OPRG // with lillitha - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

OPRG // with lillitha

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Net toen hij zijn hand op de deurklink legde om hem te openen, voelde hij een pijnlijke steek in zijn hals. Alsof er een dolk met enorme kracht in werd geramd. Hij verloor zijn grip op de gouden klink en viel naar achter, op het harde grind. Meteen wilde hij weer overeind krabbelen, maar opnieuw voelde hij die misselijkmakende pijn. Hij schopte en sloeg om zich heen, maar raakte niets. Tot hij ineens de heldere stem van Lillith hoorde, 'Christian..!' riep de stem, en ze gilde erachteraan. De steken verminderden, ze leken hem nu alleen maar te prikkelen... ergens heen te gaan. Christian sprong met hernieuwde kracht op, en rende terug de oprit over. Het tuinhek kwam in zicht, maar een klein stemmetje in zijn hoofd vertelde hem niet af te remmen. Voor hij het wist, stond hij aan de andere kant, perfect geland. 'Wist niet eens dat ik dat kon,' mompelde hij. Hij maakte opnieuw vaart, en gunde zichzelf geen rust, tot hij bij Lilliths huis aankwam. Daar klom hij geruisloos omhoog naar een van de ramen.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
Haar ogen schoten open in het duister van haar kamer, maar ze zag niets. Ze voelde nog steeds de ijskoude aanraking op haar wang, en doodsbang schreeuwde ze instinctief de naam van de persoon die haar veiligheid bood. 'Christian!' Ze begon te gillen, waar ze abrupt mee stopte toen er scherpe nagels over haar linkerwang gingen, die haar huid openscheurden en bloed deden opwellen. De pijn schoot door haar heen, en verbluft verstomde ze, waarna ze wanhopig met haar ogen zocht naar datgene wat haar pijn deed. Ze tilde haar armen op, en klauwde in de lucht, maar raakte niets. Dit beangstigde haar meer dan de kille aanraking op haar bloedende wang. Ze jammerde toen ze een tong langs de sneden voelde gaan, en bad dat er snel hulp zou komen.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Weer voelde hij een van de steken, en hij kromp ineen. Hij kon nog net voorkomen te vallen. Even vloog er een rilling langs zijn ruggengraat, terwijl hij zich bijeenraapte en nog verder, langs de regenpijp, omhoog klom. Het kleine stemmetje was er weer, en vertelde hem wat te doen. Hij zette zijn voet op de vensterbank, waarna hij het raam omhoog schoof. Meteen daarna stapte hij naar binnen. Zijn ogen hoefden niet meer te wennen aan het donker, dat was het buiten immers ook. Toch zag hij niets. Alleen een bobbel in een bed. Hij wilde erheen lopen, maar voelde zich tegengehouden. Alsof het niet kon. Iets instinctiefs hield hem tegen. Toen drong de zoete geur van bloed zijn neus binnen. Haar bloed.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
Ze sloot uiteindelijk doodsbang haar ogen, hopend dat haar aanvaller weg zou gaan. Ergens wist ze dat hij niet hier kon zijn, niet echt. Dat was gewoon onmogelijk. Dat zou ze weten, dat zou ze merken, dat zou ze zien... En haar ouders zouden haar hebben horen gillen. Dit is een nachtmerrie, als ik straks mijn ogen open, is het weg. Dit is een nachtmerrie, als ik straks mijn ogen open, is het weg. Dit is een nachtmerrie, als ik straks... Ze opende haar ogen, en het was niet weg... Ik heb mijn ogen open, waarom is het dan niet weg? Waarom is het er nog steeds? Waarom kan ik niet vluchten? Waarom ben ik zo bang? Zoveel vragen, zo weinig antwoorden. Het enige wat ze wist, was dat ze hier niet zonder slag of stoot vandaan zou komen, en dat ze zich niet kon verweren tegen iets dat onzichtbaar was. 'Christian, alsjeblieft...' prevelde ze zachtjes.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:

Hij kneep gespannen zijn ogen dicht, en probeerde de heerlijke geur van het bloed te negeren. Hij ademde diep in en uit door zijn mond. Na een momentje had hij zichzelf weer in de hand, en hij opende zijn ogen weer. De adrenaline die het bloed veroorzaakte maakte zijn zicht wazig. Hij hoorde de stem van Lillith nog steeds, maar niet zo duidelijk als bij hem thuis. Ze was nu echt bij hem, en niet alleen in zijn hoofd. ‘Lillith?’ Zijn stem klonk krakerig en schor. Heel zwakjes hoorde hij haar stem zijn naam fluisteren. Hij wilde zo snel mogelijk naar haar toe, maar hij kon het gewoon niet. Iets heel diep in hem vertelde hem niet te gaan, dat hij in de problemen zou komen. Hij gromde geïrriteerd. Machteloos voelde hij zich. ‘Lillith!’ riep hij. ‘Hou vol! Ik… ik kom terug!’ hij draaide zich snel om en schoot d e kamer uit. Meteen toen hij de frisse lucht inademde, voelde hij zich een heel ander persoon. Hij kon weer helder zien en, belangrijker, denken. Hij liet zich op handen en knieën vallen. ‘Wat was dat?’ vroeg hij zichzelf, ‘waarom..? Wat gebeurde daar? Dat wordt nog een leuk gesprek met pa…’ Hij stond op en klopte het vuil van zijn knieën. Hij staarde naar het raam, terwijl duizenden gedachten door zijn hoofd spookten. Hij moest Lillith helpen, maar als dat gevoel steeds terug zou komen… Ineens voelde hij een ruwe hand zijn pols pakken. ‘Vader? Wat…’ Zijn vader liet hem zijn zin niet afmaken; ‘Hoe durf je zo laat nog buiten te zijn?! Weet je niet hoe gevaarlijk het is?!’ Even zag Christian een glimp van bezorgdheid en zelfs angst in zijn vaders ogen, al verdween dat net zo snel als het kwam. Mr. Lovelock wilde al weglopen, maar Christian hield hem tegen. ‘Vader, alstublieft, Lillith is daarbinnen… er is iets, ik voel het!’ Zijn vader fronste zijn wenkbrauwen, en keek naar het raam. ‘Wacht hier,’ mompelde mr. Lovelock, ‘Ik zal even een blik werpen.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
Ze voelde een druk op haar borstkas, alsof iemand zijn handen op haar hart had gelegd en drukte. Het gevoel werd steeds sterker en benam haar de adem. Het was onmogelijk het te negeren. Ze wilde gillen, maar kon het niet. Waarom gebeurde dit? Vaag hoorde ze iemand iets roepen. Christian? Waarom helpt hij me niet? Een soort geruis vulde haar oren en ze kreunde. Een zacht gelach kwam door het geruis heen en ze gilde. Haar aanvaller maakte een nieuwe kras op haar wang, aangezien de oude al gesloten waren, en likte het bloed weer weg. Ze was vervuld van afschuw. Welk gestoord wezen doet nu zoiets? Waarom ik? Waarom nu? Ze huilde en huiverde, maar ze wist dat ze niet kon ontkomen. Toch probeerde ze het. Ze duwde zichzelf overeind en probeerde op te staan. Een paar sterke handen drukten haar weer achterover, hard. Ze hielden haar vast terwijl de tong weer over haar wang gleed.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld