OPRG // with lillitha - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

OPRG // with lillitha

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
De stilte was schrijnend. Ergens wilde ze dat hij haar zou vertellen wat er aan de hand was, want er was heel duidelijk iets mis, dat was eerder wel duidelijk geworden. Ze keek nogmaals bewonderend om zich heen in de grote tuin, waarna haar ogen even, bijna automatisch, naar boven dwaalden om de zon te controleren. Schemer, dat was goed.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Nog steeds zwijgend opende hij zijn fietsslot, draaide hem om, en klapte de standaard in. 'Ga zitten,' mompelde hij afwezig. Toen Lillith zat, zette hij zich af. 'Waar woon je eigenlijk?' zei hij, iets zekerder dit keer.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
'Uhm, de Lindestraat 34, weet je dat zijn? Anders kan je me ook gewoon aan school afzetten en dan kan ik van daar af wandelen.' Ze hoopte met heel haar hart dat hij haar gewoon thuis zou afzetten, doodsbang dat er iets zou gebeuren als ze alleen naar huis wandelde. Ze wilde de ervaring van in het bos niet nog eens beleven...

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
'Nee,' zei hij meteen nadat ze het voorstelde, eigenlijk iets te snel. Het klonk een beetje obsessief, waardoor Christians wangen rood kleurden. 'Ik weet niet waar het is, maar je kunt de weg wijzen?' mompelde hij.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
'Oké, rij nu maar gewoon naar de school, vanaf de school zal ik de weg wel wijzen,' zei ze zacht, vlakbij zijn oor, terwijl ze haar armen om hem heen sloeg om haar evenwicht te bewaren op de fiets. Ze was blij dat hij haar naar huis bracht, en haar niet aan haar lot overliet.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Hij voelde haar warmte tegen zijn rug aan voelen, en genoot ervan. Een glimlach speelde om zijn lippen, terwijl hij wat zachter ging fietsen. Elk moment dat hij nog met haar doorbracht, in plaats van zijn vader, was op het moment erg geliefd bij hem. Op een rustig tempo fietsen ze zwijgend naar school.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
Ze leunde met haar hoofd tegen zijn rug, gelukkig met dit moment. Ze glimlachte in zichzelf, terwijl ze hem wat steviger omhelsde. De stilte stoorde niet, integendeel, ze had het gevoel dat ze geen nood hadden aan woorden, aan geluid, aan anderen. Er was enkel nog dit moment.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Na nog een lange tijd in stilte naar school gereden te hebben, minderde Christian vaart. Hij genoot nog even van de warmte tegen zijn rug, voor hij afstapte. 'Lillith?' zei hij, haar aandacht trekkend. Ze keek even om haar heen, alsof ze niet besefte waar ze precies waren. 'We zijn bij school. Dus, waar moet ik nu heen?' Hij keek haar afwachtend aan.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
Ze schrok op uit haar gedachten en keek verward om zich heen. 'Oh, we zijn er al, uh... hier naar rechts, en dan dat straatje in,' zei ze een beetje in de war. Ze glimlachte even naar hem en maakte haar greep om zijn middel wat losser.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Glimlachen positioneerde hij zich opnieuw op het zadel. Hij zette af met een voet en startte weer met trappen. Hij volgde haar instructies op, goed lettend op de donkere straten. Het enige licht kwam van de lantaarnpalen, die af en toe mysterieus flikkerden. Hij draaide de aangegeven straat in, en vroeg opnieuw waar ze heen moesten.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
Ze hield zich nog vrij goed aan hem vast, maar niet meer zo sterk als eerst. Ze gaf hem de instructies, maar verder zei ze niet echt iets. Het was niet echt nodig. Toen ze bij haar huis waren, sprong ze van zijn fiets en glimlachte. 'Dankjewel dat je me thuis hebt gebracht, Christian,' zei ze zacht. Ze keek op toen ze in de verte een auto hoorde. 'Christian, mijn ouders zijn er! Ik moet echt weg, maar ik zie je nog wel op school, morgen!' Ze glimlachte weer en snelde naar binnen.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Hij keek haar glimlachend na, tot ze de deur achter zich dicht trok. Toen draaide hij meteen zijn fiets en begon de reis terug. Hij probeerde terug te halen wat Lillith had gezegd, wat erg goed lukte. Op een gegeven moment reed hij langs een parkeerterrein, en luide stemmen trokken zijn aandacht. Hij keek aandachtig naar de schimmen, die niets meer dan zwarte vlekken waren door het geringe licht. Christian minderde echter geen vaart toen hij vlak langs ze reed. Hij herkende de luide uitroepen van het groepje en was niet blij ze te horen. Hij probeerde zo onopvallend mogelijk voorbij te fietsen.
Hij faalde.
'Hé! Kijk eens wie we daar hebben!' Terwijl zijn brein het geluid nog registreerde, werd zijn fiets ineens ruig gestopt, en hij schoot naar voren. In zijn hoofd bedankte hij zijn moeder voor het kopen van de verkeerde fiets. Hij stapte zo snel mogelijk af, en bekeek de jongens die om hem heen stonden. Het waren dezelfde als die hij die dag nog op school gezien had. 'Laat me met rust!' snauwde hij, wat gegrinnik opriep. 'Waarom zouden we, Lovelock?' siste de grootste van ze allemaal, Wesley. Hij was minstens een kop groter dan Christian. Zwijgend beet Christian op de binnenkant van zijn wang. Hij kon wel iets doen met zijn vampierkrachten, maar de jongens mochten niets vermoeden. 'Lovelock,' herhaalde Wesley, 'Hoe gay kan een achternaam zijn?' Christian rolde met zijn ogen. De jongens voor hem beweerden al sinds het begin van vorig jaar dat hij op alles behalve meisjes viel, alleen door zijn achternaam. Christian zuchtte, maar zei niets. Hij staarde Wesley ongegeneerd aan. Wesley wendde zijn blik niet af, en het begon te lijken op een staarwedstrijdje. 'Laat. Me. Met. Rust,' beval Christian. 'En wat wilde je eraan gaan doen, kleintje,' zei Wesley spottend. Meteen daarop draaide Christian zich om, en begon te lopen. Degene achter hem keken heb verbaasd aan, toen hij tussen ze door liep. Een paar meter verder begon hij te rennen, steeds sneller. Eenmaal uit het licht rende hij op volle snelheid weg, de verbaasde jongens achterlatend met zijn fiets.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
Langzaam liep ze de trap op, naar haar kamer. Ze hoorde haar ouders de deur openen en binnen komen, maar ze keek niet op. Alle ontdekkingen, alle angst, alle emoties van deze dag hadden haar uitgeput, en ze was te moe om iets anders te doen dan zichzelf op haar bed te laten vallen en al kreunend het licht uit te doen. Ze had de gordijnen opengelaten, en ze wist dat als de zon opkwam, dat pijn zou doen, maar momenteel gaf ze daar niet om. Ze hoorde de wind buiten, takken kraakten, bladeren wapperden in de wind... ze zuchtte gelukkig en viel snel in slaap.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Buiten adem minderde hij vaart, toen hij de straat van het landhuis opkwam. Hij probeerde zijn ademhaling weer op peil te krijgen, wat niet echt lukte. Na nog een paar minuten gaf hij het op, en hij ging op de grond zitten. Hij sloot zijn ogen, genietend van de nachtelijke buitenlucht. Wat zou zij aan het doen zijn? De vraag kwam ineens in hem op. Ze ligt vast al in bed... stelde hij zichzelf gerust. Hij wisselde van positie, zodat hij met zijn rug in het gras van de berm lag. Even leek hij in slaap gevallen te zijn, maar schijn bedriegt. Zodra hij weer wat was uitgerust, sprong hij soepel op, en liep het laatste stukje naar zijn huis. Bij de poort drukte hij op de zoemer. 'Wie is daar?' bromde de krakende stem van zijn vader. 'Christian,' zei hij kortaf. 'Wat? Wat doe jij zo laat nog buiten?!' 'Wachten tot iemand die vervloekte poort opendoet!' snauwde Christian. De poort opende zich, en Christian liep de oprit op. Dat werd nog een gezellig gesprek met zijn vader...

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
Ze wist dat ze droomde, het vage besef drong tot haar door terwijl ze haar ogen opende en overeind kwam. Langzaam drong het tot haar door dat ze in de felle middagzon, hartje zomer stond, en instinctief dook ze achteruit. Iemand lachte. Ze keek met een ruk op, en zag iemand voor haar staan. Enkel de vage contouren waren zichtbaar, aangezien hij tegen het licht in stond. Een gevoel van herkenning stroomde door haar heen, gevolgd door een rilling van angst. Ze kende hem, maar niet echt... haar onderbewustzijn wist wie hij was, maar zíj wist het niet. Toen hij een stap dichterbij kwam, werd het koud, alsof zijn aanwezigheid alleen al de hitte van de zomer verdreef. Stokstijf bleef ze staan, terwijl hij zijn hand naar haar uitstak. Ze sloot haar ogen en even later voelde ze de zachte streling van de koudste vingers die ze ooit had gevoeld. Toen begon ze te gillen.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld