Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Azelf schreef:
De introductie leek eeuwig te duren, maar omdat mijn vrienden en ik achteraan zaten, konden we rustig doorgaan met kloten. Toen de directeur de indeling begon voor te lezen, werden we echter verrassend stil. Voor ons was er niet veel veranderd - gelukkig maar, ik haatte veranderingen. Zodra het klaar was, stormden we naar buiten. Niet iedereen uit mijn vriendengroep hield van de zon, maar van competitie konden ze geen genoeg krijgen, net als ik, overigens. Om alvast wat op te warmen voor de competities die in de loop van de dag zouden worden gehouden, trokken de jongens en ik onze favoriete wapens uit de kast en we begonnen wat willekeurig uit te dagen, tot het gewoon niet meer duidelijk was wie met wie vocht, maar we gewoon met elkaar vochten. Het leek misschien wat onhandig, maar het was een goede training - je leerde immers je op meerdere tegenstanders tegelijk te focussen; je moet sneller en beter reageren dan bij een normaal een-op-een gevecht. Uiteindelijk haakten een paar al af, wat niet zo gek was, aangezien we in de brandende zon stonden. Op dit soort momenten merkte ik de voordelen van mijn afkomst goed, net als degene met wie ik vocht. Toen iedereen half-dood op de grond lag, veegde ik ruw wat zweet van mijn voorhoofd en ik lachte luid. 'Doen jullie eigenlijk wel je best?' grinnikte ik. 'Ach, zout toch lekker een eind op. Jij speelt gewoon vals, met die vader van je,' riep Horatio, het absoluut niet menend. 'Inderdaad!' begon een ander, 'Ik kan niet wachten tot er iemand langskomt en je een keer goed op je plaats zet!' Weer grinnikte ik, 'Alsof dat ooit gaat gebeuren,' zei ik. Mijn eigendunk verbaasde niemand - iedereen wist dat het heel waarschijnlijk gewoon waar was.
De introductie leek eeuwig te duren, maar omdat mijn vrienden en ik achteraan zaten, konden we rustig doorgaan met kloten. Toen de directeur de indeling begon voor te lezen, werden we echter verrassend stil. Voor ons was er niet veel veranderd - gelukkig maar, ik haatte veranderingen. Zodra het klaar was, stormden we naar buiten. Niet iedereen uit mijn vriendengroep hield van de zon, maar van competitie konden ze geen genoeg krijgen, net als ik, overigens. Om alvast wat op te warmen voor de competities die in de loop van de dag zouden worden gehouden, trokken de jongens en ik onze favoriete wapens uit de kast en we begonnen wat willekeurig uit te dagen, tot het gewoon niet meer duidelijk was wie met wie vocht, maar we gewoon met elkaar vochten. Het leek misschien wat onhandig, maar het was een goede training - je leerde immers je op meerdere tegenstanders tegelijk te focussen; je moet sneller en beter reageren dan bij een normaal een-op-een gevecht. Uiteindelijk haakten een paar al af, wat niet zo gek was, aangezien we in de brandende zon stonden. Op dit soort momenten merkte ik de voordelen van mijn afkomst goed, net als degene met wie ik vocht. Toen iedereen half-dood op de grond lag, veegde ik ruw wat zweet van mijn voorhoofd en ik lachte luid. 'Doen jullie eigenlijk wel je best?' grinnikte ik. 'Ach, zout toch lekker een eind op. Jij speelt gewoon vals, met die vader van je,' riep Horatio, het absoluut niet menend. 'Inderdaad!' begon een ander, 'Ik kan niet wachten tot er iemand langskomt en je een keer goed op je plaats zet!' Weer grinnikte ik, 'Alsof dat ooit gaat gebeuren,' zei ik. Mijn eigendunk verbaasde niemand - iedereen wist dat het heel waarschijnlijk gewoon waar was.
17
