Thrandy schreef:
Hoothoot schreef:
Mwihihi, soms ben ik nogal sloom met antwoorden MAAR DAT LIGT AAN DE TEGENSPELER., maar meestal ben ik wel aardig snel. x)
Heb jij misschien een voorbeeldstukje? :33
Ik hou van mensen die snel reageren hihi
Alstublieft;
Razendsnel vlogen de ogen van Talathion even naar de wezens aan tafel. Het beviel hem nooit als mensen het niet met zijn plannen eens waren, maar hier kon hij zich enigszins in vinden. 'Goed,' begon hij op fluistertoon. 'Dan zullen we iets anders moeten bedenken,' mompelde de elf, die naar zijn verzameling wapens en trofeeën liep die uitgestald waren over een lange muur. Overal hingen glimmende zwaarden, pijlenkokers en bogen.
Het voorstel van Thorek beviel Talathion maar niets. Talathion was een trots man, iemand die niet zomaar spullen aan andere gaf. Sommige noemde hem een tikkeltje arrogant, andere konden er wel mee leven. Tweeduizend jaar leven in eenzelfde wereld was saai. Het kon de elf weinig meer schelen wat er gebeurde, maar hij moest denken aan zijn volk. Niet egoïstisch zijn, maar denken wat het volk zou willen.
Opnieuw begon de elf wat rond te lopen door de kamer, zijn handen nu op zijn rug gekruist, zijn handen leunend op zijn onderrug. 'Goed, we zullen dan zeker moeten wachten tot Calaudra er is,' mompelde de elf, zijn hoofd afwendend naar de tafel.
In de opening van de deur verscheen de rechterhand van Talathion. 'Na vedui! Tolo ar nin, Taurandul,' Talathion sloeg zijn arm om de schouder van Taurandul en hij trok hem mee naar de tafel, hij duwde hem op zijn eigen stoel neer en zelf begon hij weer te lopen. Hij dacht na over wat hij het beste mee kon nemen, maar dat ging niet zo gemakkelijk. Alle waardevolle spullen ging hij toch niet zomaar weggeven? Wie weet wat ze ermee gingen doen. 'We moeten in contact zien te komen met Calaudra, zo kunnen we niets bespreken!' Mompelde Talathion geïrriteerd. 'Als het nog lang duurt ga ik haar wel persoonlijk halen!'