mocht best haar naam en leeftijd weten, ooit zouden ze er toch wel achter komen en dan liever pijnloos. Liever zonder dat er nog meer spuiten in haar lichaam moesten komen, als je er dan toch mee kon leven. Trouwens, het net zat zo dicht om haar heen gewikkeld, dat de touwen in haar armen sneden en ze na een tijdje niet eens meer haar hoofd kon bewegen. Hopelijk werd ze dan snel in een of andere kooi gegooid, dan hoefde ze tenminste niet meer af te knellen.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Onbewust trok hij een wenkbrauw op toen hij haar beledigde toon hoorde, niet dat ze die zou zien, aangezien hij recht voor zich uit keek. 'Wel, dat bespaart me in ieder geval een ondervraging,' alsof dat zijn humeur veel beter maakte. Uiteindelijk kwamen ze het gebouw binnen, maar niemand keek hem vreemd aan, ook al sleepte hij een net met een naakte Ondine achter zich aan. Terwijl hij verder liep, luisterde hij niet geheel naar haar verhaal, maar om een of andere reden zorgde het ervoor dat hij in de lach schoot. 'Dus jij vindt jezelf geen beest? Zegt degene die nog geen vijf minuten geleden iemand heeft vermoord met een stel klauwen en haar tanden.' Het kwam eruit alsof het het meest idiote was dat hij ooit had gehoord, en om eerlijk te zijn kwam het daar niet ver uit de buurt. Hij keek naar haar om met een blik die eruitzag alsof ze net een heel lulverhaal had opgehangen over iets wat nog vreemder was dan een Ondine die zich geen beest vond. Voor wie het nog niet had gemerkt, Samael's mening veranderde verdomd snel. In slechts een aantal minuten veranderde zijn mening zo dat hij haar net als ieder ander in dit gebouw zag, een wild beest. Want hoewel ze kon spreken en af en toe menselijk gedrag vertoonde, was ze nog steeds een koelbloedige moordenaar, iemand die een onschuldige wetenschapper vermoord had.
Orders waren orders, zo bracht hij haar niet direct naar de bassins, maar naar een ruimte die op een deur die alleen door middel van een code openging na, geen uitgangen had. Hij toetste de code in, die hij van tevoren uit zijn hoofd had moeten leren, en opende de deur. Zonder op te letten of ze met haar hoofd de deur raakte of niet, sleepte hij haar naar binnen. De kamer was leeg, alleen een camera in de hoek en een deur.
Hij liet het net los en sloot de deur, als er iets was dat hij niet nodig had, was het een Ondine die uit isolatie ontsnapte.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Zo ongeveer het enige antwoord was dat ze dan niet ondervraagd hoefde te worden, nou daar was ze dan ook weer klaar mee. Of nee, er kwam nog meer, hij vond overduidelijk dat ze wel een beest was omdat ze iemand had vermoord. Er werden in hun wereld zo vaak mensen vermoord? Niet veel later werd ze gewoon, nog steeds in het net, gedumpt in een of andere kamer. Hij verdween weer. 'Ik ben niet het beest hier, ik ben niet degene die op iemand anders jaagt om ze te kunnen onderzoeken. Ik ben niet de persoon die anderen meeneemt om er zelf beter van te worden. Ja, ik heb net die man vermoord, wat verwacht je van me, dat ik gewoon rustig blijf liggen terwijl jullie daar aan het beslissen zijn wat er van mij moet worden? Zo dom. En dan moet ik het beest zeker zijn, laat jezelf nakijken.' Nu kon ze zich niet eens omdraaien, hij had het net gewoon om haar lichaam laten zitten. Alsof zij zo blij werd van de situatie? Het was trouwens maar goed dat de mannen hier duidelijk nog niet wisten dat een Ondine traan haar genezende werking bevatte, anders dan waren ze de tranen die nu op haar wang lagen, meteen komen halen. Ach, je hoefde ook niet altijd alles te weten. Wat hij wel moest weten was dat hij net zo goed een beest, een monster, was als zij dat zou zijn. Hij werd betaald om een meisje van haar familie te ontvoeren, te vervoeren in een ijzeren monster en dan gaan ze ook nog dingen in haar spuiten. Je kon haar haar gewoon niet kwalijk nemen. Dat kón niet. Sterker nog, het mócht niet.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Eenmaal op de gang kwam hij zijn meerdere weer tegen. 'Heb je al informatie over haar?' vroeg hij.
'Ze is achttien jaar en heet Iraia. Dat is alles.'
'Mooizo. Waar zit ze op dit moment?'
'Kamer 14b.'
'Zit ze nog in het net?' Tijd om antwoord te geven kreeg hij niet. Het was alsof de man wiens voornaam hem zo even niet te binnen schoot, maar wiens achternaam Collins luidde, van hem verwachtte dat hij dat niet had gedaan. 'Maak haar los, ondervraag haar nog wat verder. Misschien zijn er dingen over Ondines die wij nog niet weten. Enkele dingen die we niet door middel van onderzoek te weten kunnen komen.'
'Je wilt dat ik haar losmaak en verdomme ook nog eens met haar ga babbelen? De laatste keer dat iemand met haar ging babbelen, reet ze iemand aan stukken.'
'Bewapen jezelf. Zo lang je een betrouwbaar wapen bij je hebt kan je niks gebeuren.'
'Dit is gestoord,' mompelde Samael.
'Weet je zeker dat je orders wilt negeren?' klonk zijn barse stem. En daar verdween de sympathie, lag het aan hem of was iedereen in dit gebouw zo wispelturig als de neten? Uiteindelijk knikte hij maar. 'En heb niet te veel lol met die wapens, dood hebben we niks aan haar.' Tuurlijk, nu werd hij als jager gedegradeerd naar een sadistische babysitter. Zometeen mocht hij ook nog eens kinderliedjes gaan zingen met het beest, of haar sprookjesverhalen voorlezen. Hij verdiende verdomme toch wel wat meer dan dat.
Toen hij na een korte stop bij het minuscle wapenmagazijn eindelijk weer bij de isolatieruimte was, tikte hij de toegangscode weer in en opende hij de deur. Eenmaal binnen sloot hij deze weer en haalde hij een mes uit zijn zak. 'Ben ik weer, ik hoop dat je me niet al te veel gemist hebt?' zei hij terwijl hij begon met het lossnijden van het net.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Zodra het meisje de deur weer open hoorde gaan, wilde ze zich omdraaien om eens goed te bekijken wie er nou binnen kwam. Enige probleem was dat het net nog steeds om haar gewikkeld zat, oftewel; ze kon niets doen en de persoon die binnen kwam, moest dat gewoon geweten hebben. 'Ben ik weer, ik hoop dat je me niet al te veel gemist hebt?' Oh, hij was het, nou die miste ze in ieder geval niet. 'Nee sorry, ik heb het niet zo op mensen die de natuur en haar grillen proberen te temmen en verwoesten. Of gehele families uit elkaar trekken, alleen maar omdat hun soort zo nodig de overheersende moet zijn. Dus het spijt me als ik je nu teleur stel, maar dan mis ik je dus ook niet. Persoonlijk zou ik het ook niet erg vinden als je nu morsdood zou vallen.' Zodra het net ver genoeg door was dat Iraia weer kon bewegen, schoot het meisje overeind en stopte een paar meter van hem af. Haar tanden waren duidelijk zichtbaar, grommend en grauwend richtte ze haar blik op hem, maar bleef wel op afstand. Zin om nog een keer in een net te belanden had ze niet, plus dat ze echt wel de spullen in zijn hand had gezien hoor, alleen wist ze niet waar ze voor dienden. Was vast pijnlijk. Anders zou hij ze toch niet meenemen als het niet was bedoeld als zelfverdediging?

Ik wist niets meer ;-;

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld