Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

18 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

RPG The HungerGames

Anoniem
Straatmuzikant

DemonicBeauty schreef:
James-District 4
Ik was blij dat het er bijna opzat. Nog maar eventjes wachten en mijn zusje en ik waren vrij van de Spelen. Ik had haar zien opgroeien en alles geleerd wat ik wist, ik was trots op haar. Ik ving wat zalmen en zij dat ze moest komen om zichzelf klaar te maken. Hoewel de kans klein was kon ze toch gekozen worden. De inwoners van de districten mochten zelf hun kampioenen aanwijzen. Mensen kenden ons goed, wisten dat we overlevers waren na de dood van onze ouders. Ik liep met de buit naar huis toe en waste mezelf. Het was jammer dat ze het op het plein hielden omdat het daar heel gezellig kon zijn. Ik had een simpel schoon shirt aan en een simpele broek. Ik zag dat mijn zus onwijs zenuwachtig was. Ik pakte onze medaillons en deed de hare om bij haar. Ik moest glimlachen en keek naar haar. Ze had de lievelingsjurk van onze moeder aan. Een jurk met de kleur van de zee. Ik pakte haar hand en zij dat het goed zou komen.

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Annna

ik wachtte af maar vreemd genoeg hoorde ik niet district 3 wat raar dacht ik in mezelf

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Ik wil wel ee eigen. Rpg starten maar hoe kan datals nieabd wil??

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Ja maar hoe moe ik dat oplossen

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Ze willen jiet ivm leestejkengezeur

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
Matthew D1
Rustig was ik naar beneden gelopen, nadat ik de laatste dingetjes bij mijn outfit nog goed had gedaan. Het moest allemaal perfect zijn, want het was mijn dag, mijn boete, mijn spelen en ik ging het allemaal doorstaan hoe moeilijk het ook werd. Het eerste dat ik moest doen, of eigenlijk deed, omdat ik het wilde, was wachten op Chantal, want zij was altijd degene met wie ik samen richting het plein liep. Zo was het altijd al geweest, van jongs af aan, dit jaar voor de laatste keer.
"Matthew! Chantal is er al", mijn vaders luide stem was makkelijk te horen ookal bevond ik me in een andere kamer. Hij had nou eenmaal een erg duidelijke stem die je overal kon herkennen en die eigenlijk veel te hard kon schreeuwen waar hij vaak genoeg gebruik van had gemaakt als ik weer eens een keer iets verkeerd had gedaan. Niet erg prettig, maar zeker effectief.
"Ik kom eraan", zei ik terug, hard genoeg zodat hij me kon horen, maar het was niet echt schreeuwen te noemen en al helemaal niet vergeleken met mijnnvaders geschreeuw. Vlug pakte ik nog de ketting die ook mijn opa gedragen had toen hij de spelen won een behoorlijke tijd terug, want hij was al lang geen 18 jaar meer in tegenstelling tot mij. Ik zou in zijn voetsporen treden, hopelijk, wat waarschijnlijk de moeilijkste opgave uit mijn hele leven zou zijn.
Nog een keer haalde ik diep adem voor ik de kamer inliep waar Chantal en mijn vader waren. De ketting verborgen onder mijn blouse waardoor de miniatuurversie van het zwaard dat er aanhing niet meer te zien was. Jammer genoeg kon ik het in de arena niet gebruiken aangezien het niet eens scherp was als het al groot genoeg was om beet te kunnen houden, maar bedeltjes waren nooit erg nuttig dus erg verrassend was dat ook niet.
"Ik ben er klaar voor", de woorden verlieten mijn mond terwijl een glimlach mijn gezicht sierde en mijn blik op Chantal gericht was. Ik wilde elk jaar opnieuw maar wat graag weten wat zij op dit soort momenten dacht, maar hoe goed ik haar ook kende, ik kon er niet achter komen.
"Zullen we gaan?", Inmiddels was ik al bij de deur aangekomen om die voor haar open te houden zodat we meteen door konden gaan. Treuzelen was nou eeenmaal niet echt mijn ding en ik wist dat als ik nog even bleef, ik weer ging twijfelen of ik dit echt moest doen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Blake D10

Zoals elk jaar kregen we weer een film te zien over het ontstaan van de hongerspelen en Blakes blik dwaalde af naar een vogel die boven de hele menigte vloog, hij moest niet meedoen aan de spelen hij was vrij om te gaan en staan waar hij wilde. Het leek wel alsof de vrouw ging huilen toen de film gedaan was, zo geweldig vond ze het. Blake weigerde er naar te kijken want hij wist dat zijn ouders mee hadden gedaan aan die opstand en dat dat hun leven had gekost. "Ok laten we dan nu overgaan naar de bekendmaking van de tributen van dit jaar. Voor de meisjes zal dit zijn Cassandra Thompson en voor de jongens Blake Thomas Piper." zei ze en keek toen verwachtingsvol naar het publiek. Blake was al half terug weg van dat plein toen hij plots terug de realiteit en werd getrokken door het horen van zijn naam. Twee vredesbewakers duwden hem de gang tussen de jongens en meisjes in, want blijkbaar stond Cassandra al op het podium. Als hij zo lang bleef treuzelen en dromen in de arena zou hij waarschijnlijk meteen gedood worden. Ze werden vrijwel meteen naar het gemeentehuis gebracht om vluchtig afscheid te nemen van hun ouders en andere vrienden en familieleden.

Anoniem
Straatmuzikant

Laura schreef:
Chantal | D1

Terwijl ik op Matthew aan het wachten was, spookten er weer allerlei vreemde gedachten door mijn hoofd heen. Zoals altijd begon het heel vredelievend. Schaapjes op de wei, in de fabriek werken om verschillende soorten pruiken te maken voor het Capitool, sieraden en kleding passen in de winkel van haar buren, oppassen op de buurkinderen en vogels voeren als ze vrij was van haar werk. Deze onschuldige gedachten dwaalden vrij snel af naar verschillende manieren om iemand te vermoorden. Effectief, snel, langzaam, pijnlijk, noem ze maar op. Ze spookten allemaal door mijn hoofd. Ik rangschikte ze op volgorde, van effectief naar iets wat ik helemaal niet moest proberen in de arena. Mijn favoriet bleef op één staan en die komt er ook niet vanaf, bedacht ik me met een grote grijns rond mijn lippen. Het moet best raar hebben gestaan, een meisje in een felgele jurk, wachtend op haar vriend om naar de reaping te gaan, grijnzend. Deze gedachte liet me nog meer grijnzen, terwijl ik de deur open hoorde gaan.
''Matthew, daar ben je eindelijk. Wat heeft er voor gezorgd dat je zo laat bent?'' vroeg ik quasi-boos. Af en toe was ik een moeder-figuur voor hem, tenminste, zo leek het. Ik wilde het beste voor Matthew, terwijl dit ten koste kon gaan van mijn eigen belang.
''Ja, je hebt gelijk. We zullen maar eens moeten gaan. Ik hoop van harte dat onze geliefde district-genoten bij hun volle verstand zijn en ons de arena in sturen. Wat is beter dan twee goed getrainde vrienden van achttien jaar oud?'' vroeg ik, terwijl ik de laan uitliep, mijn arm in die van hem stak en hem dicht tegen mij aan drukte.

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
Matthew D1
"Je weet best dat ik nooit erg snel ben op de dag van de boete." Het was ook altijd alleen de dag van de boete. Normaal was ik altijd best wel snel klaar om te gaan, maar het was wel de boete en dan moest alles toch net wat anders en dan had je die altijd vervelende spanning nog door de angst om getrokken te worden, want ookal had ik al besloten dat ik de arena in wilde toch joeg het me nog altijd angst aan. Die angst was ik niet van plan te laten zien en aangezien ik altijd al erg goed was om mijn weinige angsten te verbergen, ging waarschijnlijk niemand het merken.
"Dan kunnen we samen leuk al die andere tributen afslachten en omdat we zo goed samen hebben gewerkt, besluiten ze om ons allebei te laten winnen. Dat zou mooi zijn", een zachte lach vergezelde mijn woorden en algauw verscheen er ook een glimlach op mijn gezicht doordat Chantal haar arm door de mijne stak en ervoor zorgde dat we nog dichter tegen elkaar aan kwamen te staan. Bij ieder ander had ik dit niet gewild en dan had ik diegene waarschijnlijk al een klap verkocht, maar het was Chantal en we waren beste vrienden en zij kon werkelijk bijna alles bij mij flikken, want ik kon toch nooit erg lang boos op haar blijven.
"Denk je echt dat ze ons de arena in gaan sturen?", vroeg ik nog altijd erg nieuwsgierig naar haar gedachten en ik vroeg het me gewoon af. De kans was aan de ene kant erg groot, want beide maakten we een best wel grote kans om er levend uit te komen als je naar onze families keek. Zij had meerdere winnaars in haar familie en ik ook dus moesten wij het ook wel kunnen, maar aan de andere kant waren er genoeg mensen met wie we wel goede banden hadden die ons misschien niet in de arena wilden hebben en wij waren echt niet de enige die een goede kans maakten om levend de arena uit te komen. Het was maar net de vraag wie zij dachten dat de meeste kans maakten en ik hoopte stiekem dat Chantal niet de arena in hoefde ookal was dat wel iets wat ze wilde. Ik wilde er gewoon zeker van zijn dat ze veilig was en als we allebei de arena in moesten, moest sowieso een van ons sterven.

Anoniem
Straatmuzikant

DemonicBeauty schreef:
Luce-District 4

Ik was gespannen toen ze me lieten inschrijven voor de boete. Ik haalde diep adem en liet mezelf kalm worden. Ik had een prop in mijn keel maar ging klaar staan helemaal vooraan. Dit is je laatste jaar, ze kunnen je hierna niets meer maken. Ik wachtte gespannen af tot het plein volstroomde. Ik keek om me heen en zag dat er mensen raar naar me keken. Ik dacht dat er misschien iets mis was met mijn haar of zo. Ik haalde mijn schouders op tot het plein helemaal vol was. Ik liet mijn emotie's meevoeren met de wind en wachtte af. Na de film riep Gigi de namen voor. "Luce Smith en James Smith" Ik dacht dat ik zou flauwvallen. Ik had het op de een of andere manier verwacht maar het raakte me wel. Ik werd de arena in gedropt met mijn bloedeigen broer en maar één van ons zou overleven. Ik liep langzaam naar voren en pakte de hand van James. Toen Gigi om vrijwilligers vroeg was het doodstil. Je kon de wind horen ruisen. Ik wachtte rustig af tot het klaar was.Ik werd gepakt door een vredesbewaker en mijn afscheidskamer in geduwd. Ik huilde niet ik gunde het Capitool geen enkele traan. Ik wachtte alleen af, eerst kwam mijn beste vriend de kamer in. Hij zei dat ik alles moest doen om te winnen. Ik zei dat ik mijn best zou doen. Vrienden die mijn ouders hadden gekend wenste me succes. Ik wou nu het liefste alleen met James zijn maar ik moest wachten. Toen kwam een meisje van school langs. Ik was redelijk populair op school vanwege mijn grote mond. Maar zij was mijn enige echte vriendin. Zij was als enige langsgekomen. Aria heet ze, ik gaf haar een knuffel en bedankte haar dat ze langs was gekomen. Ze zei "Luce jij bent een vechter een overlever en slim, je kan de spelen winnen. Ik voel het." De tranen schoten in mijn ogen en ik knipperde eventjes. Ik wou niet huilen, dat betekent dat ik zwak ben. Ze wordt weggetrokken en ik was alleen.

Anoniem
Straatmuzikant

Laura schreef:
Chantal | D1

''Over het afslachtenn van de andere tributen maak ik mij niet zo druk,'' zei Chantal tegen Matthew, terwijl ze op een vrij stevige pas naar het dorpsplein liepen, ''ze maken toch geen schijn van kans tegen mijn gif,'' grinnikte ik. We hadden het geluk dat we dicht bij het centrum van district 1 leefden. Dit maakte niet allen de reis naar het plein korter, we hadden ook veel luxe-winkeltjes in de omgeving. Aangezien mijn beide ouders winnaars zijn van de spelen, woonden we ook in de winnaarswijk. Ik had geruchten gehoord over deze wijken in andere districten, bijvoorbeeld 11 en 12. Deze waren aardig klein, met een stuk of tien huizen. Nee, hier in district één ging het er totaal anders aan toe. De winnaars'wijk' doelde eigenlijk meer op een klein dorp, gelegen dicht bij het centrum. De huizen had ik nooit geteld, maar het moesten er meer dan 50 zijn. Natuurlijk, als je meerekent dat gemiddeld elke 3 jaar een tribuut uit district 1 wint, heb je deze ook wel nodig.
''Je weet dat we niet allebei kunnen winnen, Matt,'' zei ik zacht. Dit was wel het grootste nadeel aan de hele spelen. Natuurlijk wil ik graag met Matthew de arena in, maar aan de andere kant wil ik hem ook niet verliezen, ''ik zou het niet over mijn hart kunnen verkrijgen om jou te moeten verliezen,'' vertelde ik hem. Nooit sprak ik graag over mijn gevoelens, maar op de dag van de reaping kwam er telkens wel iets uit over het verliezen van Matthew. Maar ik had het winnaarsbloed in mijn lichaam, de drang om te vechten kwam elk jaar weer naar boven. Ik móest gewoon die arena in.
''Ik zweer het je, als onze district-genoten mij niet kiezen als tribuut, doe ik ze wat,'' gromde ik, terwijl we steeds dichter bij het plein kwamen.

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
Matthew D1
"Dat weet ik, maar toch blijf ik hopen, want het zou wel erg mooi zijn", een glimlach verscheen op mijn gezicht, maar dat was alleen maar, omdat ik mezelf dwong te glimlachen, want ik wist dat we toch nooit allebei levend de arena uit konden komen, want ookal was er veel mogelijk bij een kwartskwelling,één van ons ging zeker sterven als ze allebei de arena in moesten gaan.
Verbaasd keek ik Chantal aan toen ze dat zei. Hij wist wel dat ze echt goede vrienden waren, beste vrienden, maar Chantal praatte eigenlijk nooit over haar gevoelens en ik had niet verwacht dat ze zoiets zou zeggen of überhaupt zou denken. Ik kon het ook zeker niet over mijn hart krijgen om haar te verliezen. Ik wilde er niet eens aan denken, maar soms leek ik niet de baas te zijn over mijn eigen gedachten; soms leken mijn gedachten hun eigen gang tegaan wat ik meestal niet erg fijn vond om het zacht uit te drukken.
"Je gaat me niet verliezen en ik ga jou ook niet verliezen", ik wist meteen toen de woorden mijn mond verlieten dat ik het zelf niet eens geloofde en waarschijnlijk dus ook niet erg overtuigend overkwam. Ergens wist ik gewoon al dat we allebei de arena in moesten en dat één van ons ging winnen ten koste van de ander, want dat kon gewoon niet anders.
"En als ze je wel kiezen, doe ik ze wat", zei ik en hoewel het meer als een grap klonk, was ik toch echt serieus. Ik wilde gekozen worden en winnen, dat was wel duidelijk, maar niet ten koste van Chantal. Hoe wist ik nog niet, maar ik zou er dan zeker voor zorgen dat iniedergeval zij levend de arena uit kpzou komen en het liefst ook dat ik er levend uit kwam. Onmogelijk en daarom wilde ik dus dat zij niet getrokken werd.
"Wedden dat ik sowieso de arena in moet?", een speelse grijns verscheen op mijn gezicht. De spanning wilde ik weg hebben wat met Chantal wel moest lukken, want ze is echt een topmeid en ik wist dat ik alles met haar kon delen, deed ik niet, maar ik wist dat het kon, want ze begreep me toch wel en het was andersom net zo.
"Ik denk dat Macy en ik getrokken worden, omdat ik niet wil dat jijgetrokken word", de woorden verlieten op een vrolijke toon mijn mond, maar het was niet iets om vrolijk om te zijn, want het was en bleef een kwestie van leven of dood en de kans op de dood was een stuk groter.

Anoniem
Straatmuzikant

Laura schreef:
Chantal | D1

''Tuurlijk zal dit mooi zijn, maar je moet niet in je dromen blijven hangen,'' zei Chantal op een zachte toon. De glimlach die net nog om haar lippen speelde was totaal verdwenen. Ik zag Matthew verbaasd naar mij kijken na mijn uitspraak. Ja, ik uitte nooit, maar dan ook nooit, mijn gevoelens. Echter had ik het gevoel dat ik dat nu wel moest doen. Als we daadwerkelijk met z'n beiden de arena in moesten, kon ik nergens mijn gedachtes meer kwijt. Niet dat het capitool het wat zou uitmaken wat ik te vertellen heb, het ging mij meer om de mensen thuis. Al vanaf dat ik klein was deelde ik geen enkel gevoel met mijn naasten. Dit was en is een groot struikelblok voor mij, veel mensen schrikken hiervan als ze nader komen te staan bij mij. Ik schrik ze af met mijn kilte. Alhoewel, als je me beter leert kennen dan weet je ook dat ik de slechtste nog niet ben.
De woorden die Matt uitsprak drongen naar binnen, stiekem moest ik om ze lachen.
''Matt, ik ken je lang genoeg om te weten dat deze woorden geen enkele betekenis hebben,'' zei ik hem, ''op den duur zullen wij elkaar verliezen. Is het niet vandaag, dan is het wel morgen. Wij, als district 1, mogen dat het lievelingetje van het Capitool zijn, alsnog zijn wij onderdanig aan hun. Als jij als winnaar uit de arena zou komen, terwijl ik niet mee ging, dan zouden ze je nog kapot maken. Door middel van mij. Dan verlies je me alsnog,'' sprak ik hem toe. Dit mag dan hard aankomen, maar het is de waarheid.
Stiekem moest ik lachen om de zin van Matt. Hoe dan ook, onze district-genoten zullen gestraft worden.
''Waar wil je op wedden?'' vroeg ik hem lachend. Ik liet zijn arm los en ging voor hem staan, ''10 euro dat ik er wel in kom,'' zei ik, terwijl ik mijn hand uitstak om de weddenschap vast te leggen.
''Pfft, Macy mocht willen dat ze met jou in de arena mocht. Je bent van mij, tiger.''

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
Matthew D1
"Ik weet het" mompelde ik, want ik wist dondersgoed dat ik niet in mijn dromen moest blijven hangen aangezien ik dat wel vaker had gedaan en dat had nog nooit positief uitgepakt en vaak genoeg negatief. Het was alleen dat dromen vaak stukken mooier waren dan de werkelijkheid en dus was het soms makkelijker om erin weg te vluchten ookal wist ik dat het daarna alleen maar lastiger werd om de werkelijkheid te doorstaan. Dromen waren gewoon zoveel fijner dan het echte leven alleen had je helaas niet erg veel aan dromen en was het echte leven zo'n beetje het belangrijkste van je gehele bestaan wat niet erg onverwachts was.
Het duurde even voor haar woorden echt bij mij binnenkwamen en ze tot me doordrongen, want dat was iets waar ik nog niet aan had gedacht ookal had ikj het eigenlijk wel geweten. Ik had er gewoon nog bij stil gestaan. Tuurlijk was het hartstikke logisch, want dat was nou eenmaal wat het Capitool deed, mensen kapot maken, en ze waren er veel te goed in. Zelieten hun macht gewoon graag aan iedereen zien en er was dan ook niemand die niet wist waar het Capitool toe in staat was en dat was veel. Ze leken soms haast onmenselijk zo wreed konden ze zijn, maar alleen als je echt goed oplette, merkte jedie wreedheid op, want ze waren voorzichtig, erg voorzichtig, want zelfs zij waren niet onoverwinnelijk en dat wisten waardoor ze ook wisten dat ze goed uit moesten kijken.
"Weet ik, maar daar had ik nog niet aan gedacht", was mijn gemompelde antwoord, want het was ook niet iets waar ik over na wilde denken. Ik vermeed die gedachten het liefst, maar zoals ik al eerder had gezegd, leken mijn gedachtes zo af en toe een eigen wil te hebben.
"10 euro maar? Dan ben je er vast niet echt van overtuigd dat ze jou de arena insturen", de woorden kwamen lachend mijn mond uit en ook nog op een plagerige toon, want wie kon het nou niet laten om Chantal even te pesten. Dat was gewoon zo leuk, want tja, het was Chantal.
"Wat dacht je van 50 euro? Dat kun je toch wel missen?", een grijns verscheen op mijn gezicht, want ik genoot hier wel van, het plagen en uitdagen van Chantal, en ookal wist ik dat de kans erg groot was datik deze weddenschap ging verliezen, toch had ik er best 50 euro voor over, want voor ons was dat nou eenmaal niet erg veel. Wij waren tenslotte een district metgeld zat.
"Oh, is dat zo. Sinds wanneer dan? Ik dacht dat ik nog altijd helemaal van mezelf was", tegelijk met mijn woorden begon ik ook weer te lopen, omdat we al best laat waren voor de boete en als we niet op zouden schieten, kwamen we nog te laat ook.

Anoniem
Straatmuzikant

Laura schreef:
Chantal | D1

Tijdens het lopen en de woorden van Matt, zag ik het stadsplein al om de hoek verschijnen. Als wij de arena in werden gestuurd, was dit het laatste moment dat we werkelijk konden zeggen wat we dachten. In de arena werd alles, maar dan ook álles, gefilmd en uitgezonden in de verschillende districten. Niks was veilig, vooral niet praten over je geliefden of mensen die er thuis op je wachtten. Het capitool zal ze namelijk kapotmaken, mits je er als winnaar uitkwam en niet deed wat ze van je verwachten. Ik hield halt en mijn greep om Matts versterkte.
''Mat...'' kwam er uit mijn mond en ik maakte een beweging met mijn vingers dat hij stil moest zijn, ''voordat wij dat plein op lopen, wil ik iets tegen je vertellen,'' vormden mijn levenloze mond deze woorden. Ik was niet goed in mijn gevoelens uitdrukken, wat ik eerder vertelt had, maar dit moest ik zeggen. Na dit moment was niets meer veilig.
''Je moet weten dat je mijn beste vriend bent. Wat er ook gaat gebeuren in die arena, je blijft mijn maatje. Ik ga je niet vermoorden, ook al zal mijn leven er zelf vanaf hangen. Dat kan ik gewoon niet,'' zei ik zacht, ''ja, ik ben en vrij zeker van dat ik samen met jou de arena in gestuurd word, daarom neem ik deze weddenschap ook aan. En ik wil geld zien rollen, straks op dat podium,'' zei ik al iets zekerder. Na dit veel te emotionele gesprek stak ik mijn tong uit en liet Matt los. Ik gaf hem een kus op zijn wang en liep bij hem vandaan, op naar de rij met vrouwelijke tieners, wachtend op hun noodlot. Wat zullen ze boos op mij zijn, dat ik straks de arena in word gestuurd. Niemand mag namelijk als vrijwilliger optreden, aangezien dit de keuze van ons dorp is. Een aantal weken geleden was er een stemming geweest. Iedereen ouder dan 18 moest hun stem uitbrengen op één vrouwelijke en één mannelijke tribuut. De meeste stemmen gelden... ik weet zeker dat mijn ouders op mij gestemd hebben, alhoewel ik niet weet met wie ze me gekoppeld hebben. Ze weten dat ik een zwak voor Matt heb en dat ik hem niet zomaar zal kunnen omleggen.
Een zucht ontsnapte mijn lippen en kort schudde ik mijn hoofd om de gedachtes te verwijderen. Ik moest emotieloos zijn, mij koel opstellen. Mensen moesten weten dat ik in koele bloede iemand kon vermoorden, wat er ook gebeurde.
Ik stak mijn vinger uit naar een vrouw die achter een tafeltje zat. Deze prikte in mijn vinger en het bloed druppelde op een technisch iets. Het oh-zo vertrouwelijke inschrijven. Het bewijs dat het Capitool ons altijd op de vingers zal zitten.
Het inschrijven was klaar. Ik strekte mijn rug, mijn borst naar voren en kin omhoog. Daar ging ik...

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld