Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

15 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

RPG The HungerGames

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
Matthew D1
Rustig bleef ik staan toen ik merkte hoe Chantals greep verstevigde en ze me gebaarde dat ik stil moest zijn, want ik wist al dat er iets ging komen waar ze moeite mee had aangezien dat al van haar gezicht af was te lezen. De woorden die ze zei, hadden niet erg veel moeite om tot me door te dringen, want ik wist eigenlijk al dat dat zo was en andersom was het ook zeker zo alleen was het niet iets waarvan ik had verwacht dat ik het ooit ook echt uit haar mond zou horen, want ik kende haar goed genoeg om te weten dat ze dit soort dingen zo goed als nooit zei.Ze had er al net zoveel moeite als ik en erg raar was het dan ook niet dat ik eerst een keer moest slikken voor ik de woorden kon zeggen die ik haar nog wilde zeggen.
"Jij zal ook altijd mijn maatje blijven en je weet dat ik je altijd zal beschermen, wat er ook gebeurd, ookal heb je eigenlijk geen bescherming nodig", volgens mij klonk ik een stuk zekerder dan zij, maar van binnen had ik er de grootste moeite mee om dit eruit te krijgen alleen was ik nog altijd erg goed in dit soort dingen verbergen aangezien het laten zien van je emoties eigenlijk alleen maar in je nadeel kon werken, althans dat had ik geleerd van jongs af aan.

Kort verscheen er een glimlach op mijn gezicht toen ze een kus op mijn wang drukte en voor ik het doorhad, was zealweer weg en was ik onderweg naar de plaats waar ik me moest "inschrijven", oftewel bloedprikken. Gelukkigwas dit snel gebeurd en kon ik naar de zoveel betere, net zo slechte eigenlijk, plekken waar we ons moesten verzamelen voor de boete die bijna ging beginnen. Leeftijd bij leeftijd, jongens bij jongens en meisjes bij meisjes. Alles moest precies volgens de regels wat betekende dat ik ver bij Chantal weg stond terwijl ik haar het liefste dicht bij me had gehad. Dat gaf me toch altijd een veiliger gevoel, want ik wist dat zij mij altijd zou beschermen en zo kon ik haar ook beter, nogmaals niet dat het nodig was, beschermen en wist ik zeker dat ze oke was.
De burgemeester had al plaatsgenomen op één van de stoelen op het podium net als de mentor van dit jaar alleen miste de begeleider nog die ook de namen van de twee tributen voor moest lezen. Op één van die twee kaartjes stond een jongensnaam, waarschijnlijk de mijne, en op de ander een meisjesnaam, grote kans dat het Chantal was, allebei gekozen door de mensen van district 1. De spanning was om te snijden aangezien een deel absoluut niet de arena in wilde en een deel juist heel graag en ik hoorde bij dat laatste deel net als Chantal, maar hoewel ik zeker wist dat Chantal en ik het lang vol zouden kunnen houden en een goed team zouden vormen, wilde ik het liefste niet met haar de arena in.

Anoniem
Straatmuzikant

Laura schreef:
Chantal | D1

Voordat ik mij bij de dames van mijn leeftijd voegde, keek nog achterom. Ik keek vluchtig tussen de jongens van 18 jaar, maar ik kon Matt nergens vinden. Nog één blik wierp ik op de groep, zonder resultaat, en ik voegde mij tussen de meiden. Ik strekte mijn rug en keek strak voor mij. Vanaf dit moment zal de buitenwereld geen emoties op mijn gezicht kunnen zien. Ik zal voor het afscheid met mijn ouders nog een uitzondering maken, alleen beschouw ik mijn familie niet als de buitenwereld. Er zitten weinig mensen in mijn beschermende kring. Je zal zelfs kunnen zeggen dat het alleen mijn familie is en Matthew. Matthew beschouw ik als mijn enige vriend, de rest van de 'vrienden' die ik heb is aanhang, die dump ik als ze niet meer nuttig zijn. Klinkt hard, dat is het ook, maar het is de realiteit.
Voor me op het podium zag ik onze 'geliefde' burgemeester al zitten, samen met de mentor van dit jaar. Ik bekeek deze eens goed. Een man van ongeveer 26 jaar, gespierde bovenarmen en mijn fantasie liet al zien dat hij een blokjesbuik had. Ik kan me zijn overwinning nog wel herinneren, maar het is niet fantastisch genoeg om over te praten. Hij heeft gewonnen en daarmee district één in een goed daglicht gezet, that's it. Naast hem was nog een lege stoel, die snel opgevuld ging worden door Kusti, onze enige echte capitoolpersoontje wat elk jaar twee tributen uit het publiek plukte voor de arena. Echter dit jaar, was de keuze niet aan hem. Kusti is een man van middelbare leeftijd. Normaal zal hij een uitgevallen gezicht moeten hebben en grijs haar. Echter, zijn wangen stonden bol en zijn hoofd sierde een parelmoer kapsel, matchend met blauwe eyeliner. Altijd als ik hem zag, walgde ik van zijn outfit. Alhoewel het elk jaar een andere outfit is, blijft het afschuwelijk.
De uitdrukking: 'als je het over de duivel hebt, trap je hem op zijn staart' klopt waarschijnlijk erg goed, aangezien Kusti net het podium op kwam gelopen. Dit jaar had zijn kapsel een roze kleur en zijn make-up was fel geel. Hoe je dit een match kon noemen, besefte ik tot op de dag van vandaag niet. In de handen van Kusti zag ik twee kaartjes, tenminste, dat gokte ik. Het district heeft namelijk gekozen... geen vrijwilligers, enkel de tributen die het district in de arena willen hebben. Het enige wat er op dit moment door mijn hoofd heen ging, was wanneer ik de 50 euro van Matt zou krijgen...
Kusti maakte het hemzelf makkelijk achter de microfoon, net nadat het filmpje over de opstand is geëindigd. Het normale geleuter over de straffen die de districten moeten ondergaan door de opstand. Ik hoorde een mentale klok tikken, tot het moment dat Kusti zou opnoemen wie dit jaar het district zou vertegenwoordigen in de arena. Zoals altijd, vrouwen gaan voor.
''De vrouwelijke tribuut voor dit jaar, de eerste kwartskwelling in de geschiedenis van Panem, gekozen door haar eigen district is,'' een stilte viel over het gehele plein. Nog nooit had ik iedereen zo stil gehoord, ook niet bij de voorgaande boete's, ''Chantal Devrouxt,'' zei Kusti.
Het eerste wat ik wilde doen, was gillen. Van blijdschap, maar ook van angst. Ja, het is uitgekomen. Ik ga de arena in. Op dit moment weet ik niet precies wat ik moet voelen. Blijdschap over het feit dat ik mijn familie eer kan brengen, angst omdat ik er 100% zeker van ben dat Matt ook gekozen wordt en euforie omdat ik 50 euro van hem krijg.
In volle glorie stapte ik uit het vak voor de 18-jarige dames, liep het pad op en keek Kusti aan. Een kleine glimlach speelde over mijn gezicht, wetend dat ik gefilmd wordt. Dit moment komt op elke televisie van Panem, iets wat memorabel moment moet zijn voor mij. Mijn gezicht op elk beeldscherm over het hele land. Mijn kin omhoog, borst naar voren... het hele riedeltje. Vastberaden keek ik Kusti aan, terwijl ik naar hem toe liep. Drie traptreden en ik stond naast hem, terwijl hij mijn hand vastpakte.
''Onze mannelijke tribuut, gekozen door zijn eigen districtgenoten om deze eer te vervullen... Matthew Eastwood,'' zei Kusti.
Ik wist dat het zo zou gaan, ik wist het gewoon. Ik zou samen met mijn beste vriend in de bloeddorstige arena gaan...

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
Matthew D1
Pas toen Krusti aan kwam lopen met de twee kaartjes, waar vermoedelijk de namen op stonden, begon het onrustig te worden. De spanning was nog altijd sterk aanwezig, maar de stilte was vervangen door zacht gemompel van nerveuze, angstige of opgewekge mensen, ieder voelde wat anders, voor ieder was dit moment uniek. Krusti, met zijn overdreven, walgelijke en vooral felle outfit, glimlachte vriendelijk naar ons allemaal voor hij plaats nam op zijnnstoel, want voor hij de namen mocht noemen, moest eerst het zelfde filmpje elk jaar gedraaid worden en eigenlijk hoefde dat van mij niet zo nodig aangezien ik het van binnen en van buiten kende doordat ik het al zl vaak had gezien. Waarschijnlijk kon ik je in mijn slaap nog vertellen wat er precies in voorkwam en ik zal je eerlijk vertellen dat ik niet het beste geheugen had, ik vergat namelijk nogal eens wat dingen hoewel ik de belangrijkste dingen echt wel kon onthouden; het was ook maar net of het me interresseerde of helemaal niets kon schelen. De film die we alweer keken, was alleen zo verschrikkelijk saai dat ik moeite moest doen om mijn ogen open te houden wat dus ook meteen iets zei over hoe vaak ik het wel niet had gezien, want als dat niet ontiegelijk vaak was, had ik het nooit kunnen onthouden.
De film was afgelopen en Krusti hasstte zich naar de microfoon aangezien hij anders nooit boven het geluid van de menigte uit kon komen en zelfs als het volledig stil was geweest, had hij zich nog niet goed verstaanbaar kunnen maken voor iedereen die aanwezig was op dit plein. We waren gewoon met te veel en met dat idiote accent van hem was het ook niet erg raar dat hij niet erg veel geluid kon produceren.
Het inmiddels verkreukelde papiertje vouwde hij open waarna hij rustig de tijd namom het eerst zelf te lezen, vervolgens ons aan tekijken, het papier nog een keer te lezen en toen pas zei hij rustig de naam van de tribuut en zoals hij al had gezegd, meisjes eerst.Ik hoorde hoe Chantals naam zijn lippen verliet en ookal had ik het aan zien komen toch moest ik moeite doen om rustig te blijven, want het liefst wilde ik iedereen die op haar had gestemd persoonlijk een stomp in zijn of haar gezicht verkopen. Erg veel tijd om te kalmeren had ik echter niet, want Kusti had het volgende papiertje al opengevouwen en gelezen waardoor al gauw mijn naam luid uit de geluidsboxen klonk. Mijn blik werd er op z'n zachts gezegd niet vrolijker van. Het probleem was niet dat ik de arena in moest, maar dat ik samen met Chantal de arena in moest, want ik wilde winnen, maar ik kon Chantal nooit vermoorden als ik dat al had willen doen.
"En, wat vinden jullie ervan dat jullie gekozen zijn om jullie district te vertegenwoordigen in de Hongerspelen?", zijn stem klonk veel te vrolijk naar mijn mening en veel meer dan een nijdige blik kreeg hij van mij niet als antwoord.
"Je lijkt er niet erg blij mee te zijn, maar het is toch een hele eer?" Kusti had blijkbaar niet geleerd dat je chagrijnige mensen het beste kon laten, wilde je niet hun woede over je heen krijgen, maar het was live en ik hield me in.
"Zal ik jou eens in een arena gooien en je dwingen om of te sterven of je vrienden te vermoorden. Ik denk namelijk niet dat je daar blij van zult woorden", de woorden spuugde ik bijna uit zo woest was ik van binnen, maar iedereen die me ook maar een beetje kende, wist dondersgoed dat ik veel en veel erger kon zijn als ik me niet in had gehouden. Kusti was hier ak niet blij mee en keek verbaasd naar me en besloot zich toen tkch maar tot Chantal te richten om uit haar nog een fatsoenlijk antwoord te krijgen.

Anoniem
Straatmuzikant

Laura schreef:
Chantal | D1

Terwijl Matt naar voren liep, leek het alsof mijn wereld in elkaar stortte. Alles werd zwart, behalve Matt. Ik zag hem op zijn manier naar voren lopen en ik wist meteen dat hij kwaad was. Waarschijnlijk over het feit dat hij mij gaat verliezen. Hoe dan ook, wij worden van elkaar weg gescheurd. Of we gaan beiden dood, of één van ons wint. Stiekem hoop ik op het eerste, aangezien ik mij geen leven voor kan stellen zonder Matt. Inmiddels stond Matt op het podium en Krusti had het geniale idee om aan hem te vragen wat hij ervan vond. Matt was hier waarschijnlijk niet zo blij mee, dit was ook aan zijn antwoord te horen. Inwendig kreeg ik de slappe lach. Ik zag al voor me hoe Krusti met zijn gekleurde vrienden de arena in moesten, elkaar vermoorden met wapens behorend tot holbewoners. Dit liet ik natuurlijk niet aan de buitenwereld blijken, dus toen Krusti genoeg had van Matthew, wendde hij zich tegen mijn. Ik kuchte voordat ik mijn antwoord gaf.
''Nou, Krusti. Natuurlijk is het een hele eer. Ik zou het geweldig vinden om mijn familie meer roem te bezorgen en de traditie in stand houden, maar ik zou niet gaan denken dat ik Matt vermoord,'' antwoorde ik liefjes. Krusti keek nogal ongemakkelijk van de een naar de ander, voordat hij zich tot het publiek wendde om te applaudisseren voor de twee tributen. Het volk klapte luid, de bewakers grepen ons bij de armen en we werden naar binnen gesleept.

Anoniem
Internationale ster

TheCrazyWriter schreef:
Matthew D1
Chantal gaf iniedergeval nog een beetje een fatsoenlijk antwoord wat ik eigenlijk ook wel had verwacht, want natuurlijk wilde ze dat de mensen haar aardig vonden, want anders maakte je zo goed als geen kans: of de mensen moesten van je gaan houden of ze moesten je bewonderen en mij ging waarschijnlijk geen van beide lukken op dat moment aangezien ik niet erg vrolijk was en dat duidelijk liet merken.
Het feit dat we door een stel bewakers weg werden gesleurd maakte het er al helemaal niet beter op en het was een wonder dat ik ze geen klap verkocht, want op dat moment had ik niets liever willen doen alleen wist ik dat dat misschien niet erg slim geweest zou zijn. Zoiets konnamelijk niet alleen mij de kop kosten, maar ook de mensen om wie ik gaf en dat was iets wat ik zeker ging voorkomen. Als zij ook maar één vinger uit szouden steken naar mijn familie of vrienden dan gingen ze er zeker aan. Oke, waarschijnlijk zou me dat nooit lukken, maar ik zou dan iniedergeval zoveel wraak nemen als mogelijk zou zijn en dat ze Chantal de arena in gooiden.... tja, ik zou er wel voor zorgen dat ze er levend uit kwam, hopelijk.
"Jullie hebben enkele minuten om afscheid te nemen van vrienden en familie voor jullie naar de trein worden gebracht", klonk de stem van één van de bewakers en toen werdikopnieuw van Chantal gescheiden aangezien we allebei in een andere kamer werden geplaatst. Mijn ouders waren de eersten die kwamen, gevolgd door een vriend van me, zeg maar op Chantal na mijn enige echte vriend, de rest waren gewoon vrienden die eigenlijk niet echt vrienden waren, maar erg lang hadden ze niet nodig om afscheid te nemen. Mijn ouders probeerden me nog tips mee te geven en wensten me veel geluk en mijn vriend deed eigeenlijk precies hetzelfde. Mijn broer leefde al niet meer, drie keer raden hoe die is gestorven... juist, de hongerspelen, en mijn zus was een paar jaar geleden spoorloos verdwenen, nadat ze de hongerspelen had gewonnen. Erg raar en echt niemand wist waar ze was gebleven, waarschijnlijk leefde ze al niet meer.
Erg lang duurde het dan ook niet voor de bewakers terugkwamen om me uit de kamer te halen en me naar de trein te begeleiden, alsof ik dat zelf niet kon, die ze ook nog eens voor me open maakten en tenslotte gingen ze ook nog wachten tot ik ook echt binnen was; vreselijk als je het mij vraagt, maar Chantal werd hier iniedergeval ook naartoe gebracht dus die kwam ik later vast en zeker ook weer tegen.

Anoniem
Straatmuzikant

DemonicBeauty schreef:
James-District 4
Ik zat in de kamer te wachten tot er mensen zouden komen. Natuurlijk kwamen mijn vrienden langs om me allemaal succes te wensen, maar zij wisten zelf ook dat de kans dat ik er levend uitkwam één procent was. Ik zou alles opofferen om Luce eruit te kunnen krijgen. Het was grappig want toen mam en pap er nog waren toen wouden we alles geven om in de Arena te komen, en nu zou ik alles geven om eruit te komen. Natuurlijk het was een eer om te winnen als Luce niet in de Arena zat zou ik ook alles gedaan hebben om te winnen. Ik stopte met denken toen de deur openging. Het was Michael een hele goede vriend van onze ouders. "James ik weet dat je de Arena niet levend uitkomt maar doe er alles aan om tot het allerlaatste moment samen met je zus te vechten. Ik heb jullie zien opgroeien en jullie zijn sterk genoeg om zelfs in de zwaarste tijden te kunnen overleven. Niemand doet jullie dat na." Michael was al een oude man maar toch school er veel wijsheid in zijn worden. Hij liep weg en ik wachtte tot ik de trein werd in geduwd. Het was begonnen, er was geen weg meer terug.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Blake" zeiden Arianne en Julles in koor terwijl ze hem omhelsden. Ze waren de echte kinderen van zijn oom en tante en omdat ze beiden nog maar zes jaar oud waren moesten ze nog niet aan de spelen deelnemen en Blakes tante deed er zoveel mogelijk aan om hen nog een tijdje onwetend te houden over waar de spelen nu werkelijk om draaiden. "Blake je hebt je verhaal nog niet uitverteld hoe loopt het nu af met de herder en de prinses en de ridder" vroeg Julles. Blake moest hier om glimlachen, hij vertelde de kinderen altijd sprookjes en verzonnen verhaaltjes over ridders, prinsessen en herders die allemaal wonderlijke avonturen beleefden. Hij maakte er ook altijd een sport van ze net op het spannendste punt te laten eindigen en pas de dag daarna het einde te vertellen. "Wel ik denk dat ik het einde nog maar voor mezelf hou, maar als ik terugkom van de spelen zal ik het jullie vertellen, dat beloof ik." vertelde hij hen waarna ze door hun oom en tante naar buiten werden gestuurd omdat zij er waren om hem in te printen dat de kans dat hij terugkwam wel heel klein was. Ze omhelsden hem en huilden alsof hij echt hun zoon was die aan de spelen moest weg doen. "Ik zal mijn moeder en vader de groeten doen wanneer ik dood ben" zei hij en bedoelde het eigenlijk als grapje al moest zijn tante er alleen nog maar meer van huilen. "Jongen hoewel de kans klein is, we geloven in je, heel het district gelooft in jou, oh Blake waren je vader en moeder hier maar die konden veel beter mensen moed inspreken als wij.
Blake keek hoe zijn oom en tante weggingen en Casper binnenkwam, hij had nog nauwelijks tijd, want zo meteen zou hij door enkele vredesbewakers naar de trein worden geëscorteerd. Casper was eigenlijk zijn enige vriend en ook een herder. "Blake ik weet dat ik niet veel tijd heb, maar ik kwam gewoon iets checken zei hij en keek of hij de herdersfluit die hij altijd om zijn hals droeg ook nu aanhad, wat natuurlijk het geval was en hij haalde opgelucht adem. "Zorg ervoor dat je die ook in de arena draagt ok, als een soort geluksbrenger, Blake veel succes en zorg voor een show die ze niet vergeten".
Hij gaf hem een klopje op de schouder waarna twee vredesbewakers Blake naar de trein brachten waar hij gelijktijdig aankwam. Hij zwaaide vrolijk naar de mensen en lachte naar de camera, alsof hij er plezier in had mee te mogen alsof het niets meer was dan een spelletje verstoppertje, al was niets minder waar. Hij moest nu eenmaal de schijn ophouden, de rol van de onbezorgde, tikkeltje gestoorde herdersjongen, wie weet zou het hem nog wel helpen in de spelen.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
'Xantho!' De luide stem van zijn moeder wekte hem ruw. 'Wat?' schreeuwde Xantho terug. 'Je komt te laat!' Xantho's ogen verwijdden zich, en hij schoot overeind. 'Hoe.. hoe lang heb ik nog?' vroeg hij. 'Een half uur,' schreeuwde zijn moeder. Xantho rolde met zijn ogen. Zo laat was hij nou ook weer niet. Hij stond op en liep naar zijn kast. Vandaag was de grote dag, hij moest er wel een beetje netjes uitzien. Helaas boeide dat Xantho niet echt, dus hij greep een willekeurige blouse en een strakke broek. Hij trok ze snel als hij maar kon aan, en rende de trap af. 'Wat is er te eten?' vroeg hij meteen. Hij gaf zijn moeder een zoen op haar wang. 'Van alles, schat,' zei ze, wijzend naar de goed gevulde tafel, meteen schoof Xantho aan.
Verbaasd, maar geamuseerd keek hij toe, toen het meisje wat zich aanbood zelfverzekerd naar het podium liep. Hij zou precies hetzelfde doen, als hij niet gewoon gekozen werd. Zijn naam werd luid omgeroepen, en een grijns verscheen op Xantho's gezicht. Hij had al voor de trekking afscheid genomen van zijn ouders. Hij had deze gebeurtenis al tijden gepland. Net als het meisje bewoog hij zich naar voren. Hij voelde vele ogen op zijn rug branden, maar negeerde het. Dit was zijn tijd, zijn tijd om te stralen.
Op het laatste moment, waarop Xantho afscheid mocht nemen van zijn familieleden, viel het hem toch nog zwaar. Hij had zich de hele tijd sterk gehouden, en zichzelf aangepraat dat dit een geweldige kans was geweest. Maar de woorden van zijn familie raakten hem. En hard ook. De zelfzekere grijns die de hele tijd om zijn lippen had gespeeld, was verdwenen. Hij had nog geen enkel contact met de andere tributen gehad, en daar zou hij snel verandering in moeten brengen. Hij had eigenlijk geen enkele strategie bedacht, en zou daar hulp bij moeten krijgen. Juist toen die gedachte door zijn hoofd spookte, werd hij de trein in geduwd.

Anoniem
Landelijke ster

HowlingMagic schreef:
Jasmijn Phoenix D12

Daar stond ik dan in de trein op weg naar het Capitool. Ik liep door de gangen. De vloeren waren bedekt met een zacht tapijt. Het voelde zo zacht onder je voeten als je geen schoenen aan zou hebben. Langzaam liep ik verder en ging de deur automatisch open. Ik stapte naar binnen en zag daar mijn mentor zitten. Samen met de ander stonden we even stil. ''Kom erbij zitten!'',zei Aprilline. Je zag haar daar staan met een jurk die allerlei kleuren had. Haar gezicht was helemaal bedekt met make-up en was fel rood. Ik keek de jongen aan en knikte. We liepen langzaam naar onze mentor toe en namen plaats tegenover haar.
Er was een doodse stilte en iedereen keek elkaar aan. Aprilline begon meteen met praten. ''Zo deze luxe hebben jullie vast niet in District 12. Geniet maar van alle luxe.''. Aprilline lachte breed.
Ik wist niet hoe ik me moest voelen en nam maar een emotie aan. Ik nam diep adem en begon te praten tegen onze mentor. ''Zo heb je misschien tips om te kunnen overleven in deze hunger games?'', vroeg ik rustig. Ze glimlachte. ''Zo jij bereid je wel vroeg voor.'' zei ze op haar gemak. ''Laat ik me mezelf beter voorstellen. Ik ben Erika Colfer.'', ze lachte. ''Nou om te kunnen overleven heb je in ieder geval veel sponsors hebben. Zij kunnen je allerlei hulpmiddelen sturen die je nodig zal hebben.'', ze praatte verder en gaf ons meteen tips hoe we het beste konden overleven.

Anoniem
Straatmuzikant

DemonicBeauty schreef:

Luce-District 4

We moesten voordat we rustig de coupe in konden eerst zwaaien naar de camera's en de menigte die ons op stond te wachten. Ik rechtte mijn rug en pakte de hand van James vast. We hadden veel geoefend en geleerd. We waren beroeps en kond dit makkelijk winnen. Ik zette mijn grootste glimlach op en zwaaide naar de enorme menigte en natuurlijk naar de camera's die de beelden naar het Capitool zouden sturen. Zodra we daar zouden zijn aangekomen zou de gekte beginnen. De trein deuren sloten en de trein begon te reiden. Met nog steeds James hand vast liepen we samen naar de volgende coupe. Daar zat onze mentor voor dit jaar. Ryen WallHouse hij had twee jaar geleden gewonnen, naast hem zat natuurlijk Gigi. Zij moest ons begeleiden in het Capitool. Ik ging samen met James tegenover ze zitten. Ryen begon het gesprek en vroeg "Nou welke wapens kunnen jullie hanteren?" Ik antwoordde erop en zei "James en ik hanteren allebei de drietand James kan dan ook nog goed overweg met zwaarden en ik heb dan weer een zwak voor messen,dolken en speren." Ryen knikte goedkeurend. "Vorig jaar hebben de tributen verloren omdat ze niet genoeg afwisten van wapens. Ze waren zwak en niet goed genoeg." Ik keek James aan en hij zij met krachtige stem "Wij wel. Wij weten alles af van de meest rare wapens die je je maar kan bedenken. Wij hebben ons helemaal kapot getraind hiervoor alleen zal er maar één van ons uit de arena komen. Ik zelf wil dat niet zijn,ik zal tot het einde strijden om levend Luce uit de arena te halen. En dat is dat." En hij stond op en liep weg. Normaal zou ik hem achterna gaan maar ik weet dat het geen zin zou hebben. "Sorry voor mijn broer hij heeft me de gehele tijd beschermt en nu staat hij machteloos." zei ik met een snik in mijn stem. Ryen knikte goedkeurend. "Kijk dit vinden ze het in het Capitool nou leuk. Een broer en een zus die samen de arena in moeten. Hier hoopte ik op, niet vervelend bedoeld natuurlijk maar dit is ideaal voor de spelen. Zo kunnen jullie het Capitool helemaal gek maken. Ik snap dat het natuurlijk niet fijn is voor jou en je broer maar het is helemaal geweldig. Hier kunnen we een verhaal opbouwen en als de stylisten goed hun best doen dan kunnen we er echt iets mee." Ryen's ogen straalde. Ik liep naar de bar toe en vroeg een glas water. Ik dronk het glas snel op en Ryen zij "Ga maar naar je broer toe. Morgen zijn we er al." Ik knikte en liep snel naar een van de coupe's. Ik trok maar een deur open en zag dat het de deur van mijn coupe was. In de kast hingen de mooiste kleren. Ik deed de deur snel dicht en liep naar James coupe. Ze lagen tegenover elkaar. Ik ging naast hem zitten en legde mijn arm op zijn schouder. Ik keek hem aan en zei "We gaan dit winnen dat voel ik gewoon."

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld